Sanne Vogel in poëtische monoloog

Maria zag Gabriël ook niet iedere week. Toch? Saskia zegt het met een berustende wijsheid die niet helemaal bij haar leeftijd past....

Karin Veraart

`Ik ben zo'n meisje dat een string draagt onder een te strakke, doorschijnende broek', zegt ze over zichzelf, om er even later aan toe te voegen dat ze dat soort meisjes eigenlijk zelf niet kan uitstaan. Enfin, die jongen heeft ze nooit meer terug gezien. Het kind dat ze in zich draagt, noemt ze alvast maar 'Het'. Opdat het later zelf een naam kan kiezen.

Sanne Vogel vierde gisteren haar negentiende verjaardag met de première van haar monoloog Ogen vol waanzin; wanneer er sprake is van een verjaardagsfeestje in het stuk (waarvoor vijf mensen uitgenodigd zouden zijn) schiet de zaal vol in de lach. Het stuk was meteen ook de eerste voorstelling in het verbouwde Huis a/d Werf in Utrecht, dat de jonge theatermaakster na haar succesvolle Feestbeest uitnodigde een nieuw werk te maken.

Er wordt nog wel vaker gelachen deze avond, maar toch is Ogen vol waanzin nauwelijks een vrolijk stuk te noemen. Over het leven van hoofdpersoon Saskia - ze is leuk genoeg, dat is het niet - lijkt voortdurend een schaduw te liggen. Nu staan pubers niet bekend om hun chronisch goede humeur, maar Sanne Vogel geeft de hare ook een moeizame start in het leven mee; een zwart grondgevoel waarvan je je de hele voorstelling bewust blijft. En dat maakt dat je dat stekelige wicht met haar mooie dromen zou willen kunnen vrijwaren van verdere ellende - en haar vertolkster erbij.

Vogel steekt zich daadwerkelijk in doorkijkbroek en string. Maar de broek is een grote witte onderbroek, met daarboven een grote witte bh. Zonder opsmuk beweegt ze zich over het toneel, een badkamerachtige ruimte waar we haar in de meest intieme momenten treffen: op de wc, en in bad. Hier wordt het publiek deelgenoot van haar wildste dromen en grootste angsten. Angst voor de man die uit het doucheputje zal komen, angst voor kanker, bang dat de 'rotte vissen in haar hoofd' het kindje Het zullen opeten.

Maar ook zien we, geprojecteerd op een scherm achterop het toneel, de mooie dingen die Saskia zich wenst: een leuk dochtertje dat zorgeloos opgroeit met Saskia als de gedroomde moeder. Welke van de heftige dingen zich allemaal in dat in hoofd afspelen en welke ervan in werkelijkheid, het blijft de vraag. Feit is dat Sanne Vogel een bij vlagen poëtische en eigenzinnige monoloog heeft afgeleverd, waarin ook jongeren zich zullen kunnen vinden.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden