Schietschijf in de deuropening

Als computerspelletjes één ding leren dan is het wel dat het bestaan van de gemiddelde seriemoordenaar stomvervelend moet zijn. Het blijkt namelijk helemaal niet leuk om keer op keer achteloos slachtoffers te maken....

FRANCISCO VAN JOLE

MDM is een spel in de vorm van een soort film. Niet alleen is er een verhaal dat naargelang het spelen wisselt, maar op het scherm staan ook echte acteurs die zich kermend ter aarde storten nadat ze met behulp van de afstandsbediening een kogel in hun lichaam gepompt kregen. Het spel is verkrijgbaar op zowel cd-rom (voor computers) als op cd-i (voor de televisie). Aangezien de laatste de beste beeldkwaliteit - beter dan de gemiddelde videorecorder - levert, heb ik die versie bekeken.

MDM speelt zich af in een westernstadje dat in handen is gevallen van een bende outlaws onder leiding van ene Mad Dog McCree. Om de lieve vrede weer terug te laten keren dient de speler zonder mededogen alle bendeleden uit de weg te ruimen door met de afstandsbediening precies te richten en op tijd te vuren. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. In de praktijk dien je er de lichamelijke reflexen van een achtjarige voor te hebben. Wie te traag reageert, sterft zelf. En zou dat op den duur zelfs letterlijk graag willen want ik heb gedurende het spel regelmatig op het punt gestaan cd-speler met spel, afstandsbediening en al het raam uit te sodemieteren.

Het begint heel simpel en aanlokkelijk: in de hoofdstraat word je aangesproken door een wanhopige burger die vraagt de stad te verlossen van de bende. Vervolgens springen er achter elkaar twee bendeleden in beeld. Pang! Pang! Kermend storten ze ter aarde. Dat ruimt lekker op.

Daarna gaat het op naar de saloon. Maar op weg ernaartoe moet eerst nog even een boef van een afdakje geschoten worden. In de saloon loopt het evenzeer van een leien dakje omdat de boeven steeds even moeten nadenken voordat ze schieten. Wie eerst schiet en dan denkt - maar dat laatste is geen voorwaarde - wint dus.

De bartender waarschuwt me bij binnenkomst voor de boys van McCree die het op me gemunt hebben en ik leg er een om voordat deze bij wijze van provocatie de bartender heeft kunnen neerschieten. Pang! Zijn vier maten volgen in een oogwenk. Pang! Pang! Pang! Pang!

Op naar de bank waar een stuk of zes crooks zich schuilhouden in gezelschap van enkele gijzelaars. De onschuldige burgers mogen natuurlijk niet geraakt worden want dan verschijnt de doodgraver met de gewetenknagende mededeling 'That was a fine woman you just shot. . .' Vervolgens wordt het bureau van de sheriff schoongemaakt. Pang! Pang! En nog eentje op een balkon: Pang! En dan op naar de corral. En hier begint het leed.

Ik kom er niet doorheen. Zeven uur lang schieten en een halve fles goedkope port later heb ik honderden kogels afgevuurd maar ben ik nog niets opgeschoten. Het geteisem blijft me te snel af. Een gezwollen pols, spierpijn in mijn vingers en een ongezonde hoeveelheid frustratie, dat is wat ik er aan overhoud. Een enkele keer weet ik door te breken op weg naar de schuilplaats van de opperboef maar word vervolgens steevast neergeknald voordat ik al mijn moed heb kunnen verzamelen.

Het is niet alleen vanwege het gezichtsverlies dat het spel me teleurstelt. De sterke kanten van MDM vormen namelijk tegelijkertijd de beperkingen. Het videobeeld is weliswaar levensecht maar maakt het onmogelijk om in te grijpen in het verloop van de gebeurtenissen. De interactiviteit beperkt zich tot het dood neerstorten van de slachtoffers. Zelf kan ik nauwelijks iets doen. Ik kan niet wegduiken, niet stiekem om een hoekje gluren, geen enkele strategie bepalen. Het enige wat voor me is weggelegd is op het juiste moment en op de juiste plaats op een knopje te drukken.

Om de frustratie te verhogen hebben de programmeurs een aantal rotgeintjes in het systeem verwerkt. Het probleem in de corral is dat de boeven steeds op andere plaatsen en in een andere volgorde opduiken. Dat lijkt aardig maar is alleen maar vervelend omdat je als speler die mogelijkheid niet hebt. Je kan alleen maar als schietschijf in de deuropening blijven staan. En schietschijf zijn is niet mijn favoriete tijdverdrijven.

Daarnaast is er iets mis met de continuïteit van het spel. Er gebeuren dingen die je anders alleen maar in de ergste B-films ziet: dode slachtoffers duiken verderop in het verhaal springlevend weer op. Zo is er een oude man die de speler voortdurend van tips voorziet. Omdat hij me na een poosje begon te irriteren liet ik hem zonder pardon afschieten. Niettemin verscheen hij even later weer in beeld alsof er niets gebeurd was. Geen kwaad woord, geen hatelijke opmerking zelfs.

MDM is met de verschijning op cd-rom en cd-i toe aan een tweede leven. Aanvankelijk was het spel een hit van de amusementshallen waar het voor ontwikkeld is. De speler kreeg in de oorspronkelijke versie een holster omgehangen met daarin een pistool dat werkt als afstandsbediening. Dat schiet misschien lekkerder maar het enige wat ik me realiseer is dat ik me ongetwijfeld honderden guldens aan speelmuntjes bespaard heb door deze kwelling gewoon lekker voor niks thuis voor de buis te ondergaan. En alleen maar omdat het moest.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden