Column

Schaarste is overal, al is het maar aan rijpe avocado's

Schaarste

Om bij te komen van een turbulent weekje vakantie vol sneeuwstormen, gesloten luchthavens, gruwelfiles, door rotsblokken versperde bergpassen en gerantsoeneerde Nespressocupjes, trakteerde ik mezelf op duur brood en dure kaas in zo'n dure supermarkt voor bakfietsenvolk, met een nodeloze Q in de naam. Buiten had iemand 'Scarcity in a scarred city' op de muur gesprayd. Schaarste in een gehavende stad.

Van schaarste of gehavendheid was trouwens niet direct sprake. 'Écht eten', noemt die winkel zijn luxewaren, als om te suggereren dat alle andere, gewone winkels 'namaaketen' verkopen. Ik erger me daar enorm aan, maar koop er toch vaak lekkere dingen, zoals je ook steeds weer naar bed gaat met dezelfde hufter omdat hij nu eenmaal iets onweerstaanbaars heeft.

Bij de sinaasappelsapmachine stonden twee vrouwen. 'Ben jij nog weggeweest?', vroeg de een - tenger, verkouden en 40, in een ruime jas van oranjebruin teddyberenpluis - terwijl ze een fles vulde. De ander, die een baby in zo'n buiktuigje droeg, antwoordde: 'Nee joh... gewoon thuis gehangen, filmpjes kijken, keertje naar de sauna... lekker rustig...' Ze was jonger, had nog wat zwangerschapsspek om de heupen en zag er tevreden uit.

'Groot gelijk', zei de tengere. 'Ik snák naar een beetje rust.' Ze trok een papieren zakdoekje tevoorschijn en snoot haar neus. 'Wij zaten in het huisje van Peer en Doesjka, je weet wel, in Ligurië. De kachel was kapot, hadden ze wel gezegd hoor, maar ik dacht: nou ja... Man, koud dat we het gehad hebben, koud... En geen internet hè, dusss...' Ze sloeg haar ogen ten hemel.

'Joh!', riep de thuisblijfster meewarig. Ze speelde met de voetjes van de baby, in rode leren slofjes. 'De kinderen zaten de hele dag binnen te klieren met slaapzakken om, dus we gingen maar veel uit eten', vervolgde de tengere. 'Kregen we nog telkens ruzie over ook, want Sander vond het te duur. Was het ook hoor... Nee, groot gelijk dat je een keer thuisblijft, ik neem het me telkens weer voor, lijkt me heerlijk, maar het komt er nooit van... God, ik zie nu al op tegen de meivakantie... Ik snák naar een beetje rust.'

Biologisch sap van Marqt. Beeld ANP / Valerie Kuyper

'Joh', zei de thuisblijfster nog eens. Ze stapte in de richting van de kassa. 'Zeg, ik moet rennen, Liam van de peuterspeelzaal halen, ciao hè, sterkte!' De tengere wuifde, snoot haar neus nog eens en kneep venijnig in een paar avocado's. 'Kut. Keihard', mompelde ze.

Ik betaalde en liep naar buiten. Scarcity in a scarred city. Ach ja, elke stad is tot op zekere hoogte gehavend, zelfs Madurodam met zijn eeuwig kapotte blusbootje. En schaarste is ook overal.

Al was het maar aan rijpe avocado's. En een beetje rust.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.