Bellen metTom Vennink

Rusland-correspondent Tom Vennink loopt een extreme marathon in Siberië: ‘Ik hoop vooral achter de sliert aan te lopen’

De Rusland-correspondent van de Volkskrant bevindt zich bij het Baikalmeer in Siberië, waar hij zich voorbereidt op een marathon die behoort tot de Five most extreme winter races. Het is duidelijk de allerhoogste tijd om even met hem te bellen.

Het Baikalmeer in Siberië. Beeld Tom Vennink
Het Baikalmeer in Siberië.Beeld Tom Vennink

Tom, waar ben je precies en wat ga je dit weekend doen?

‘Ik ben bij het Baikalmeer in Siberië, iets ten noorden van Mongolië. Dat is het diepste meer ter wereld en iedere winter, wanneer dat water bevroren is, wordt daar een marathon georganiseerd. Omdat ik wilde begrijpen waarom Russen die marathon lopen, heb ik mij er vorig jaar voor opgegeven.’

OK... Gaat het wel goed met je?

‘Jazeker. In Rusland loop ik al een tijdje hard, ik heb twee keer meegedaan aan de marathon van Moskou, en ben lid van een loopgroepje dat ook de hele winter door blijft lopen. Dat zijn best grote afstanden – iedere zondag 25 tot 30 kilometer – en als je dat iedere week doet, krijg je op gegeven moment een goede conditie. Dus toen ik van deze marathon hoorde, en begreep dat er vorig jaar 150 mensen hadden meegedaan, dacht ik: waarom zou ik dat niet kunnen? Daar komt bij dat ik al veel langer naar Baikal wilde. Ik was daar nog nooit geweest terwijl het wel een van de symbolische plekken is van Rusland. Het is het meer met het meeste water ter wereld, het diepste meer ter wereld, het is zo schoon dat je het kunt drinken. Het is een bron van trots in Rusland.’

Correspondent Tom Vennink: ‘Als er binnenkort een stuk in de krant verschijnt over de wedstrijd, dan weet iedereen dat het goed is afgelopen. Als als dat stuk er niet komt, dan weten ze nu ook wat er is gebeurd.’ Beeld
Correspondent Tom Vennink: ‘Als er binnenkort een stuk in de krant verschijnt over de wedstrijd, dan weet iedereen dat het goed is afgelopen. Als als dat stuk er niet komt, dan weten ze nu ook wat er is gebeurd.’

Ik snap dat het een mooie plek is, maar toen ik net even snel googelde naar de reputatie van de race, zag ik dat hij onder meer voorkomt in de lijstjes Most difficult foot races, Five most extreme winter races, Eight Strangest Footraces from Around the World en Top Ten Insanely Hard Marathons...

‘Haha, ja. Het is een extreme marathon, dat kan ik niet ontkennen. Daarom vind ik het ook wel spannend. Bovendien ben ik een matige marathonloper, dus dat helpt ook niet mee. Maar ik heb gelukkig ook pluspunten. Zo heb ik veel ervaring met de kou, omdat ik vaak in het noorden werk. Deze winter was het bovendien een goede winter, dus ik heb in Moskou al veel in de kou gelopen. Tot min twintig zelfs. Daarom weet ik wat je moet dragen om bij die temperaturen comfortabel te kunnen lopen.’

Wat draag je dan allemaal?

‘Eigenlijk niet zo heel veel. Een dun winterjack en daaronder twee thermoshirts en een gewoon hardloopshirt. Verder een nekwarmer, een muts natuurlijk, goede handschoenen met eendenveren erin en een thermobroek. Het enige probleem is: in Moskou waait het bijna nooit, terwijl de weersvoorspelling hier voor zondag min 29 graden is – kouder dan ik gewend ben – en vooral: met een flinke wind. Ik was de afgelopen dagen al in de buurt van Baikal en ik moet zeggen dat ik daar wel een beetje van geschrokken ben. Die wind kan echt heel erg koud zijn. Ik heb trouwens wel een bivakmuts bij me, want je mag niet meedoen zonder bivakmuts. En ik heb andere schoenen gekocht uiteraard, namelijk schoenen met spikes. Dat zijn van die ijzeren spijkers waar ik inmiddels al een vinger aan open heb gehaald, zo scherp zijn ze.’

null Beeld Tom Vennink
Beeld Tom Vennink

Als ik in Nederland naar de hardloopwinkel ga, kan ik zeggen of ik één of twee keer in de maand ren, en dan ben je er qua keuzes wel zo’n beetje. Hoe zit dat in Rusland? Keek de verkoper je gek aan toen je vroeg om spikes?

‘De man die ik om advies vroeg bij de hardloopwinkel was helemaal niet verbaasd. Ik zei: ik ga Baikal oversteken, waarop hij direct antwoordde: o, dan heb je deze schoenen nodig. Dus toen heb ik die schoenen ook maar direct gekocht, want hij klonk erg betrouwbaar. Ik weet nog steeds niet of hij gelijk had, want in Moskou is er eigenlijk geen ijs om op te trainen. Ik heb ze zes kilometer ingelopen op wat sneeuw, maar hoe ze het op ijs doen weten we straks pas.’

Dus je gaat straks 42 kilometer over een bevroren meer rennen met tegenwind en min 29 graden Celsius, terwijl je nog nooit op ijs hebt gelopen?

‘Ja. Maar het is niet alleen maar ijs morgen, hoor. Het is ijs in heel veel verschillende vormen. Je hebt bijvoorbeeld kasseistrookijs, aldus de omschrijving in het regelement. Je hebt plekken waar het ijs echt scherp naar boven uitsteekt. Je hebt ijs met kleine hobbeltjes. Je hebt plekken waar het ijs wel egaal is. Je hebt plekken waar sneeuw op het ijs ligt, plekken waar heel veel sneeuw op het ijs ligt, waardoor het heel mul is en je wegzakt, alsof je op het strand loopt. En het ijs beweegt trouwens ook en het maakt geluid, heb ik de afgelopen dagen al gehoord. Ik lag te slapen en hoorde een soort vuurwerk, dacht ik. Maar toen ik aan de lokale bevolking vroeg ter ere waarvan dat was afgestoken, zeiden ze: dat is gewoon het meer dat beweegt.’

Hoe zit het met de andere deelnemers? Hebben zij wel ervaring op kasseistrookijs?

‘Er zijn tachtig deelnemers. Ik heb ze nog niet gesproken, maar ik denk dat ik niet de enige ben die nooit over ijs heeft gelopen. Rusland is niet echt een hardloopland en als er al wordt gerend, is het bovendien vooral in de zomer. IJszwemmen is wel aardig groot, met ijszwemclubs in verschillende steden, maar ijshardlopen eigenlijk totaal niet. In normale jaren, als de grenzen niet gesloten zijn vanwege het coronavirus, komen er bovendien hardlopers uit zo’n dertig landen, dus die hebben doorgaans ook geen ervaring.’

Ik ben geen groot kenner van het Baikalmeer, maar even voor mijn idee: hoe ziet het parcours eruit? Of specifieker: hoe weet je welke kant je op moet rennen op een bevroren meer?

‘De vragen die je stelt, heb ik zelf ook eerlijk gezegd, dus ik weet het nog niet zo goed. We rennen van de ene kant naar de andere kant. Het meer is ruim 600 kilometer lang en op het punt waar wij gaan rennen zo’n 40 kilometer breed. En er staat iedere kilometer een rood vlaggetje, weet ik, dus dat is al iets. Maar als het hard waait en de sneeuw stuift op, dan zie je vrijwel niets, begreep ik. Twee jaar geleden moesten ze de race bijvoorbeeld stilleggen omdat het zicht minder dan tien meter was. Toen konden ze alleen de nummer 1 niet meer terug vinden: die werd pas twee kilometer voor de finish op de hoogte gebracht.

‘Ik hoop vooral achter de sliert aan te kunnen lopen. Het enige probleem is dat er dus maar tachtig mensen meedoen. Dat is niet zoveel op 42 kilometer afstand. Bovendien loop ik het liefst in een groepje, maar als dat groepje te hard, of juist te langzaam gaat, dan sta ik er alleen voor. Die gedachte maakt mij wel een beetje nerveus. Want stel: je loopt een reguliere marathon en je spieren zeggen: het is mooi geweest, dat stop je, neem je een taxi of de metro en ga je naar huis. Maar hier sta je op een meer waarvan je de overkant nauwelijks kunt zien.’

null Beeld Tom Vennink
Beeld Tom Vennink

Dus wat doe je dan? Is er een organisatie die meerijdt op sneeuwscooters of iets dergelijks?

‘Ja, ze zeggen dat die er wel zijn, dus daar moet je dan je hoop op vestigen. Ik weet dat de regel is dat wanneer het echt niet meer gaat, je naar de dichtstbijzijnde kilometervlag moet lopen, die in de lucht steken en daarmee gaan zwaaien en dan hopen dat de organisatie op een sneeuwscooter of in een hoovercraft dat ziet en je op komt halen. Die hoovercrafts staan geloof ik op een paar punten met thee en chocolade en wat andere snacks. Dus dat moet de redding zijn dan.’

Over eten gesproken: hoe werkt dat precies?

‘Er zijn geloof ik vier punten waar je thee of snacks kunt halen. Ik heb wel van die gelletjes bij me. Ik weet alleen niet goed hoe die het houden. In Moskou bevroren ze soms bijna als ik ze opdronk, en hier is het kouder en ben ik langer aan het lopen, dus dat belooft niet veel goeds. Verder heb ik twee Mars-repen bij me, maar ook daarvan denk ik nu: bevriezen Marsen? Ik weet het niet.’

En water?

‘Als je hier een flesje water naar buiten neemt, is het binnen een minuut bevroren, dus ik heb ook wat dit betreft al mijn hoop gevestigd op de hoovercrafts waar thee is met thermoskannen.’

Tom, zou je na de race misschien een appje willen sturen om te zeggen hoe het met je gaat? Dan kan ik dat, gedurende de dag, hieronder toevoegen om iedereen gerust te stellen.

‘Nou, ik ben hier natuurlijk om een verhaal voor de krant te schrijven, dus misschien is het beter om de lezers in spanning te houden. Als er binnenkort een stuk in de krant verschijnt over de wedstrijd, dan weet iedereen dat het goed is afgelopen. Als als dat stuk er niet komt, dan weten ze nu ook wat er is gebeurd.’

Zondag bereikte ons het verheugende bericht dat Tom ongeschonden de finish heeft gehaald. Zijn relaas staat binnenkort in de Volkskrant.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden