Ruf draagt krachtig en praktisch zwart, Wolkers heeft een desinteresse voor eigen dracht

Jossine Modderman en Arno Kantelberg geven elke week ongevraagd stijladvies aan bekende mensen.

Jossine Modderman, hoofdredacteur LINDAnieuws en LINDA.tv

De wereldbefaamde artistiek directeur van het Stedelijk Museum, Beatrix Ruf, zien we hier in een pose die uitstraalt: dit ben ik. Nimm oder lass es. Dat werd dus lassen want na een serie onverkwikkelijke verdachtmakingen - van financieel kaliber - pakte de Duitse haar biezen. Wat zagen we in haar valies verdwijnen? 17 zwarte jassen, 34 zwarte oversized colberts, 8 zwarte rokken, 19 zwarte culottes, 43 zwarte overhemden, 13 zwarte coltruien, 21 paar zwarte schoenen en 16 witte overhemden. Alles van onberispelijke snit, van de fijnste materialen en vakkundig afgewerkt. Je kunt zo zien dat de kleertjes van deze keizerin geen onbekende zijn van het stoomstrijkijzer. Misschien komt één hemd van het Cos-rek, maar de meeste stukken zullen hun oorsprong vinden in Japan, België of Italië. Net als in de keuze van haar exposities is de curator stijlvast en trouw aan haar lievelingen. Laten we het voorts even over zwart hebben. Zwart straalt volwassenheid en autoriteit uit, daarom dragen veel vrouwen in het bedrijfs-leven het. Voor dwarsliggers is zwart de protestkleur tegen onderdanigheid terwijl zweverige luitjes in zwart de duisternis zien. Vormgevers zijn vaak dol op zwart omdat het afstand en rust schept. Voor de artistiekere types, zoals Frau Ruf, straalt zwart kracht uit: 'Ik ben niet voor een kleintje vervaard.' Aan de andere kant kan dit ook bullshit zijn en denkt Trixie: zwart, lekker praktisch

Arno Kantelberg, hoofdredacteur Esquire

In een interview voor de VARAgids reconstrueerde Jan Wolkers ooit zijn eerste ontmoeting met zijn vrouw Karina, die hem als 16-jarige scholier interviewde. 'Karina's eerste vraag was: wat doet zo'n door de wol geverfde man toch met al die jonge meisjes? Toen zei ik: doe je broekje maar uit, dan zal ik het je laten zien.'

Wolkers was op dat moment beeldhouwer in Amsterdam, met een garderobe die bij dat ambt paste. Voor hem geen pak met stropdas, dat deed hem te veel denken aan de gereformeerde kooi in Oegstgeest waaruit hij zich juist had bevrijd. Spijkerbroeken, T-shirts en truien, zoals de lavendelblauwe hierboven, die fijntjes combineert met de blauwe ogen en de grijzende krullen. Op latere leeftijd droeg hij graag een trainingsjack om de forse tors; op zijn doodsbed treft zijn biograaf hem in blauw Italia-sportjack.

Voor een man die zo vol kon zijn van schoonheid (inzake vrouwen, natuur en kunst), was hij opmerkelijk ongeïnteresseerd in de eigen dracht. In de 1.114 pagina's tellende biografie van Onno Blom is het zoeken naar referenties hieraan. We lezen wel dat hij tijdens de eerste ontmoeting met Karina Adidas-gympen droeg en dat het rendez-vous anders verliep (hij slaat zijn armen om haar heen, schuift haar rok omhoog en trekt het broekje omlaag). Ze deed hem denken aan een portret van Despiau, de Franse kunstenaar die het aanlegde met zijn 15-jarige nichtje. Ja ja, das war einmal.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden