Column

Samengebalde vuisten tegen de waanzin van Trump

Column Harriet Duurvoort

Boem! Zo gaat dat dus, doorpakken op zijn Trumps. Abortus, to hell with that, next! De Muur aan de Mexicaanse grens, eat this suckers, pats. En dan nu het heroïsch klinkende decreet 'Bescherming Van De Natie Tegen Binnenkomst Van Terroristen In De VS'. Ofwel de 'muslimban'.

Donald Trump met het ondertekende uitvoeringsbevel om te beginnen met de bouw van de muur op de grens met Mexico. Beeld AFP

Alle Syriërs, Irakezen, Iraniërs Jemeniten, Soedanesen of Somaliërs die een weekend naar New York hebben gepland, hun familie willen opzoeken, naar de VS moeten voor werk of studie, worden vliegtuigen uitgezet wegens het hebben van een moslimterroristische nationaliteit. Opmerkelijk genoeg worden de Saoedi's, waarvan er ooit een aantal wat vluchten kaapten om ze in de torens van het World Trade Center te boren, en die inmiddels een warme en royale steunpilaar van jihadistisch salafisme zijn, buiten het decreet gelaten. Want met die gasten kan je lucratieve zaken doen. Money trumps hate, misschien moet ik daar wat positiefs in zien.

Ik vind het cynisch. Vooral voor Irak. Een natie die de Verenigde Staten toch wel schatplichtig is. Na 11 september immers ging de regering Bush daar op zoek naar massavernietigingswapens. En voordat onthuld werd dat het fenomeen Irakese massavernietigingswapens een alternatief feit betrof, was het land met de grond gelijk gemaakt.

Het vernietigde niemandsland viel uiteindelijk ten prooi aan de sadistische barbaren van IS. De slachtoffers van dit meest barbaarse regime uit de recente geschiedenis mogen niet naar de Verenigde Staten vluchten. Het is natuurlijk de kromste antiterreurmaatregel ooit. De helden die IS bevechten mogen niet meer naar de Verenigde Staten.

Mensen die al jaren een verblijfsvergunning, een huis, een baan, een gezin, mogen niet meer naar de Verenigde Staten. Het is ineens allemaal normaal geworden. Regisseur Asghar Farhadi wint met The Salesman mogelijk in de categorie beste buitenlandse film, maar mag niet naar de Oscars vanwege de terreurdreiging die hij veroorzaakt.

Het is een gotspe. Het is puur moslims vernederen. Maar dit is populisme. Dom, platvloers, agressief en boos.

Toen Trump cs tegen de wereldpers en iedere toeschouwer met een functionerend tv-scherm tekeer gingen over het feit dat we, of we dat nu met onze eigen ogen gezien hadden of niet, getuige waren geweest van de drukstbezochte inauguratie ooit, moest ik denken aan een citaat uit een van de boeken van mijn literatuurlijst dat ik als puber ooit op de muur boven mijn studiehoekje neergepend had. Freedom is the freedom to say that two plus two make four. If that is granted, all else follows. Het komt uit het George Orwells huiveringwekkende 1984 en geeft vlijmscherp weer hoe totalitaire regimes met feiten omgaan. Hoe simpeler een feit is, hoe effectiever je kunt etaleren dat je als macht boven werkelijkheid en logica staat door te bepalen dat het niet waar is. In 1984 is twee plus twee niet vier, of drie, of zes, maar wat de Partij zegt dat het is. Trump leest niet en leidt vooralsnog een democratische rechtsstaat, maar deze klassiek autoritaire passage zou hem zeker charmeren. Als Trump, op zijn Erdogans, per decreet een aantal grote nieuwsorganisaties kon sluiten zou hij dat maar wat graag doen. Journalisten zijn immers 'de meest onbetrouwbare mensen op aarde'. Aan censuur, propaganda en alternatieve feiten heeft macht nu eenmaal meer dan aan die venijnige luis in de pels die onafhankelijke pers heet. Damn dat er een Amerikaanse grondwet is, die persvrijheid garandeert.

Nu is het natuurlijk zo dat het overgrote deel van de wereld niet anders gewend is dan zich te onderwerpen aan de grillige geest van de grote leider. Van Latijns-Amerika tot Azië, Afrika tot het Midden-Oosten wemelt de wereld van de leiders die voor miljarden de staatsruif hebben geplukt en erin gekend zijn tegenstanders als het moet met de eigen blote vuisten naar de eeuwigheid te helpen. Niet zelden worden ze bij een voorzichtig herstel van de democratie subiet door hun geknevelde onderdanen ook democratisch in het zadel geholpen. Bij hen steekt Trump af als beslist een doetje.

Maar in dit kleine, bevoorrechte deel van de wereld hebben wij democratie en rechtstaat. Daarin zouden we een lichtend voorbeeld moeten zijn. Trump toont een broertje dood te hebben aan de fundamentele waarden van de democratische rechtsstaat. Dat maakt hem gevaarlijk, en mij bang en boos. Ik hou niet van demonstreren, maar nu wil ik de straat op. Met zoveel mogelijk mensen. Samengebalde vuisten tegen de waanzin.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.