Ruimte op links

DE AUSTRALISCHE anchorman sprak gisteren op televisie van dat kleine landje dat op één avond drie wereldrecords produceerde. Van den Hoogenband en De Bruijn in het zwembad, Van Moorsel op de wielerbaan....

John Volkers

De bijzondere verrichtingen van de Nederlandse azen, met de twee vrouwen - De Bruijn en Van Moorssel - reeds goed voor drie medailles, kunnen de rest van de nationale ploeg in een flow brengen. Het is het modewoord uit de psychologie, over haast trancematig verblijf op de top van je kunnen.

Zaterdagochtend in Bondi Beach zal Joop Alberda, deputy chef-de-mission, daar nog weinig gedachten over hebben gevormd. Hij werd op zijn missie bij de blunderende beachvolleybalsters telefonisch op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen in het zwembad.

De fout van Rijnbeek die tot de matineuze diskwalificatie van de vrije-slag estafette leidde, werd met afgrijzen geïncasseerd. Een zekere medaille viel weg, de zo begeerde medaille die de grote Nederlandse equipe (240) op het goede spoor moest zetten.

Het was de les van Atlanta. Daar bleef Nederland in het eerste weekeinde zonder eremetaal. De valse start leidde tot een sfeer van twijfel en ondermaats zelfvertrouwen. Judoka Seriese had de aanjager van de ploeg moeten zijn. De reuzin kon het goud niet missen en daarna zou het team gaan 'rollen'. Het kwam na de uitschakeling-met-de-hete-tranen allemaal anders uit.

Die gedachte zal Alberda door het hoofd hebben gespookt. Hij is de man met de grote druk op zijn schouders, de architect van de vele topsportplannen. Hij is de visionair als het goed gaat, maar ook weer vlot 'die volleybalcoach' wanneer het wat minder verloopt.

Zaterdagavond werd de vormgever van de Nederlandse topsport uit zijn boze droom gehaald door een superrace van Inge de Bruijn die de vrouwelijke estafetteploeg naar het niet gedachte zilver leidde. Een dag later was er al het eerste goud, een week eerder dan in Atlanta, waar de Holland Acht pas halfweg de Spelen de ban brak.

De roeiers waren destijds superieur, zoals De Bruijn gisteren op de butterfly ook van een aparte klasse was. Het was een historische verrichting. Het succes van de 'Dutch Dolphin' betekende de vijftigste gouden medaille voor Nederland in de geschiedenis van de Olympische Zomerspelen.

In 1928 was zwemster Marie 'Zus' Braun de eerste vrouw die individueel goud won. Ze had het voorbeeld gevolgd van de vrouwengymnastiekploeg die twee dagen eerder in Amsterdam de landenwedstrijd won.

Aan de primeur van dat eerste Nederlandse vrouwengoud kleeft nog altijd het verhaal van Marie Baron. Haar naam had achter die eerste gouden plak horen te staan. Baron was bij de Spelen van Parijs 1924 veruit de sterkste schoolslagzwemster. In de series van de 200 meter was ze liefst tien seconden sneller dan de concurrentie. De Nederlandse werd evenwel gediskwalificeerd, omdat ze niet met twee handen tegelijk zou hebben aangetikt.

Het is de moraal van het verhaal: hoe zeker iemand ook lijkt van goud, er zal altijd eerst een wedstrijd moeten worden afgewerkt. Inge de Bruijn toonde zich gisteren de ware kopvrouw van het Nederlands team in Sydney en de ploegleiding mag hopen dat dit goede voorbeeld snel en veel navolging krijgt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden