'Salinero was vaak een rustpunt voor me'

Het was geen liefde op het eerste gezicht, tussen amazone Anky van Grunsven en haar paard Salinero. Maar zaterdag, bij zijn laatste wedstrijd, sprak ze slechts lovende woorden.

DEN BOSCH - Het ene paard is het andere niet. Zo veel bewijst de erelijst van dressuurpaard Salinero. De ingrediënten voor twee gouden olympische medailles en één van brons zijn simpel: een paar sterke achterbenen, een flinke dosis werklust en de 'x-factor'. Salinero bezit het allemaal, maar hij zal het niet meer laten zien.


Zaterdag, bij Indoor Brabant, liep de grote, donkerbruine ruin met de twee witte vlekken op het hoofd zijn laatste kür. Het is tijd voor zijn pensioen. Voor de 19-jarige Salinero, die samen met amazone Anky van Grunsven jarenlang een garantie voor Nederlands dressuursucces was, wacht de wei. Zijn eigen wei, welteverstaan.


Het ego van een succespaard kan groot zijn. Salinero duldt geen andere paarden op zijn terrein. Hij is een macho en geen allemansvriend. Zijn krachtige uitstraling verraadt tegelijkertijd zijn dominante karakter. Als het om fysieke kwaliteiten gaat, verschilt Salinero niet veel van het andere succespaard van Van Grunsven, zijn voorganger Bonfire, die een wei deelt met een maatje. Maar wel als het aankomt op dominantie.


Terwijl de inmiddels bijna 30-jarige Bonfire zich tijdens wedstrijden op Van Grunsven richtte en opdrachten afwachtte, heeft Salinero vaak moeite zijn ongeduld te bedwingen. Van Grunsven: 'Salinero denkt: 'Nou, ik ga alvast. Ga je mee?' Steevast volgt een interessant spel om de leiding. 'Dat is juist het mooie aan paardrijden. Ik hou er wel van dat hij niet klakkeloos volgt.'


Twee jaar geleden noemde Van Grunsven Bonfire nog haar grote favoriet. Het paard waarmee ze haar eerste olympische goud haalde, was het paard waar ze niemand anders op wilde laten rijden, zelfs niet haar eigen man Sjef Janssen. Bij Salinero was dat anders. Ze brak haar been en kreeg twee kinderen. 'Dan moet je wel iemand anders laten rijden. Het laatste jaar zijn we naar elkaar toegegroeid. Ik heb het lang gedacht, maar nu zet ik Bonfire niet meer op 1.'


'Salinero is op veel momenten mijn rustpunt geweest. Toen mijn vader was overleden, ging ik rijden. Al kon ik niet écht rijden. Door de situatie kon ik gewoon niks. Maar het was zo lekker om op Salinero te zitten en even weg te zijn van alles. Ook al stelt het rijden dan niet veel voor, door het besef dat je een paard hebt, voel je je rijk.'


Terwijl Van Grunsven bij haar eerste twee paarden spreekt over liefde op het eerste gezicht, was dit bij Salinero niet het geval. Ze vond hem lelijk, met een kort halsje. Ook over zijn hoofd en romp was ze niet helemaal te spreken. Nu ziet ze dat anders. Jarenlange trainingsarbeid geeft een ander aanzien. 'Als ik hem nu zie, denk ik echt: wauw!'


Salinero stond al bijna een jaar op stal toen Van Grunsven op zijn rug stapte. Ze zag zijn kwaliteit wel, maar achtte het paard meer geschikt voor een sterke, mannelijke ruiter. 'Maar binnen een rondje wist ik: 'Wat er ook gebeurt, dit is mijn paard.' Geen liefde op het eerste gezicht, maar wel op het eerste gevoel. Dat is mij uiteindelijk meer waard.'


Een goed paard is intelligent, weet Van Grunsven. En krachtige achterbenen zijn van belang voor dressuur. 'Daar zit de motor. Omdat Salinero sterk is, straalt hij veel kracht uit. Maar hij is ook lenig en hij heeft een mooi, sierlijk gebruik van het voorbeen.'


Die lenigheid maakt dat de moeilijke oefeningen van de dressuur Salinero van nature makkelijk afgaan. Dat is mede de reden waarom de winnaar van het olympisch goud in Athene en Hongkong ook bij de laatste Spelen nog wist te presteren en vorig jaar in Londen een bronzen plak haalde.


Toch had hij wellicht meer medailles kunnen winnen. 'Salinero is zo werklustig dat hij niet de rust heeft stil te staan. Als hij aan de kür begint, denkt hij: 'We gaan, we gaan.' Dat heeft me best weleens iets gekost, waarschijnlijk ook medailles.' Van Grunsven noemt het zijn zwakke, maar tegelijkertijd ook sterke punt. Ze herkent zichzelf in haar gedreven paard. 'Daarom kan ik het waarderen. Ik kan ook absoluut niet werken met een paard dat die gedrevenheid niet heeft.'


Bovendien heeft Salinero de juiste wedstrijdmentaliteit. 'Hij heeft een sprankeltje. De x-factor. Dat moet ook, anders wordt een paard geen kampioen. Toen ik van Bonfire afscheid nam als wedstrijdpaard, dacht ik: 'Een paard als dit maak je eens in je leven mee.' Ik heb in de overgelukkige omstandigheid verkeerd zelfs nog zo'n tweede paard te hebben gehad.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden