Scenariokunst

De film is bijna een uur onderweg als Lara Brennan (Elizabeth Banks) haar echtgenoot John (Russell Crowe) toebijt: 'Maar je hebt me niet eens gevraagd of ik het gedaan heb!' Ze legt daarmee de essentie bloot van The Next Three Days van regisseur Paul Haggis. Net als in zijn inmiddels klassieke debuut Crash (2004), waarin de levens van een aantal inwoners van Los Angeles door toeval elkaars pad kruisen in een kundig geconstrueerd mozaïek, is The Next Three Days bovenal een oefening in scenariokunst. Als geen ander lijkt Haggis er genoegen in te scheppen vanuit een niet onvoorstelbaar uitgangspunt omstandigheden en gebeurtenissen toe te voegen die de afwikkeling stilaan zo goed als onmogelijk maken.


Het echtpaar John en Lara Brennan wordt op een ochtend overdonderd door de politie, die Lara arresteert op verdenking van moord. Een verdenking die snel is veranderd in een veroordeling. John gaat vervolgens door roeien en ruiten om zijn vrouw vrij te krijgen, niet met hulp van een advocaat, maar op basis van de adviezen van een beroemde crimineel die zeven keer uit de gevangenis wist te ontsnappen (mooi eenmalig optreden van Liam Neeson). Dat hij daarin door niemand wordt gesteund - zelfs niet door zijn eigen vrouw - valt hem niet op. Net zomin als voor hem de vraag relevant is of zij de moord daadwerkelijk heeft gepleegd. Wat zich in zijn hoofd heeft vastgezet, is de overtuiging dat zijn leven zonder haar onbestaanbaar is. En daarmee is The Next Three Days behalve een spannende thriller ook een ultiem liefdesdrama.


The Next Three Days (Paul Haggis, 2010)


SBS 6, 20.30-23.10 uur (onderbroken door Hart van Nederland)


Hanami (Kirschblüten)

(Dorris Dörrie, 2008) Het mooiste gedeelte van Hanami zit in het begin. Een vrouw krijgt van artsen te horen dat haar man ongeneeslijk ziek is. Ze besluit niemand iets te vertellen. De scènes die dan volgen, waarin het echtpaar zijn kinderen bezoekt, zorgen voor plaatsvervangende schaamte: dat de kinderen voor hun ouders weinig tijd hebben, is begrijpelijk maar pijnlijk, met de kennis die moeder en kijker delen. Alle ongemak en verwijdering tussen ouders en kinderen schuurt en doet pijn. De enkele traan die moeder laat, deelt ze alleen met de kijker. Daarna gaat de film een andere kant op. Te vertellen welke dat is, zou afbreuk doen aan het kijkgenot, maar de dood (en het sterven) passeert in verschillende gedaanten (en manieren) de revue. Met een mooi slot in Japan, waar de troostende symboliek voor het oprapen ligt.


Arte, 20.15-22.20 uur.


Karakter

(Mike van Diem, 1997) Beetje cynische aftrap van een week lang Oscarwinnaars op RTL 8. Want de nog altijd laatste Nederlandse film die het beeldje won (1998) lijkt de maker uiteindelijk meer lasten dan lusten te hebben bezorgd. Regisseur Mike van Diem, die eerder ook al een Academy Award voor filmstudenten won (voor Alaska), zag zijn filmcarrière sindsdien stokken. Hoe jammer dat is, is vanavond nog eens te zien in de knappe, sfeervolle verfilming van Bordewijks roman. Fedja van Huêt is een geweldige Katadreuffe en Jan Decleir is minstens zo goed als de koele gerechtsdeurwaarder Dreverhaven. Maar de film is in alle geledingen uitstekend. Zo tekende Jany Temime voor het kostuumontwerp. Haar carrière ging sindsdien crescendo. Ze werkte mee aan de Harry Potter-films en stak onlangs Daniel Craig in zijn strakke James Bond-pak voor Skyfall. En Mike van Diem? Hij filmt nog steeds, maar dan toch vooral commercials.


RTL 8, 20.30-23.05 uur.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden