Schippers was niet de Schippers van vorig jaar

Dafne Schippers is voorgoed vertrokken uit Olympisch Stadion van Rio de Janeiro, het droompaleis dat het decor van haar nachtmerrie werd. Vijfde op de 100 meter, tweede op de 200 meter en uitgeschakeld in de series van de estafette. Voor het zondagskind werden de Spelen een venijnige kennismaking met de keerzijde van de topsport.

Een teleurgestelde Dafne Schipper na de uitschakeling om de 4x100m Beeld reuters

Schippers' loopbaan bestond tot Rio vooral uit voorspoed. Als zevenkampster en als sprintster piekte ze altijd op titeltoernooien. Haar erelijst is lang en indrukwekkend, gevuld met Europese en mondiale prijzen die ze sinds haar tienertijd veroverde. Vanaf haar eerste titel in 2010, wereldkampioen junioren op de zevenkamp, werd ze gestaag beter in alles was ze ondernam. Zelfs de sprint, waarop ze zich officieel pas 15 maanden geleden toelegde, maakt ze zich in een ontzagwekkend tempo meester. Die ongekende prestatiecurve schiep verwachtingen.

Bij haar coach, de Atletiekunie en het olympisch comité, haar managers en sponsors, de media en Nederlandse sportliefhebbers. Maar vooral bij haarzelf. 'Ik kwam hier voor een ding en dat is goud', zei ze na de tweede plaats op de 200 meter. Uit haar lichaamstaal sprak een aan zelfhaat grenzende frustratie over de nederlaag die de Jamaicaanse Elaine Thompson haar toebracht. In vijf eerdere ontmoetingen over 200 meter had Schippers niet eenmaal verloren van Thompson. De wereldkampioene wilde iets rechtzetten op haar sterkste sprintafstand, na de teleurstellende vijfde plaats op de 100 meter.

De omstandigheden leken voor haar perfect. Het was warmste avond van het atletiektoernooi. Ze liep in baan vier, waardoor ze zich kon richten op haar Amerikaanse en Jamaicaanse rivalen in baan vijf en zes. Na het startschot ontvouwde de race zich twintig seconden zoals verwacht. Thompson lag na de bocht voorop. Schippers kwam tergend langzaam dichterbij op het rechte stuk, net als vorig jaar bij de WK atletiek. Maar de slotfase kende een onthutsend verschil.

Wat ging er mis?

De 24-jarige Utrechtse verloor haar ontspannen manier van lopen (de snelste manier) en verkrampte. Met tien meter te gaan, boog ze al voorover in de hoop dat ze haar borstkas op de finishlijn voorbij Thompson zou drukken. Ze kwam struikelend over de eindstreep en sloeg tegen het tartan. Thompson won het duel in de snelste jaartijd: 21,78. Schippers liep ook haar beste seizoenstijd, maar kwam eentiende seconde tekort: 21,88. De verlegen Jamaicaanse uit het gehucht Banana Ground is de eerste die de sprintdubbel wint sinds Florence Griffith-Joyner in 1988 (Marion Jones deed het in 2000, maar raakte die titels kwijt vanwege doping).

'Het is logisch dat je verkrampt', zei Schippers. 'Iedereen loopt hier zes races. Dat is gewoon zwaar. Ik kwam steeds dichterbij, ik voelde mezelf ook dichterbij komen. En toen ging ik stuk. Vorig jaar hield ik het net wel vol, nu net niet.' Bij de WK in Peking won Schippers in 21,63, voor Thompson in 21,66. Met 21,88 was zij dus een kwart seconde langzamer. Dat staat gelijk aan een afstand van ruim twee meter. Thompson was ook langzamer, maar beduidend minder. Een nederlaag met eentiende seconde laat zich niet eenvoudig verklaren.

Er kunnen allerlei redenen zijn: van de extra spanning die ontstond na de acute liesblessure tot het besef dat een unieke kans op goud verloren dreigde te gaan. Schippers heeft nooit eerder te maken gehad met ernstige tegenslag. 'Sinds ik die blessure heb gehad, ben ik het allemaal gewoon een beetje kwijtgeraakt. Ik heb geen idee waarom. Ik dacht dat de vorm goed was, maar helaas.'

De finish van de 200m Beeld reuters

Niet de Dafne van vorig jaar

Ook coach Bart Bennema dacht niet dat haar eigen verwachtingspatroon, of dat van anderen, Schippers hinderde. Met die druk heeft ze leren omgaan. Hij kwam ook uit bij de acute liesblessure. Ze hoefde weliswaar niet af te zeggen voor de Spelen, zoals even werd gevreesd. Maar de schrik en de intensieve behandeling kostten energie. Ook het onwrikbare vertrouwen in haar lijf was weg. Bennema: 'Je doet er alles aan om bepaalde dingen te voorkomen en uit te sluiten. Dan gebeurt er iets dat je niet kan uitsluiten. Wat de reden is? Geen idee.

Misschien reageerden haar spieren anders op de baan, misschien zat het op dat moment even niet lekker. Dafne was niet helemaal de Dafne van vorig jaar. Maar hé, het kan ook zijn dan een ander vanavond gewoon beter was. Elaine liep de snelste tijd van het jaar.' Tegenslag is de ware karaktertest van de topsport, zeggen trainers soms. Hoe zal Schippers omgaan met de teleurstelling? Gisteren was ze in elk geval nog niet bekomen van de schrik. Na een slapeloze nacht werd de estafetteploeg uitgeschakeld doordat zij te vroeg startte.

Ze heeft meer tijd nodig om haar olympische deceptie te verwerken, dat is duidelijk. Maar gezien haar vechtersmentaliteit en natuurlijke talent is de kans groot dat de voorspoed in haar loopbaan terugkeert. De zilveren medaille mag dan de eerste olympische prijs zijn voor de Nederlandse atletiek sinds Ellen van Langen in 1992 goud veroverde (800 meter). Voor Schippers is dat niet genoeg. Zij denkt in goud.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden