Ruim baan voor Wilders' 'eigen verhaal'

Bij het WNL-interview met Geert Wilders bleef een schaarse kans van journalistieke tegenspraak onbenut. Het kan ook anders.

null Beeld
Beeld

'Aan een open blik ontbreekt het wel eens', aldus mediawatcher Rick Nieman maandag in het Radio 1-Mediaforum. Onderwerp was het interview van een dag eerder, met Geert Wilders, door WNL-anchor Rick Nieman.

'We gaan een goed gesprek voeren.' Zo begon Nieman dat vraaggesprek in de cigar lounge van Hotel Des Indes. Over dat goeie gesprek: het is natuurlijk maar wat je goed vindt. Smakenkwestie. Je kunt je gesprekspartner een halfuur onbekommerd zijn partijprogram laten afwerken, aangevuld met de gebruikelijke leugens, vage dreigtaal en onnozele kwaadaardigheden. Je kunt daar her en der een 'Maar hoe dan?' of 'Hmm' tegenover stellen, afgewisseld met een ironisch-ongemakkelijke wenkbrauwshuffle. En dat goed vinden. Smakenkwestie.

Kunnen we hem interviewen als een normale politicus? Dat hadden ze zich bij WNL afgevraagd. Wat bleek: dat kon. Heel goed zelfs. Zoals er ook prima voorbij kon worden gegaan aan het feit dat dit geen gewone politicus betrof, maar iemand die grote groepen Nederlanders hun grondrechten wil afnemen, die veroordeeld is voor aanzetten tot discriminatie, die een ondemocratische beweging leidt, enzovoort, enzovoort. En trouwens ook aan het feit dat Nieman zowat de enige journalist was die voor een keertje tussen De Geertmeister en Zijn Tweets in werd geduld. Een schaarse kans op journalistieke tegenspraak.

Zo iemand kun je interviewen als een normale politicus, maar je kunt ook besluiten het anders aan te pakken. Want, los van die smakenkwestie: het is een zich steeds wijder verbreidend misverstand dat het ruim baan geven aan iemands ' eigen verhaal' - of dat verhaal nu lachwekkend is, of boeiend of angstaanjagend - een vorm van 'niet-vooringenomen journalistiek' is. Het is, in wezen, niks.

Op RTL overstemde zondag Thierry Baudet het geknisper van het haardvuur en dat van De Telegraaf op de schoot van Harry Mens met zo'n eigen verhaal. Ook Mens interviewde met open blik, al vielen zijn ogen af en toe bijna dicht. Na 10 minuten onderbrak hij Baudet, met een journalistieke, typisch Mensiaanse interruptie.

'Bedankt voor dit gesprek. We gaan lunchen.'

(De tekst gaat verder onder de video.)

Het kan anders. Echt. Marcia Luyten pakte in Buitenhof eerst Marianne Thieme stevig aan en wierp vervolgens bij wijze van superieure tegenspraak koeltjes wat feiten en cijfers in het dal dat zich in het tweestroomland van ontevredenheid en ergernis heeft gevormd tussen de wenkbrauwen van Jan Roos.

Doordeweeks raakt Eva Jinek almaar meer op stoom. Lodewijk Asscher en met name premier Rutte moeten zich na afloop van hun respectieve gesprekken hebben gevoeld alsof ze waren overreden door een trein vol vasthoudendheid. Jinek wist Rutte, in wie als het aankomt op het tegen de klippen op aan zijn eigen verhaal vasthouden een veelbelovende Jehova's getuige woont, nauwelijks echte antwoorden te ontwringen, maar haar hoorbare frustratie over zoveel uitwijkmanoeuvres leerde de kijker genoeg. Net als haar wanhopige zuchten, als van iemand die eindeloos probeert een gerafeld draadje door de oog van een naald te frommelen. Jinek bewees dat een vraaggesprek niet hoeft te lukken om geslaagd te zijn.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden