Samen uit, samen thuis, samsam?

Zijn ze er echt de mannen die het opvoeden van de kinderen en het doen van huishoudelijke klussen even belangrijk vinden als carrière maken?...

WAT DOET de man anno 2001 in het huishouden? Hij levert het grootste aandeel in het gezinsinkomen. Zet het vuilnis buiten. Vult de belastingpapieren in. Vangt af en toe de kinderen op. Vindt carrière belangrijker dan het gezin. En is bij vlagen jaloers op zijn vader die het vroeger toch makkelijker had.

Aldus een korte bloemlezing uit de reacties die de Werk-rubriek U hoort nog... heeft ontvangen op de vorige week gedane oproep aan de lezer mee te denken en te praten over de taak van de man in het huishouden. Vrouwen worden al van jongs af aan erop gewezen dat ze moeten nadenken over een carrière en manieren moeten bedenken om dat te combineren met het krijgen van kinderen en het moederen.

In veel discussies in de media of onder onderzoekers wordt die combinatie als een probleem gezien: en dan wel speciaal een vrouwenprobleem. Mannen blijven veelal buiten schot. Daarom draaide U hoort nog... de zaak graag om.

Eindelijk de goede vraag, reageert Petra. 'Ik erger me mateloos aan alle onderzoeken, artikelen, en documentaires die ons laten weten dat moederschap en carrière, of gewoon fulltime werken, niet samengaan.' Volgens Petra is het ideaal van de meeste mensen het hebben van én kinderen én een volle baan.

Dat allemaal samen is lastig, denkt zij. Maar als dan de vaders vooral een loopbaan willen en de moeders dat ook willen of eisen, zijn volgens Petra de problemen de schuld van beiden en niet alleen van de vrouw.

Theoretisch is daar geen speld tussen te krijgen. De praktijk blijkt echter toch vooral tot knagende schuldgevoelens bij de vrouw te leiden. En tot het moeten uitdelen van vele schouderklopjes aan vaders die af en toe wél wat doen in het huishouden. De aanname van Petra dat het ideaal van de zowel de Nederlandse vrouw als man bestaat uit twee fulltimebanen én kinderen is dan ook mogelijk een foute.

Volgens Marilyn Suy in ieder geval wél. Dat de Nederlander het ideaal van Petra helemaal niet koestert, verraden volgens haar de simpele vragen die zij keer op keer moest beantwoorden toen ze zwanger was van haar eerste. Bleef zij werken? En hoe dacht zij dat te combineren? Een hele denkwereld samengepakt in één vraag.

Marilyn werkt in België. Vandaar dat ze kan vergelijken. De Belgen waren ook belangstellend toen ze in verwachting was. Maar zij verwoordden hun vraag over de combinatie van werk en het hebben van kinderen heel anders. Of Marilyn en haar man al opvang hadden?

Vanuit die gedachte, samen kinderen opvoeden en beide werken, begon ook de Nederlanse Y. aan kinderen. Aanvankelijk was haar geliefde een supervader. Heel haar kennissenkring was jaloers. Maar toen ging het mis.

Haar man kreeg een 'geweldige' baan, waarvoor hij veel naar het buitenland reisde en vaak 's avonds moest overwerken. Y. sputterde tegen. 'Geen effect, voor dit werk werden zowel geliefde als kids aan de kant gezet.'

Volgens Y. is het niet de schuld van de bedrijven, zoals zo vaak wordt beweerd. 'Mannen proberen gewoon niet hard genoeg om hun werk in te passen in hun gezinsleven. Ze passen hun gezin aan in hun werkleven.'

Nu zou het interessant zijn de andere kant van het verhaal te horen, dat van de ex-geliefde van Y.. Werkte hij altijd zo hard om het gezin van een luxe leven te kunnen laten genieten? Ging hij steeds harder werken, omdat zijn vrouw steeds meer ging sputteren? Of bemerkte hij gaandeweg dat het opvoeden en zorgen voor zijn kinderen niet zijn levensvervulling waren?

Hoe een vader anno 2001 zijn taken ervaart, schrijft Wilco Ovaa. Hij heeft het zwaar, vindt hij zelf. Hij is verpleegkundige, werkt vier dagen, doet veel in het huishouden en knapt het nieuwe huis op, al schiet dat niet erg op. 'Al met al zijn er dagen dat ik niet meer kan, geïrriteerd ben door al die rotzooi in huis, en voor mijn rust naar het werk ga.'

En daar houden de zorgen voor Wilco nog niet op. Hij staat voor een dilemma herkenbaar zal zijn voor meer mannen (en vrouwen). Hij is uitgekeken op zijn werk en zal zich, wil hij nog vooruit komen, moeten omscholen. In zijn toch al overvolle vrije tijd? Daar ziet hij zich niet toe in staat. Ander werk dan, waarin hij tevens een opleiding krijgt? Hij ziet het niet gebeuren.

En dan, in de laatste alinea van zijn reactie, laat Wilco zien wat hij denkt dat hem boven het hoofd hangt en daardoor ook wat hij voor zichzelf belangrijk vindt in het leven. 'Met angst en beven wacht ik de dag af dat mijn vriendin nóg een kind wil. Dan weet ik echt zeker dat carrière maken er niet meer inzit voor mij.'

Is Wilco een traditioneel denkend man? Of is een carrière uiteindelijk wat de meeste mannen écht willen en is het praten over het combineren van werk en kinderen slechts een politiek correct vernislaagje waar de werkelijke dromen van mannen (én vrouwen) achter schuilgaan?

Het zijn vragen die ook oprijzen uit andere reacties . Want over het algemeen werken de mannen meer buitenshuis dan hun vrouw, al leveren ze dan soms een dag in om thuis de handen uit de mouwen te steken.

Veelal gaat het zoals André Duijghuisen schrijft: 'Wij hebben nu drie kinderen en de donderdag is nog steeds de dag dat ik thuis ben... Voor deze donderdag hebben we een goede taakverdeling gemaakt. Wel is er op de donderdag ruimte om thuis te werken voor school.'

Prachtig, maar is er op die andere dagen als zijn vrouw thuis is ook tijd voor haar betaalde baan?

N.B.: Dit artikel is op verzoek van een geïnterviewde geanonimiseerd in februari 2020. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden