Saai maar trouw

Versieren, de liefde bedrijven en een gezin stichten gaan in Nederland héél anders dan in de rest van de wereld....

DE Nederlandse man trouwt op tennissokken. Op zijn eerste afspraakje draagt hij doodgemoedereerd een versleten broek en espadrilles. Heb je een date bij hem thuis, dan moet je voor het vrijen eerst helpen met de vaat. En de meest romantische liefdesverklaring die hij kan bedenken, luidt: 'Meisje, ik hou van je.'

Voor veel buitenlandse vrouwen zijn de mannen van Nederland op liefdesgebied een raadsel. Lach je naar een mooie vent op straat, lacht hij niet terug! Vertel je je Nederlandse vriend dat je een aardige man hebt ontmoet, zegt hij: 'Wat leuk voor je!'

Toen journaliste Sophie Perrier (32), correspondente voor het Franse dagblad Libération, elf jaar geleden naar Nederland kwam, kon ze aanvankelijk geen wijs worden uit de 'man-vrouw codes' die hier gelden. 'In Frankrijk kreeg ik op straat complimentjes van wildvreemde mannen. Leuk vond ik dat, het maakte mijn dag vaak goed. Hier gebeurde niets. En ik dacht na verloop van tijd: ligt dat nou aan mij? Ik raakte er de kluts door kwijt.'

Is liefde soms een kwestie van nationaliteit?, vroeg ze zich af en ze begon een 'ontdekkingstocht naar de Nederlandse man'. Ze sprak met 35 vrouwen van verschillende nationaliteiten die in Nederland wonen en een relatie hebben of hadden met een Nederlandse man. Onder hen de Duitse Britta Böhler, advocate van de Koerdische leider Öcalan, en de Chinese schrijfster Lulu Wang.

Het resultaat verschijnt vandaag: een hilarisch boek dat in de bagage van de Argentijnse Máxima niet mag ontbreken als ze besluit verder te gaan met de oer-Hollandse Willem-Alexander. De conclusie: versieren, de liefde bedrijven en een gezin stichten gaat in Nederland héél anders dan in de rest van de wereld. Perrier: 'Nederlanders vormen een behoorlijke uitzondering als het gaat om passie en romantiek. Ze zijn de hekkensluiters van de wereld.'

Het is een boek zonder wetenschappelijke pretenties. 'Natuurlijk bestaan er legio uitzonderingen op de doorsnee Nederlander die in dit boek figureert', schrijft ze. Maar uit de gesprekken die ze voerde, kwam zo'n eensluidend beeld naar voren, dat het internationale oordeel voor een groot deel moet kloppen.

Het uiterlijk van de Nederlandse man kan er goeddeels mee door. Een strak lijf van het vele fietsen, frisse appelwangen en mooie tanden omdat hij iedere dag flost. En dan die aangeboren elegantie: zelfs een straatveger schijnt er hier uit te zien als een architect. Zijn kleding is jeugdig en hip, maar soms wel wat te informeel. Italiaanse maatpakken en leren brogues van 700 gulden zijn aan de zuinige Nederlander niet besteed. Perrier constateert opgelucht: 'De capuchons, die met een koordje om het hoofd worden gesnoerd als het regent, sterven langzaam uit - goddank.'

Maar dat uiterlijk gooien ze niet in de strijd bij het veroveren van de andere sekse. Want mannen in Nederland kunnen niet flirten en zijn te verlegen om een vrouw te versieren. De openingszet kan soms jaren duren. Nederlanders grijpen hun kans niet, verzucht Perrier.

Toen ze pas in Amsterdam woonde, kwam ze bijna dagelijks bij Albert Heijn in de Cornelis Trooststraat, waar alle hippe singles van de stad boodschappen deden. Ze werd er nooit aangesproken, net zo min als in de bibliotheek of in het zwembad. Haar eerste vriend Wim was haar buurman in een studentenhuis. Haar tweede vriend Jaco, met wie ze nu samenwoont, leerde ze kennen via vrienden. 'Zoals het hoort in Nederland.'

De Nederlander speelt op safe, constateert Perrier. 'Hij wil controle houden, tussentijds evalueren en het risico van een afwijzing tot het minimum beperken.' Dat maakt het zeker voor een buitenlandse vrouw moeilijk in te schatten of een man haar meer dan alleen maar leuk vindt. Zelfs als een man verliefd is, doet hij alsof hij het in zijn eentje ongelooflijk naar zijn zin heeft.

De 'cultuur van het waarlijk veroveren' ontbreekt in Nederland en dat heeft volgens de Française alles met onze volksaard te maken. 'Doe maar gewoon' geldt ook in de liefde, het calvinisme nekt de romantiek. De Hollandse nuchterheid staat het dromen in de weg, concludeert Perrier. De Nederlandse man haalt zijn vriendin niet onverwachts van haar werk om haar mee te nemen naar de schouwburg, hij pakt haar niet spontaan op straat vast om te dansen, hij komt niet met bossen rozen aanzetten.

De cadeautjes die hij geeft zijn vaak praktisch. De Mexicaanse Guadelupe kreeg een fiets, de Libanese Maha vroeg een ring, maar kreeg een horloge en zelf kreeg Perrier nooit bloemen maar altijd een plant. Daar had ze langer wat aan.

Die afstandelijke houding van mannen is deels een reactie op het feminisme, denkt Perrier: 'Willen jullie gelijkheid? Zoek het dan maar uit ook.' En dus laten mannen in Nederland vrouwen niet voorgaan, gooien ze de deur voor hun neus dicht en vinden ze het normaal dat na een romantisch diner voor twee de rekening wordt gedeeld. Buitenlandse vrouwen vinden Nederlanders soms ongemanierd. Hun klacht: 'Ze behandelen ons als mensen, niet als vrouwen.' En waarom zou je je dan nog opmaken of leuke kleren aantrekken?

Voor de buitenlandse vrouw die dankzij haar doorzettingsvermogen toch een Nederlandse man aan de haak slaat, kan de relatie in het begin behoorlijk tegenvallen. Hij onthoudt zich van complimentjes, heeft weinig intuïtie en is soms pijnlijk eerlijk. Je krijgt als vrouw gewoon te horen dat je Nederlands stukken beter kan en dat hij je nieuwe jurk niet mooi vindt.

De seks is soms teleurstellend. De Nederlander is conservatief in bed. Geen experimenten! Misschien heeft dat te maken met de grote seksuele vrijheid in Nederland, oppert Perrier. 'Als alles mag, wie voelt dan nog de behoefte om grenzen te overschrijden?'

En dan die eeuwige harmonie. Liefde is in Nederland een gevoel dat rustig voortkabbelt, aldus Perrier. Geen passionele liefdesuitingen, geen ruzies met bijbehorend geschreeuw en heftige gebaren en vooral: geen jaloezie. 'Als je bij me weg wilt, kan ik je toch niet tegenhouden', zei de man van de Indonesische Kusuma.

Veel vrouwen missen op den duur de ups en downs. 'Ik wilde leven, lachen, huilen, maar hij wilde rust aan zijn hoofd', aldus de Poolse Agatha. Maar voor wie volhoudt, komt de beloning. Want op de lange termijn blijkt de Nederlandse man toch zo gek nog niet. 'Hij geeft zich stap voor stap en wordt gaandeweg de relatie steeds leuker', bemerkte Perrier.

De romantiek manifesteert zich dan plotseling in alledaagse dingen. Hij zet altijd koffie, hij is op tijd thuis van zijn werk en als er kinderen komen, gaat hij deeltijd werken en haalt hij ze van school. De seks mag dan niet altijd spannend zijn, de Nederlandse partner is zachtaardig en teder en alles is bespreekbaar.

De volstrekte gelijkheid tussen man en vrouw kan leiden tot ongemanierdheid, maar heeft ook zo zijn voordelen. De Nederlandse man strijkt zijn eigen overhemden en is niet te beroerd zelf een knoop aan zijn broek te naaien. En nergens ter wereld laat een man zich zoveel gelegen liggen aan de mening van zijn vrouw.

Het poldermodel heeft in Nederland ook de relaties beïnvloed, zegt Perrier. 'In Frankrijk roepen vrouwen altijd: mannen zijn niet te veranderen. Hier wel. Over alles wordt overlegd. Mannen werken net zo lang aan hun relatie totdat ze in evenwicht zijn met hun partner.'

Het gebrek aan avontuur heeft wellicht een saaier leven tot gevolg, maar Nederlandse mannen behoren daardoor wel tot de trouwste partners van de wereld. Een deugd die alle buitenlandse vrouwen zeer dierbaar is. Surinamers, Colombianen en Turken zijn zeer ontrouw. Britten zullen nooit zeggen dat ze een partner hebben als ze een andere vrouw tegenkomen. Franse echtparen houden er soms jarenlang een dubbelleven op na. Nederlanders vinden buitenechtelijke escapades te ingewikkeld en vermoeiend. 'Ze zijn modelmannen met verantwoordelijkheidsgevoel', aldus de Britse Alice.

En zo slaat de balans toch door naar de positieve kant. 'We klagen wel met z'n allen', zegt Perrier, 'maar de meeste vrouwen die ik heb gesproken zijn nog steeds bij hun Nederlandse partner. Uiteindelijk zijn het vaak zeer houdbare relaties, gebaseerd op zekerheid en trouw. Dat is toch wat vrouwen graag willen.'

De Nederlandse vrouwen die ze over haar bevindingen vertelde, vonden die zeer herkenbaar. De mannen niet. Die reageerden soms lichtelijk aangebrand op de mededeling dat ze klungelig opereren op liefdesgebied.

Het zou mooi zijn, zegt ze, als haar boek de mannen van Nederland aan het denken zou zetten. Dat ze gaan beseffen dat 'een klein beetje gek doen' best mag. Sinds de mannen in haar omgeving weten van haar boek, zijn ze veranderd, zegt Perrier lachend. 'Laatst kreeg ik zomaar bloemen op straat. Misschien willen ze laten zien dat ze het best kunnen.'

Haar vriend Jaco roept nu 's morgens als hij de deur uitgaat: 'Ik ga naar mijn werk, lekker flirten. Dat wil je toch zo graag?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden