Ruimte op rechts

HET WAS een bericht dat een lach opriep maar ook verbijstering. De beroemde schoonvader Rob Cohen (zijn schoonzoon heet Ronald de Boer) had geprobeerd, zo meldde Nieuwe Revu, om een zogenoemde wild card voor het WK te kopen voor het Nederlands elftal....

Het was lachwekkend door het aanstekelijke opportunisme van Cohen. Je moet maar durven. Het was ook verbijsterend omdat hier iemand denkt dat blijkbaar alles te koop is.

Hoewel Cohen inmiddels heeft ontkend de FIFA te hebben benaderd voor de ogenschijnlijk moeilijk uitvoerbare deal, is het bericht een mooie aanleiding om een andere noviteit onder de aandacht te brengen van de wereldvoetbalbond.

Het gaat hierbij om een voorstel met een louter ideële inslag, om de invulling van de 32ste deelnemer aan het WK. Werktitel: de Unicef-ploeg. Een elftal dat bestaat uit spelers die uitstekend kunnen voetballen, maar de pech hebben dat ze in het verkeerde land geboren zijn. Elke keer weer starten ze vol goede moed aan een lange kwalificatiereeks, elke keer weer blijkt dat hun ploeggenoten blokken aan het been zijn. Is het niet jammer dat een WK nooit de dribbels van Ryan Giggs te zien zijn, of het inzicht van Jari Litmanen?

De selectie is onderhevig aan één strenge regel: slechts spelers die voor een land uitkomen dat op minimaal de laatste drie WK's ontbrak, komen in aanmerking. Het is dus geen vluchtroute voor Nederlanders die opzichtig hebben gefaald. Bij de opsomming van het in de volgende alinea beschreven elftal is het van belang te weten dat Emerton en Sjevtsjenko hun plaats in de denkbeeldige ploeg verliezen wanneer ze zich via barrages alsnog plaatsen voor het WK van 2002 in Japan en Zuid-Korea.

We komen tot het volgende elftal: Mart Poom (Estland), Bret Emerton (Australië), Sammy Kuffour (Ghana), Sami Hyypiä (Finland), Hasan Salihamidzic (Bosnië), Joey Gudjonsson (IJsland), Jari Litmanen (Finland), Haim Revivo (Israël), Bonaventura Kalou (Ivoorkust), Andrej Sjevtsjenko (Oekraïne), Ryan Giggs (Wales).

Beschikbaar zijn ook voetballers als Shota Arveladze (Georgië), Dwight Yorke (Trinidad en Tobago), Harry Kewell (Australië) en de oude Georges Weah (Liberia), die zich door zijn spel bij AC Milan zelfs mocht laten kronen tot Wereldvoetballer van het Jaar. Nooit echter was hij op het WK te aanschouwen, omdat Liberia het in Afrika altijd aflegt tegen landen als Nigeria, Zuid-Afrika of Tunesië.

De ploeg, het liefst met een bondscoach die zijn talen spreekt, is ook bedoeld als een symbolische afspiegeling van verbondenheid, van een wereld zonder grenzen. Gezeur over premies is ondenkbaar. De spelers zijn allemaal blij dat ze via deze achterdeur naar het WK mogen.

Het moet voor de FIFA toch niet al te moeilijk zijn om een plaats in te ruimen voor zo'n internationaal getinte ploeg. Met name in het contingent Europese landen is best te snijden. Snakt het WK niet naar een deelnemer die vrijuit speelt, waar de trainer nog geen tijd heeft gekregen om zijn geestdodende systemen op te leggen? Is deze Unicef-ploeg niet leuker om te zien dan, met alle respect, China, Polen of Senegal? Nou dan FIFA, doe eens iets creatiefs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden