Ruimte, zuurstof en uitzicht

Het raam is stuk, de boiler in de keuken lekt, rond het fornuis stinkt het naar gas, de wasmachine staat onder stroom en in de badkamer hangt een vieze putlucht....

Eric Arends

Jammer van Rome is alleen dat je in die fijne stadsdelen niet kunt wonen. Mocht er al een appartement te huur zijn, dan is dat zo knetterduur dat je na een week op water en brood leeft. Een etage met uitzicht op het Capitool of desnoods op de Tiber, maar verder geen geld voor een fatsoenlijk bordje pasta: het leek ons geen aantrekkelijk vooruitzicht. Wij traden derhalve al ras toe tot de wereld van de gemiddelde Romeinse woningzoekende.

Er bestaan leukere dingen. Cinecittà, Capannelle, Torre Spaccata, Torre Angela: ik was er nog nooit geweest, en eerlijk gezegd is er ook weinig reden om er terug te keren. Sfeerloze flatgebouwen van twaalf verdiepingen of meer, met alleen maar asfalt in plaats van kasseitjes uit 300 voor Christus , met winkelcentra die zelfs de achterstandswijken van Ella Vogelaar nog omlaag zouden halen. Moest ik hier die jongensdroom verwezenlijken?

We hoopten een alternatief te vinden in statige woonwijken als Monteverde Vecchio, Testaccio of Trieste. Maar ook daar begon de huur bij 1500 euro en zouden we bijkans met z’n vieren op een kamer moeten slapen.

Daar kwam nog iets bij. Toeristen zullen het wellicht niet (willen) merken, maar na een dag Rome is het alsof je keel vol scheermesjes zit, zo veel troep hangt er in de lucht. Af en toe sluit het gemeentebestuur de stad af voor vervuilende auto’s. Helpen doet het weinig; Rome blijft overvol ronkend, rokend verkeer.

Moet je jezelf dat aandoen? Mag je je kinderen dat aandoen? De oud-correspondent van NRC Handelsblad moest letterlijk de stad uit vluchten omdat zijn zoon last kreeg van zijn luchtwegen. Op aanraden van diens behulpzame opvolger namen we daarom maar eens het boemeltreintje richting de heuvels rond Rome. Daar hebben we zelfs meer gevonden dan we zochten.

Ruimte, zuurstof en stadgenoten die nog niet gillend gek worden van verdwaalde buitenlanders.

Na drie dagen werd ik op straat al gegroet door iemand die me herkende van de dag ervoor. Nu alleen nog even wennen aan het huis. Aan de douche, die op eigen initiatief overschakelt van ijskoud op kokend heet water, of er gewoon mee ophoudt. Aan de stopcontacten, die met stekker en al uit de muur vallen. Aan de centrale verwarming, die ’s ochtends om half 6 aanfloept en drie uur later weer uitgaat, waarna een spartaans koude dag volgt tot de cv om 4 uur weer aanslaat, tot half 11 ’s avonds.

De vereniging van bewoners heeft besloten dat het zo moet. Dat scheelt in de kosten, die we onderling moeten delen. Meneer Blasi van twee huizen verderop liet weten dat wij altijd een verzoekschrift kunnen indienen om de cv wat langer aan te laten. ‘Dan nemen we daarover een democratisch besluit’, zei hij. Het was een vriendelijke manier om aan te geven dat we daar niet aan hoeven te beginnen. Bijna alle families gaan ’s ochtends de deur uit om te werken, wij zijn de enige thuiswerkers. Tussen 9 en 4 genieten we deze maanden in hemd, T-shirt, sweater, trui en joggingjack van ons vijfsterrenuitzicht.

e.arends@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden