Saudade

Ik pierewaai door de haven van Portimão. Het schemert, over vijf minuten begint de wedstrijd. Op afstand lijkt het moederland nu één grote warme familie, geschaard om scherm of buis. Ik voel mij het meisje met de zwavelstokjes.


Net staarde ik op een terras van een ijssalon naar een televisie zonder geluid, maar daar was de stemming mij te opgewekt. Een Engelsman wiens kaak, gebit en neus waren verbrijzeld door een zwaar voorwerp (vermoedelijk een asfaltwals), was aan het roken, drinken én tegen zijn maat aan het brullen door dat rare gat in zijn hoofd. Ik schoot in de lach en besloot te verkassen.


Toen kwam er een fanfare voorbij met een trommelende dikzak en een meisje met een dwarsfluit en een bril waarvan een glas was dichtgeplakt met een pleister. Nu loop ik langs een kermis met een kapot spookhuis en een eenzame ballonnenverkoper en beland aan de rafelrand van de stad. Het gelag hier is geconcentreerd voor een buurtsuper waar twee Afrikanen dansen tussen tientallen lege bierflesjes en een Oostblok-mijnheer staat te braken in een portiek.


De wedstrijd is inmiddels aan de tweede helft begonnen. In geen velden of wegen is een televisie te bekennen. Rond middernacht moet ik terugrijden naar mijn dorp met René, een schimmige tattoeëerder die voor een klusje in Portimão moest zijn. De benzine zouden we delen hetgeen inhield dat ik 15 euro betaalde en hij 3. Hij zal inmiddels wel stomdronken zijn en het lijkt mij een majestueuze avond om te verongelukken op dodenweg N-125. Ik zie mijn hondjes nog één keer voor me, jankend aan de poort en wachtend op het baasje dat nooit weerom komt.


Het laatste toefje van de wedstrijd volg ik in een aangekleed urinoir dat wordt uitgebaat door een versleten Portugese moeder. Haar zonen, twee knetterstonede mulatten, kijken voetbal.


Het sloofje scheldt me de huid vol als ik een kopje koffie bestel op dit onzalige tijdstip en ik geef haar 2 euro fooi om de gemoederen te bedaren. Het mens heeft een bonenstoofschotel gemaakt voor haar comateuze kroost. Als dat niet aan tafel wil, zet mams pontificaal de televisie uit terwijl de wedstrijd nog in volle gang is. Woedend beent ze met de pan door de kroeg en struikelt. De smurrie in de pan glibbert als lava door de kroeg. Ik schiet, heel gênant, in de lach.


Nu ben ik volmaakt droef.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden