Scandinavisch feestje in Concertgebouw

Znaider liet bedwelmende combinaties van klarinet en zachte pauken los op zijn publiek.

muziek

Martinsson, Bruch, Tsjaikovski. Vilde Frang, Göteborg Symfoniker o.l.v. Nikolaj Znaider.

Amsterdam, Concertgebouw, 21/8.

Onder de wuivende gele en roze linten, waarmee het Concertgebouw tijdens de Robeco Summer Nights is opgetuigd, was het deze week een Scandinavisch feestje. De Deen Nikolaj Znaider (38), wereldwijd bejubeld als violist, had zijn instrument thuis gelaten. Op het hoogtepunt van zijn carrière heeft hij een nieuwe passie ontdekt: dirigeren. Anders dan bij zijn collega Maxim Vengerov, die na problemen in zijn vioolloopbaan uitweek naar de baton, is er bij Znaider geen vuiltje aan de lucht. Spelen en dirigeren gaan bij hem hand in hand - tot nu toe, want de orkesten staan voor hem in de rij. Zo is hij komend seizoen gastdirigent bij het Mariinskitheater en maakt hij zijn debuut bij het Concertgebouworkest.

Met de Göteborg Symfoniker trapte hij af met een nieuwe compositie van de Zweed Rolf Martinsson: Tour de force. Vijf dreunende paukenslagen vormden de inzet van een enerverend stuk waarin de musici elkaar in het heetst van de krachttoer bijna van het podium speelden. Volgend seizoen (2014-15) horen we meer van Martinsson. Dan is hij composer in residence bij het Nederlands Philharmonisch Orkest.

De Noorse Vilde Frang (29) was soliste in het Vioolconcert van Bruch - in zijn soort een absolute top5-hit. Voor Frang was juist dat de reden er de eerste jaren van haar podiumloopbaan verre van te blijven. Liever speelde ze als tienjarig natuurmeisje Pablo de Sarasates Carmenfantasie, of, een paar jaar later, de concerten van Prokofjev en Nielsen: werken die net iets minder ingesleten zijn in het collectieve gehoor. Nu ze uiteindelijk toch is gezwicht voor Bruch is het niet de perfectie waarmee ze je raakt, maar haar oprechte zoektocht naar de oerknal van het concert - de kern waaruit die beroemde noten zijn ontstaan. Haar spel lijkt ingetogen, bijna bescheiden, maar intussen legde ze haar visie wel op aan de complete Göteborg Symfoniker, inclusief dirigent Znaider. Kleine onzuiverheden, een wiebelige orkestinzet - haar indrukwekkende fluistertoon veegde ze van de kaart.

In Tsjaikovski's Vierde symfonie was van onvaste inzetten geen sprake. Znaider mengde en kruidde, en liet bedwelmende combinaties van klarinet en zachte pauken los op zijn publiek. Hij dirigeerde zonder partituur, zodat hij continu contact hield met de musici. In het scherzo, met zijn vliegensvlugge tokkelnootjes, zweepte hij de Göteborgse strijkers op tot een riskant hoog tempo. Op Znaiders dirigeerkunst raak je nog lang niet uitgeluisterd.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden