Ryan Giggs, Imogen that!

Dat het gezicht van Ryan Giggs zaterdag heel wat pagina’s van heel wat Engelse sportkaternen zou sieren, daar konden we al vanuit gaan sinds het moment dat Manchester United zich plaatste voor de finale van de Champions League. Alleen de toonzetting van de artikelen, die was wat anders dan verwacht na de uitschakeling van Schalke.

Zo had het dus eigenlijk moeten zijn: unieke prof speelt op 37-jarige wéér een Champions Leaguefinale na een seizoen, waarin hij nog maar eens demonstreerde van onschatbare waarde te zijn voor de ploeg van manager Alex Ferguson. Het kwam Giggs, gezinsman met een onberispelijke staat van dienst, toe. Mooie speler, prachtige techniek. Als bedachtzame middenvelder misschien nog wel beter dan als dartele flankspeler.

Maar zo ging het dus niet, nadat bekend werd dat Giggs al een tijdje een affaire had met ene Imogen Thomas en had getracht die affaire buiten de publiciteit te houden. We maakten kennis met de term `superinjunction’ en Giggs leerde dat berichten op Twitter met geen mogelijkheid zijn tegen te houden, dus ook niet door sportmiljonairs met een behoefte hun sporen uit te wissen.

Op een strook van de cover én op de complete achterpagina van de speciale finalebijlage van The Times staat een advertentie van wedkantoor paddypower. We zien Imogen Thomas in een shirt van Manchester United reclame maken. De tekst `Imogen that!’ spookt nu al dagen in chocoladeletters door het hoofd van Giggs. Want hoe heeft hij het nu in vredesnaam zo ver kunnen laten komen?

Een aantal weken geleden, nadat Manchester United zich had ontdaan van Schalke en de affaire van Giggs nog niet aan het licht was gekomen, besloot ik een profiel over hem te maken, een soort ode aan een speler die ik al jaren bewonder. Jaap Stam en Ruud van Nistelrooij, Giggs’ teamgenoten uit het verleden, werkten graag mee.

Sterker nog: met een enorm enthousiasme en waardering voor de man uit Wales. De ironie wil nu dat Van Nistelrooij vooral Giggs’ onberispelijke gedrag prees. Zoals hij was, zo was hij zelf ook. Geen moeilijk gedoe met modellen en feestjes op de roddelpagina’s van de kranten. Nee, gewoon leven voor de sport en niets anders dan dat.

Ik weet niet hoe Ruud er inmiddels zelf over denkt, maar ik heb sommige quotes met de nodige gêne teruggelezen. Van een speler met een brandschone reputatie (Mr. Squeaky Clean) is Giggs verworden tot iemand die het grootste eigen doelpunt ooit heeft gemaakt, zoals iemand vandaag in The Guardian beweerde.

Ik weet niet wat zijn rol straks zal zijn in de finale, maar ik stap zo toch met een ander gevoel over Giggs in de ondergrondse, op weg naar Wembley. Het is niet zozeer dat hij de mist is ingegaan. Dat maakt hem juist menselijk en ik zal de laatste zijn om hem daarvoor te veroordelen.

Maar de manier waarop hij heeft getracht de boel te verhullen, deed me denken aan die oude wijsheid dat je niet moet wrijven in een vlek. `It wasn’t supposed to be like this for Ryan Giggs’, schreef Barney Ronay vandaag in The Guardian. Dat lijkt me het understatement van het jaar.

Charles Bromet

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden