Schikgodin

Twee jaar na Pride and Prejudice bewees Joe Wright het met Atonement opnieuw: van een potentieel stoffig genre als het kostuumdrama valt heus iets spannends en uiterst filmisch te maken. Het verhaal, naar de gelijknamige roman van Ian McEwan, is dan ook te tragisch en duister voor een truttige film: de jonge Briony meent te zien hoe haar oudere zus Cecilia door tuinman Robbie wordt verkracht, en zorgt er met haar bekentenissen voor dat Robbie van het familielandhuis midden in het slagveld van de Tweede Wereldoorlog belandt.


Over het soms fatale spel van fantasie en werkelijkheid gaat het in Atonement. Over de manier waarop mensen als schikgoden elkaars leven vernielen. En er zijn wel meer complexe thema's die worden aangesneden - zij het zo subtiel dat de rijkdom van de film zich misschien pas bij een tweede keer kijken echt openbaart. Zo wordt in de openingsscène een fantastisch spel met schaalverhoudingen gespeeld. Het landhuis wordt twee keer in beeld gebracht, eerst als poppenhuis en later als het echte gebouw, zodat Briony eerst als een reuzin verschijnt die alles onder controle heeft en daarna zelf een nietig poppetje lijkt. Komt op papier natuurlijk helemaal niet over: je moet het zelf zien, net als de in één ruk gefilmde dwaaltocht over het door soldaten overspoelde strand van Duinkerken. En dan hebben we het nog niet eens gehad over het intense acteerwerk van Keira Knightley, James McAvoy en de 13-jarige Saoirse Ronan.


Atonement (Joe Wright, 2007)


Arte, 21.05-23.05 uur.


Before the Devil Knows You're Dead

(Sydney Lumet, 2007). Hank (Ethan Hawke) en zijn broer Andy (Philip Seymour Hoffman) vinden dat ze zich genoeg door het leven hebben gezwijnd. Nog één overval, snel en slachtofferloos, en wegwezen. Door een combinatie van domme pech, onhandigheid en hun geworstel om uit de ellende te komen, raken de broers er juist meer in verstrikt. Het noodlot is onontkoombaar. Before the Devil schakelt in een uitgekiende constructie heen en weer in de periode van vier dagen vóór tot een week ná de overval. Die verteltrant past veteraan Lumet uitstekend. Virtuoos switcht hij van overvalfilm naar familiedrama en terug. Lumet geeft lucht door vrolijk te knipogen naar jaren zeventigheistfilms en illustreert met een cynisch genoegen de ondergang in de details: een achterklep die niet meteen dicht wil, een gracieus weglopen na een scheiding dat eindigt in gestuntel - wat kunnen onhandigheden zich toch snel opstapelen.


Arte, 23.05-01.00 uur.


Goodbye Charlie Bright

(Nick Love, 2001) Steeds triester wordend en toch ook nostalgisch drama over de verblekende jeugd van enkele straatschoffies in Zuid-Londen. Wat ze ook uithalen, of het nu kattenkwaad, vandalisme of een inbraak is: het is duidelijk dat regisseur Love aan de kant van zijn bijna volwassen hoofdpersonages staat. En ondanks het wat fladderende, weinig originele script lukt hem dat ook met de toeschouwer. Vooral de diepe vriendschap tussen Charlie en loser Justin wordt treffend en invoelbaar weergegeven. Met de aankleding zal evenwel niet iedereen goed om kunnen gaan: de suikerstokkleurige shirts en truien van de jongens vind je charmant en stripachtig, of ze prikken als een splinter in het oog.


BBC 1, 01.15-02.40 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden