Schapen

Omdat onze buurt mooi is, komen er veel mensen van meegenieten. Vroeger kwamen zij in een overzichtelijke periode van tien weken in de zomermaanden....

Marianne Witte,

Nu is het anders. Ze komen tien weken, verspreid over het jaar, niet. De rest van de tijd struikel je over ze, ook al is er geen zon te bekennen en jaagt er een storm over de ijskoude zee. We noemen ze toeristen.

Er gaat een oud verhaal dat een fietser, zonder richting aan te geven, linksaf slaat om naar zijn huis te gaan. Een automobilist rijdt hem bijna plat en roept: 'Waarom steek je je hand niet uit?' Het slachtoffer, verbolgen: 'Je weet toch weer ik woon.'

Het komt nog steeds voor dat je weet waar je medeweggebruikers wonen, maar zelf durf ik daar als fietser niet meer blindelings op te vertrouwen.

Om te pesten noemen ze ons bewoners wel eens schapen, omdat er van die soort nogal veel in onze buurt wonen. Maar gek genoeg gedragen de toeristen zich meer als schapen dan wij. Ze lopen allemaal achter elkaar aan als er ergens iets te doen is. 's Maandags naar de markt, dinsdags naar de braderie, woensdags naar de folklore.

Als de zon schijnt naar het drukste strand. Schijnt de zon vier dagen achter elkaar, dan zijn ze verbrand en gaan ze winkelen. Miezert het een beetje, dan zijn ze te vinden in de plaatselijke musea. Is het droog en een beetje fris, dan fietsen ze rond in het bos en langs de fietsroutes van de VVV. Aan het eind van de middag strijken ze neer op terrassen en na het eten zijn ze te vinden in de kroeg.

Ik heb de gangen van de gemiddelde toerist onder de knie en kan ze dus meestal vermijden. Als je ergens woont en werkt, wil je snel boodschappen doen. Dus zie je de bewoners zelden na half tien op de maandagse markt. Na die tijd moet je over de hoofden lopen om bij de kaas- en groentekramen te komen. Soms zie je dan nog weleens een autochtoon die zich vergist heeft in de drukte. Hij of zij is te herkennen aan de stuurse blik in de ogen, stug volhoudend om niet van de fiets af te stappen. Slalommend tussen de slenterende toeristen die de hele straat in beslag nemen.

In mijn gedeelte van de buurt is een jeugdherberg. Vrolijke groepen jongeren komen langs mijn huis op weg naar het uitgaansleven en diep in de nacht hoor ik ze luidruchtig weer teruggaan. Altijd klinken ze hetzelfde, alsof ze het ingestudeerd hebben. Het lijkt veel op geblaat.

U weet toch waar ik woon?

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden