FotoserieNog contact met vluchtelingen van toen

Rummikuppen, Nederlands leren of trouwen: de Syrische vluchtelingen en ik

Veel Nederlanders deden vijf jaar geleden hun best Syrische vluchtelingen te helpen. Wij vroegen lezers wie nog steeds contact heeft met vluchtelingen uit die tijd. Dit is een selectie uit de inzendingen.   

Ani en Aboud komen elke woensdag rummikuppen

De familie Faber met Ani en Aboud

‘Onze rode kater Knul houdt van aandacht. Lange tijd had hij de gewoonte om de hele buurt af te zoeken naar een gezellig huis als we een weekendje weg waren. Twee jaar geleden bleek hij een nieuw logeeradres te hebben gevonden bij Ani, een Syrische vrouw die net bij ons in de buurt was komen wonen.

‘Na een zware boottocht naar Europa en een moeilijke periode in twee vluchtelingenkampen en een AZC, was ze dolblij met het huis. Toch had ze het moeilijk de eerste nacht, op een kale matras en zonder gordijnen. Ze voelde zich eenzaam, haar man zat nog in Syrië en niet duidelijk was of hij ook naar Nederland mocht komen. Net op dat moment stond onze kater voor haar raam. Knul is die nacht bij Ani blijven slapen en dat gaf haar veel troost.

‘Inmiddels zijn we goede vrienden met Ani en haar man Aboud, die nu ook in Nederland is. Elke woensdagavond spelen we Rummikub met zijn vieren. Knul kijkt dan met veel plezier toe.’

Harold Faber (61) en Simone van der Ende (60), Oosterbeek

Maaike haalde Fadi op in Oostenrijk

Fadi Kurdi en dochters van Maaike Olde Olthof

‘Precies vijf jaar geleden hielp ik Fadi vluchten naar Nederland. Zijn vader zat hier al in een AZC, maar omdat Fadi ouder was dan 18 kwam hij niet in aanmerking voor familiehereniging. Hij strandde in Turkije, en kon daar niet in contact komen met smokkelaars. Na wat omzwervingen is hij vanuit Griekenland naar Wenen gelopen, waar ik hem heb opgehaald. Twee dagen later werden de hekken in Hongarije geplaatst – op het nippertje dus.

‘Zijn vlucht heeft ook mijn leven veranderd. Ik besefte dat ik meer lef in me had dan ik dacht, dus ik raapte diezelfde zomer de moed bij elkaar om te scheiden van de vader van mijn kinderen. Ik koos voor mezelf, en in de jaren die volgden is Fadi een lieve vriend gebleken – voor mij, maar vooral voor de kinderen. Het is een voorrecht voor ons dat we Fadi en zijn ouders in ons leven hebben.’ 

Maaike Olde Olthof (45),  Deventer

Motaz vond een oma voor zijn kinderen

Hannie de Rijke, oma van de familie van Motaz

‘Drie jaar geleden was ik in een debatcentrum in Amsterdam. Daar sprak een vrouw van In My Backyard, een organisatie die vluchtelingen aan Nederlanders koppelt. Ook kwam er een Syrische man, Motaz, aan het woord. Hij vertelde: ‘Ik woon hier met mijn vrouw en drie kinderen. Het gaat ons goed. Maar wij missen een oma.’ Waarop de vrouw van In My Backyard zich tot de zaal richtte en zei: ‘Dames en heren, laat Motaz niet zonder oma de deur uitgaan... wie o wie?’ Mijn vinger ging de lucht in. Ik dacht: dit is precies wat ik wil. Ik had zelf namelijk geen kinderen en dus ook geen kleinkinderen. Maar nu heb ik allebei. Ik ga wekelijks bij het gezin op bezoek en sinds dag 1 noemen de kleintjes mij oma. Ik gedraag me ook als een echte oma. Ik lees voor, knutsel en doe spelletjes met ze. Ze zijn niet meer weg te denken uit mijn leven. Wat een rijkdom!’

Hannie de Rijke (72), Amsterdam

Aman, Mahmoud en Mohamad kwamen bij Radboud eten 

Radboud Spruit met Aman Sidawi, Mahmoud Alfarj en Mohamad Zrek

‘Vijf jaar geleden nodigde ik drie Syriërs uit de noodopvang in Utrecht uit om bij mij te komen eten: Aman, Mahmoud en Mohamad. Ik was nieuwsgierig naar het verhaal achter de vluchteling. Uit die ontmoeting ontstond al snel een hechte vriendschap. We leerden elkaar steeds beter kennen, en na verloop van tijd kwamen steeds meer de echte verhalen naar boven. We hadden lol, maakten ontzettende ruzie en deelden ons verdriet.

‘Ook kwamen ze stage bij mij lopen. Ik ben grafkistenmaker en uitvaartondernemer. Ze hielpen mee met grafkisten bezorgen en zelfs een keer met het verzorgen van een overledene en het begeleiden van een uitvaart. Inmiddels hebben ze alle drie een eigen woning gekregen en een baan gevonden, zijn ze al een paar keer verhuisd, hebben ze hun gezinnen laten overkomen. Maar nog altijd heb ik veel contact met ze. Ze zijn een soort familie van me geworden.’

Radboud Spruit (59), Utrecht

Mineke heeft Ahmed Amsterdam laten zien

Mineke Rezelman en Ahmed Younes Mohsen

‘Op het hoogtepunt van de vluchtelingencrisis in 2015 besloot ik zelf eens een kijkje te nemen in de Bijlmerbajes in Amsterdam, waar vluchtelingen destijds werden opgevangen. Op de bovenste verdieping van een van de torens zat Ahmed voor het raam naar buiten te staren. Ik werd verwelkomd in zijn ‘woning’, een cel van 2 vierkante meter. Vanaf dat moment zijn we vrienden.

‘In de afgelopen vijf jaar heb ik Ahmed Amsterdam laten zien: bowlen, rondvaartboot, picknicken in het Vondelpark en nog veel meer. Hij is erbij op alle belangrijke momenten: verjaardagen, toen ik samen met mijn familie een juicebar opende en na de geboorte van mijn zoon Beer. Ahmed is een van de liefste mensen die ik ooit heb ontmoet en ik ben dankbaar voor onze vriendschap.’

Mineke Rezelman (30), Amsterdam

Nesrin en Melle zijn getrouwd

Melle en Nesrin Numer

‘Ik ben naar Nederland gekomen met mijn moeder en mijn broertje. In 2016 hebben we een huis gekregen in Ruinen. Na een week kwamen er twee lieve mannen met taart aan de deur. Jullie zijn welkom in Ruinen, zeiden ze. En: als jullie hulp nodig hebben, dan doen we dat graag! Dat waren Melle en zijn broer. In de zomer van 2016 werden Melle en ik verliefd op elkaar, wat mooi en bijzonder was omdat ik in die tijd nog geen Nederlands sprak. Het begin van onze relatie was niet makkelijk, onder meer vanwege de druk van mijn familie. Maar Melle zei dat onze liefde sterker was dan onze problemen, en hij had gelijk. Voordat ik hem ontmoette, had ik mijn familie en vrienden moeten achterlaten. Ik voelde me alleen en verlangde naar mijn vaderland. Maar nu ben ik nooit alleen. Melle geeft me kracht, liefde en veiligheid en ik heb nu een geweldige familie. In augustus 2019 zijn we getrouwd met een heel leuk feest. Melle, ik hou van je, dank je wel dat je in mijn leven bent.’

Nesrin Numer (25), Ruinen

Hanan wilde alleen maar Nederlands praten

Lotte van Opstal met Hanan en haar zusje

‘Ik heb Hanan leren kennen in de noodopvang in Utrecht, waar ik vrijwilligerswerk deed. Ze was met haar vader uit Syrië gekomen. Haar zusjes en moeder volgden enkele jaren later. Hanan was erg gedreven. Ze was in Syrië een goede leerling en was vastbesloten dit hier voort te zetten. Ze wilde alleen maar Nederlands praten, geen Engels of Arabisch, en heeft daardoor de taal snel opgepikt.

‘Omdat er in de opvang geen lekker eten was, gingen we samen koken in mijn keuken. Ook maakten we een paar keer per week huiswerk aan mijn eettafel. Later bezochten we samen open dagen van middelbare scholen. Hanan wilde koste wat het kost naar de havo en dat is na twee jaar in Nederland al gelukt. Ze heeft in juni haar diploma behaald en begint dit schooljaar op het vwo. We zijn inmiddels echte vriendinnen geworden.’ 

Lotte van Opstal (29), Utrecht

Met verjaardagen en Kerst is Shervan er altijd bij

Geert Postma en Shervan Mustafa

‘In een activiteitencentrum in Steenderen kwam ik in contact met Shervan uit Aleppo. Op zijn 15de was hij via Turkije, een angstige boottocht naar Griekenland en een voettocht door Europa uiteindelijk in ons dorp beland. Het klikte meteen tussen Shervan en mij. Ik stelde hem aan iedereen voor. Na drie dagen speelde hij al Piet tijdens de Sinterklaasintocht. Kort erna droeg hij het vaandel bij de jaarlijkse kermisoptocht.

‘Ik heb Shervan ook geholpen bij het vinden van een opleiding. Dat was nog niet makkelijk, de scholen stonden niet te springen om hem aan te nemen. Gelukkig kon hij terecht bij een opleiding in zorg en dienstverlening, en wist hij later dankzij zijn bekendheid in het dorp een stageplaats te krijgen op het gemeentehuis. Inmiddels heeft Shervan daar een vaste baan.

‘Ons contact heeft mij ook veel opgeleverd. Ik heb veel geleerd over de Syrische cultuur en weet nu ook wat institutioneel racisme is. Op verjaardagen en met Kerst is Shervan er altijd bij. Voor mij is hij niet alleen een goede vriend, maar ook een toonbeeld van inburgering.’

Geert Postma (57), Steenderen

De vluchtelingencrisis, 5 jaar later

Anderhalf miljoen vluchtelingen zochten in 2015 hun heil in Europa. Wat is er werkelijkheid geworden van alle hoop en vrees? Vijf jaar later onderzoeken we het in een special. Op deze pagina vind je alle stukken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden