Samuel Blaser Quartet

De vier muzikanten zijn als één. Met vier naalden breien zij hun werk met uiteenlopende patronen.

Mooie plek is het toch, café Wilhelmina in Eindhoven. Goed bruin, tafeltjes en stoelen rommelig opgesteld en pak maar een kruk van achteren als je niks kunt zien. In een sfeer zonder enige vorm van pretentie voelen muzikanten zich ook op hun gemak. En dus staan zij bij aanvang wat te mompelen in een hoekje en valt je biertje bijna over de trombone die nonchalant op de bar is gelegd. Maar het mooiste van alles, je zit met je neus op de muziek.


In al deze ongedwongenheid staat een band op het podium met een behoorlijk serieus uitgangspunt. Trombonist Samuel Blaser neemt stukken van onder anderen Claudio Monteverdi als fundament van zijn jazz. Renaissance en vroeg barokke muziek dus, waaruit de Zwitser melodieën, ritmes of harmonieën abstraheert en hiermee als improvisator aan de slag gaat. Afgelopen jaar kwam de plaat uit, die in vele media hoog in de jaarlijstjes eindigde. Een fijn album en ook bijzonder omdat het een van de laatste opnames is van drummer Paul Motian, die in november 2011 overleed.


Dit grote verlies vormde voor Blaser geen reden om zijn kwartet op te heffen. In zijn zoektocht naar eenzelfde dromerige, muzikale drummer kwam hij uit bij Gerry Hemingway, een Amerikaanse slagwerker met Europees jazzbloed. Hemingway denkt namelijk niet in ritmes, maar in ruimtelijkheid en texturen. Met kwastjes, belletjes en wrijvingen over het drumvel.


En dat is precies hoe het Samuel Blaser Quartet musiceert. Een ritme is vaker uitzondering dan regel. Vanuit donker trombonegebrom ontstaat een melodie, die pianist Russ Lossing inkleurt met dwarse akkoorden. Heel soms pikt hij een nootje mee, terwijl bassist Thomas Morgan niets anders doet dan de frases melodieus imiteren, een seconde of twee later. Hemingway becommentarieert als infiltrerende buitenstaander met zijn kwasten en onregelmatige bassdrum. Swingt voor geen meter allemaal, maar het gesprek gaat diep, heel diep.


Zie de vier muzikanten daarom vooral als één. Met vier naalden breien zij hun werk met uiteenlopende patronen. Solo's zijn er wel, maar altijd gevormd in interactie met anderen. Het wilde pianowerk van Lossing dwingt Blaser tot het maken van keuzes in zijn dromerige lijnen die Morgan inmiddels heeft geconcretiseerd. En dan plotseling komt het bij elkaar in kerkelijke barok van Henry Purcell. 'Yeah Purcell, he was a blues man', grinnikt Blaser.


Eindhoven, 27/2 Café Wilhelmina


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden