Samen

Joepie. Morgen is Zwarte Zaterdag, de dag dat Noord-Europa over de Franse snelweg naar Zuid-Europa rijdt. Eén grote hossende autopolonaise, van Stockholm tot St. Tropez. Ik deed het vorige week vrijdag al. Zwart was het nog niet, maar het begon wel al een stemmig blauwgrijs te kleuren. Ik raad u dan ook aan om vanmiddag al te gaan rijden en vóór Parijs een hotelletje te nemen, zodat u uitgeslapen, en met een chocoladecroissantje achter de kiezen, van dit fenomeen kunt genieten. Want er valt veel te genieten.


Achter elk autoraampje zag ik wel een ruzie, in al haar verschijningsvormen: van tandenknarsende zwijgstront tot alle-remmen-los schreeuwen en meppen. Brandpunt was het eerste tankstation na Parijs. Mensen die om vijf uur 's ochtends waren vertrokken uit Hoogeveen, die er de afgelopen uren, kokend op de Périférique, naar hadden uitgekeken hoe ze rustig met een kopje koffie aan een picknicktafel even konden opladen voor de volgende 700 kilometer, kwamen hier terecht in een woedend, krioelend horzelnest van boze mensen en heet metaal. Voor elke pomp stond (weer!) een file. Auto's waren kriskras neergeplempt op ieder stukje grond waar geen rotsblokken lagen. De winkel was vol, Calcutta-vol, met bezwete lijven in Abercrombie-shirts. De rij bij de dames-wc was zo lang, dat veel vrouwen in arren moede door de pis van de heren-wc gingen waden. Als ze niet al besloten hadden om maar in de bosjes te kakken.


En over alle ruzies en ergernissen heen: saamhorigheid. Niet van de mooiste soort, maar toch. Iedereen zat in hetzelfde schuitje. Arm en rijk, wijnkenner en campingtokkie. Iedereen moest het doen met dezelfde slappe broodjes ingedroogde tonijnsalade. Niemand kreeg wisselgeld van de koffieautomaat. Niemand kon zijn gillende kind het juiste ijsje bieden. En iedereen moest zich weer in de file voegen. Iedereen nam daarbij ongemerkt een wesp mee. Iedereen moest die zien dood te meppen zonder de kinderen hysterisch te maken, of dat nou was in een BMW 7 of een Suzuki Alto.


Morgen is het voor het eggie. Geniet ervan, van erbij horen, van deel uitmaken van iets groters. Het is een traditie, iets wat in onze culturele canon zou moeten worden opgenomen. De Lange Mars naar het Zuiden, zoiets. Nog iets moois: al die Marokkanen op weg naar Rabat zijn al volkomen geïntegreerd.


Aaf Brandt Corstius is met vakantie. Thomas van Luyn vervangt haar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.