RUZIE

Het schijnt dat een huwelijk niet zonder ruzies kan, om niet te zeggen dat de kwaliteit van een huwelijk afgemeten zou kunnen worden aan de diepgang, de reikwijdte en het geweld van het echtelijke conflict....

Martin Bril

Daarover bereiken mij vele brieven, onder anderen van mevrouw Blok uit Hoofddorp, die de ruzies met haar man placht uit te vechten tijdens hun wandelingen met de hond in het Haarlemmermeerbos, uitjes die vaak op drama's uitlopen omdat de andere viervoeters in dat bos onaangelijnde monsters zijn die overal in willen bijten, vooral in de brave honden van meneer en mevrouw Blok.

Goed.

Zelf heb ik niet ontzettend veel ervaring met ruzie maken, maar ik geloof dat ik wel een goed huwelijk heb. Ik kan geen ruzie maken, ik heb er een hekel aan, ik haat het. Ik weet dat het kan opluchten, maar ik vind het verschrikkelijk. Ruzie - dat is meer iets voor mensen die een hekel aan elkaar hebben. En als je toch al een hekel aan elkaar hebt, waarom zou je dan ruzie maken? Mijn standpunt is: ga niet met elkaar om, dat spaart energie. Om dezelfde reden heb ik een broertje dood aan discussies, debat en opinie. Niemand is ermee geholpen, alleen de tegenstander die ervan houdt. Ik weet het, dit is een hachelijk standpunt, maar ik ben er ver mee gekomen.

Jawel.

En toch: soms moet het hart spreken, en soms heb je daadwerkelijk de pest aan elkaar. Het kan ook zijn dat een van de twee over de schreef is gegaan. De ander heeft daar dan zijn of haar zegje over, maar degene die in de verdediging zit, heeft ook iets te melden en voor je het weet, heb je zware, boze gezichten in huis, klinkt in ieder woord een beschuldiging door en is het koud in het tweepersoonsbed. Wanneer is nu het beste moment om het conflict uit te vechten, de echtelijke twist te dansen, zogezegd?

De ochtend is een slecht moment voor hoge woorden: dan loop je de rest van de dag met de echo's rond. Niets ergers dan de verwijten van je lover de hele dag door het hoofd te voelen rondspoken. Voortdurend naar je mobieltje kijken, hoopvol ook; laat er in godsnaam van haar een berichtje komen dat alles weer in het juiste perspectief zet. Maar dat sms'je komt natuurlijk niet, en hoe langer het wachten duurt, hoe kleiner de kans dat je het zelf via deze onpersoonlijke weg goed kunt maken, kortom: wég dag. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de kinderen die je in de ochtendspits geen ruzie gunt: hobbelen zij er de hele dag mee rond.

Dat brengt ons bij de avond. Voor wie geen kinderen heeft, is het misschien ideaal, maar voor wie ze wel heeft, is het een drama. Eerst moet er in pais en vree gegeten worden, en daarna moeten de kinderen naar bed (worden gebracht). Krop je ellende maar eens al die tijd op! En dan is het eindelijk zover, ter hoogte van NOVA, en ben je eigenlijk te moe om zonder stemverheffing (de kinderen slapen!) een potje ruzie te maken. En ben je dat niet, dan slaap je daarna gegarandeerd beroerd. Niets is zo erg als naast een woedend lichaam slapen, niets zo vervelend als in het donker je eigen zonden te overdenken.

De middag dus. Ja, de middag is ideaal, vooral de vrijdagmiddag. En na het hakketakken en smijten met huisraad de liefde bedrijven, of gaan we nu te snel? Het zal wel typisch mannelijk zijn, realiseer ik me ineens; mannen willen neuken en vrouwen willen praten. Waarom dat zo is, weet ik niet, maar wat ik wel weet is dat heel veel ruzies in essentie over deze kwestie gaan. Dus laat ik af en toe op een vrijdagmiddag alles over me heen komen, en span ik me in om te luisteren, en antwoord te geven, en beterschap te beloven. Dit alles met in het achterhoofd natuurlijk het einddoel. Ja, en zo ploeteren we voort in dit moderne leven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden