Ruwe bolster, ruwe pit

PVV-stemmers verlangen ruw machodom. Klassieke mannelijkheid, zonder ridderlijkheid en hoffelijkheid

Het is een van de conclusies die je kunt trekken uit het NRC-onderzoek naar PVV-stemmers van afgelopen zaterdag. Bazen moeten bazig zijn.

Weg met weke politici die oeverloos polderen, met meel in hun mond praten en zich hullen in protocollen en papier, vinden de twintig geïnterviewden. Liever Wilders die in zijn eentje bepaalt hoe het moet: dat is duidelijk, standvastig en integer.

Tweeverdieners
Weg met tweeverdieners die hun kinderen niet opvoeden, weg met agressie jegens dienstverleners. ‘Recidivisten moet je in de poten schieten. We moeten veel, veel harder worden.’ PVV’ers eisen meer waardering voor de hardwerkende Nederlander. Weg met de klaplopers. Weg met links, dat meer doet voor een junk dan voor ‘de keihard werkende man met veel geld’. Steun de schuldeloze armen, straf de uitvreters.

PVV’ers scheiden aldus radicaal de deserving versus de undeserving poor. Mensen ‘die Nederland hebben opgebouwd, worden kapotgemaakt’. De ouderen die in verpleeghuizen verpieteren bijvoorbeeld: die moeten we beter helpen! Maar onverzekerde buitenlanders moeten geen ziekenhuis-bed van 1.500 euro per dag kunnen bezetten. ‘Mensen met een crimineel verleden: weg. Mensen die de taal niet willen leren: weg.’

Weg met sentimenteel gedoe over lastpakken. Niet meehuilen en begrijpen, maar optreden en aanpakken! ‘Niet langer luisteren naar het gejank van minderheden die slachtoffertje spelen.’ Bij een overval ‘je om het slachtoffer bekommeren, niet thee gaan drinken met de daders’.

Er komen alleen mannen aan het woord. Hun verhaal deed me denken aan de bestseller De Wildeman van de Amerikaan Robert Bly uit 1991. We zijn te soft, vriendelijk, empathisch en gevoelig, kortom: te vrouwelijk geworden, betoogde hij. Daardoor zijn we slap en futloos. We moeten de Wildeman in onszelf herontdekken. In allerlei landen gingen mannen samen brullen in het bos om die oerman te vinden.

Kasteel
Wildeman is een sprookje van Grimm. In een bos nabij het kasteel van de koning verdwijnt de ene na de andere jager. Dan komt een onbekende jongeman bij de koning en vraagt: ‘Is er hier iets gevaarlijks te doen?’

Als hij over de verdwenen jagers hoort, zegt hij: ‘dat is precies het soort zaak waar ik van hou.’ Hij trekt onverwijld het bos in met zijn hond. Bij een vijver aangekomen ziet hij een hand uit het water omhoog komen die zijn hond de vijver intrekt. De man gaat nu niet hysterisch doen of treuren over het verlies van zijn hond, doceert Bly, maar constateert slechts: ‘Hier moet het zijn’.

Hij spoedt naar het kasteel, en keert terug met drie mannen met scheppen. Schep voor schep maken ze de vijver leeg. Op de bodem vinden ze de dader: een harige kerel. Ze brengen hem naar de koning, die hem in een kooi op de binnenplaats zet.

Ontdek de Wildeman in jezelf, doceerde Bly, door dapper, wars van sentimentaliteit, recht door zee te gaan, schep voor schep, tot de vijver leeg is. Niet janken als een dierbare dood gaat, maar koelbloedig doen wat gedaan moet worden. Dat moeten mannen weer leren en waarderen, betoogde Bly. Dat moet onze samenleving leren en waarderen, betogen de PVV-stemmers.

Migranten
De geportretteerde PVV’ers zijn niet in het algemeen tegen migranten. Ze hebben wel vaak negatieve ervaringen met migranten, maar ze kennen ook migranten die ze wel waarderen. Ze zijn veeleer tegen de deserving poor en dat zijn in hun ogen vooral migranten. En ze zijn tegen verwijfde linkse types die met misdadigers theedrinken en sjoelen in plaats van ze keihard aan te pakken.

Hun meedogenloze machomoraal doet denken aan passages uit de Koran en het Oude Testament. Een opstand tegen vrouwelijke en christelijke waarden als empathie, naastenliefde, vergeving en mededogen. De Romeinen vonden Jezus ook een verwijfd weekdier.

Tragisch dat de overwinning van het feminisme aldus teniet wordt gedaan door ontspoorde secularisering. Het is niet zomaar mannelijkheid, maar ruwe, rauwe mannelijkheid, gespeend van ridderlijkheid, hoffelijkheid en geduld. Daarin verschilt het van Wildeman, die zijn dadendrang wel geduldig in dienst van de gemeenschap stelde.

PVV’ers zijn dus een geslaagd product van dertig jaar marktverheerlijking en secularisering: iedereen voor zich en de markt voor ons allen. Ruwe bolsters, met een nog ruwere pit. Wie zei dat de samenleving niet maakbaar is? Maar hebben we dan ook dertig jaar nodig om dit tij te keren? Daarover volgende week.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden