Schaduwen

De G8 in Heiligendamm is afgelopen, dat staat vast. Maar hoe? Goed, of slecht? Dat weten wij niet. In het echte nieuws ontbreekt een scorebord....

Er is afgesproken dat 45 miljard euro extra wordt uitgetrokken voor de bestrijding van aids, malaria en tuberculose in Afrika. Dat lijkt me goed.

Maar in NRC Handelsblad zei de Zuid-Afrikaanse industrieel Oppenheimer dat de Afrikanen, bij gebrek aan hulp, wel worden gedwongen zelf de handen uit de mouwen te steken. Daarom groeien hun economieën nu sterk en wordt er ook steeds minder gevochten.

Dat is goed, dus misschien is die 45 miljard wel slecht en kunnen we ze maar beter nog erger in de steek laten.

Al staat wel vast dat het geld miljoenen kinderen het leven zal redden en dat lijkt me erg goed.

De G8 hebben ook afgesproken dat ze serieus zullen overwegen de uitstoot van broeikasgassen voor 2050 te halveren. Volgens bondskanselier Merkel hebben de VS daarmee toegegeven dat het broeikasprobleem door mensen wordt veroorzaakt en dat je er iets aan kunt doen.

Dat is vermoedelijk goed.

Maar een niet-bindende afspraak ‘te overwegen de uitstoot te halveren’, is wel vaag en vrijblijvend. Halvering in 2050 is de absolute ondergrens, zeggen deskundigen, dus ‘serieus overwegen’ is niet aan de orde.

Dus zo beschouwd is het akkoord weer slecht.

De Russische president Poetin heeft George Bush in Heiligendamm voorgesteld de Europese tak van zijn raketschild niet in Tsjechië en Polen neer te zetten, maar samen met de Russen iets te bouwen in Poetins achtertuin in Azerbeidzjan. Bush vond dat geen slecht plan.

Dat is goed. (Het schild kost duizend miljard dollar, en dat lijkt me weer vrij slecht, al weet ik dat niet zeker.)

Wanneer Bush bij nader inzien het Russische voorstel afwijst, wat natuurlijk kan, ziet Poetin zich helaas gedwongen raketten op Europa te richten.

Dat is weer slecht. Dan wil ik ook een raketschild.

Plato schreef het al: wij denken de werkelijkheid waar te nemen, maar kijken naar schaduwen. Pas veel later zien we lijnen, verbanden en consequenties. Dan kan zwart wit blijken te zijn, en wit zwart.

In de laatste Vanity Fair staat een voorpublicatie uit de binnenkort te verschijnen dagboeken van president Ronald Reagan. In zijn eigen tijd werd Reagan gezien als een dementerende brokkenpiloot, nu geldt hij langzamerhand als een van de grootste Amerikaanse presidenten van de vorige eeuw.

Het is aardig om te lezen hoe zelfs Reagan, die er met zijn neus bovenop zat en die de grote werkelijkheid mede vorm leek te geven, het niet weet.

15 mei 1981, naar aanleiding van de problemen in Libanon: ‘Sometimes I wonder if we are destined to witness Armageddon.’ Je denkt: doe er dan wat aan, jij bent de machtigste man ter wereld, maar hij weet het niet.

Ook Reagans harde zekerheden zitten in het kleine. ‘Getting shot hurts’, schrijft hij na te zijn neergeschoten.

Ik zou graag lezen wat Bush en Poetin in hun dagboeken hebben genoteerd na de G8. Ik vermoed dat ze, net als wij, meestal ook maar wat doen, op goed geluk af.

Gelukkig ligt wanhoop in het zeker weten en rust hoop in de twijfel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden