Satelliet spoort met hoge resolutie walvissen op

Het tellen van walvissen is voor zeebiologen tijdrovend, kostbaar en onnauwkeurig. De computer kan soelaas bieden, met behulp van supergedetailleerde satellietbeelden.

AMSTERDAM - Walvissen zijn groot, maar in de uitgestrekte oceaan makkelijk over het hoofd te zien. Gedetailleerde satellietbeelden zijn een prima hulpmiddel om walvispopulaties te detecteren en te tellen, schrijven onderzoekers van de British Antarctic Survey in het tijdschrift PLoS ONE.


Het tellen van walvispopulaties is van groot belang voor de bescherming van de vaak bedreigde zeezoogdieren, maar het is tijdrovend, duur en onnauwkeurig. Het zou een groot voordeel zijn als tellen geautomatiseerd en over grote gebieden kan gebeuren.


Om dit aan te tonen detecteerden en turfden de auteurs met behulp van hoge-resolutie satellietbeelden zuidkapers in hun belangrijkste voortplantingsgebied in de Golfo Nuevo bij het schiereiland Valdés in Argentinië.


De Valdés-walvissen zijn voor zo'n onderzoek heel geschikt, omdat ze een grote populatie vormen en graag in beschutte ondiepe baaien in groepjes aan het wateroppervlak rusten.


Zuidkapers (Eubalaena australis), baleinwalvissen uit de familie van echte walvissen, zijn de afgelopen drie eeuwen zwaar bejaagd. Ze waren halverwege de vorige eeuw bijna uitgestorven, maar hebben zich sindsdien wat hersteld. De populaties zijn echter versnipperd en nog lang niet op hun oude niveau. Natuurbeschermers maken zich zorgen over de toekomst van de soort, te meer daar recentelijk bij Valdés veel jonge kalveren zijn gestorven.


De gebruikte satellietbeelden zijn gemaakt door de WorldView2-satelliet, de meest nauwkeurige satelliet in omloop, die opnamen van 113 vierkante kilometer maakt met een maximale resolutie van 50 centimeter. De satelliet kan bovendien dieper in de waterkolom kijken dan andere satellieten.


De onderzoekers analyseerden met de computer vele opnamen. Ze identificeerden aan de hand van vormen en opspattend water 55 zekere walvissen en 23 andere objecten die mogelijk walvissen zijn. Verder waren er nog 13 objecten die alleen bij bepaalde golflengten te onderscheiden waren.


De Britten testten vier technieken voor automatische detectie en telling uit, en vergeleken die met de ouderwetse handmatige methode. Hun conclusie is dat die automatische detectie heel geschikt is voor het efficiënt inventariseren van populaties van walvissen en andere grote zeezoogdieren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden