Ruimte

Erik Staal, de man die 's lands grootste woningcorporatie in het verderf heeft gestort met verkeerd uitgepakte speculaties in derivaten, de man die vervolgens met een miljoenenvergoeding in zijn knapzakje afreisde naar zijn villa op Bonaire, de man die een miljardengat achterliet dat nu mede gevuld moet worden door huurders in sociale-huurflatjes in de vorm van hogere huren en uitgesteld onderhoud en afgestelde opknapbeurten, de man die naar gisteren bleek nog voor 600 duizend euro aan bonnetjes moet overleggen voor onduidelijke uitgaven die hij deed met de bedrijfscreditcard, de man kortom achter hét schandaal van 2012, was niet geliefd bij collega-corporatiedirecteuren.


Te snel, te onconventioneel, te veel leren jekkie en driedagenstoppels, te openlijk neerkijkend op de rest die niet zo groots dacht als hij. 'Voor Erik Staal waren de andere corporatiebestuurders gewoon boerenlullen, op zijn Amsterdams gezegd', zei Gerard Erents, de man die is aangesteld als interim-directeur om de ravage bij Vestia op te ruimen, gisteren in een vraaggesprek met NRC Handelsblad.


Een paar jaar geleden zette Staal in een vakblad zijn managementfilosofie uiteen: werknemers 'ruimte' geven. Voor zijn personeel geen ambtelijk getrut met procedures, maar 'ruimte om talenten te gebruiken'. Want dat 'veroorzaakt enthousiasme, binding en verantwoordelijkheidsgevoel'. En als daar ongelukken van komen, 'gaan we daar volwassen mee om; we zien het als een leermoment'.


Staals binding zelf bleek vooral te bestaan uit een salaris dat inclusief pensioen bijna een half miljoen euro beliep. De 'ruimte' voor financieel topman Marcel de V. ontaardde in een derivatenportefeuille, met goedkeuring van Staal (Erents: 'Hij tekende zelf alle contracten.'), die Vestia voor 2 miljard euro moest afkopen. De boerenlullen van de andere corporaties moeten daarvan 700 miljoen ophoesten, om te voorkomen dat het borgstelsel over de kop gaat. De toezichthouders lagen zoals gebruikelijk te slapen als een roosje. Je kunt veel van de affaire zeggen, maar een leermoment was het.


Het interview met Erents staat vol verbijsterende dingen.


Over de banken die de derivaten leverden en daar een prettige marge aan overhielden: 'We zagen uitzonderlijk fêteergedrag van banken richting Marcel de V. Hij was nogal gek op Formule 1-dingen, voetballen, concerten. Daar werd hij voor uitgenodigd. Hij ging ook regelmatig uitgebreid uit eten, en niet onder één- of tweesterrenniveau.' Dat zijn diezelfde banken waarvan staatsbankier Gerrit Zalm gisteren in De Telegraaf zei dat ze meer waardering verdienen.


Over het personeel: 'Er is een ontkenningsfase geweest bij Vestia. Net als Staal zagen ze het probleem niet. Zelfs binnen de directie zei iemand: ach, als we zo veel verlies hebben, dan maakt het toch ook niet uit als we dit of dat doorzetten.'


Over Staal: 'We hebben moeten constateren dat Erik Staal mede-eigenaar was van een aantal entiteiten die werkten voor Vestia.'


Staal zelf kwam sterk door met een reactie via zijn advocaat: 'Stemmingmakerij.'


'Als Vestia nou de enige was', zei Erents. 'Maar we hebben een heel rijtje incidenten. Dat past niet op één bladzijde.' Dat is de kern: Vestia staat voor talloze (semi-)publieke instanties die zich in een skybox door een bankier lieten influisteren dat je geld met geld kunt maken, terwijl hun onnozele toezichthouders ondertussen de tijd doodden met het oplossen van sudoku's. Ik vrees dat we daar in 2013 nog niet vanaf zijn.


Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden