Roze leiderstrui Rominger blijft zonder rafels

Het eerste doel, de Giro d'Italia winnen, is binnen. Het tweede, de Tour de France, moet al door zijn hoofd gespookt hebben, toen hij in Milaan met zijn dochter Rachel op de arm zijn eerste eindzege in de Giro vierde, na drie keer op rij te hebben gedomineerd in de...

Van onze sportredactie

AMSTERDAM

De houder van het werelduurrecord loodste de roze leiderstrui zondag na 3806 kilometer zonder noemenswaardige rafels over de eindstreep in Milaan, waar de Italiaan Giovanni Lombardi de slotrit op zijn naam bracht. Een dag eerder won Berzin, de winnaar van vorig jaar, op zijn 25ste verjaardag de voorlaatste etappe.

Tony, bijgenaamd de 'Muis', is de derde Zwitser na Hugo Koblet in 1950 en Carlo Clerici in 1954, die de Ronde van Italië op zijn erelijst liet bijschrijven. Het was de honderdste zege voor Rominger in zijn loopbaan. Hij droeg het Maglia Rosa vanaf de tweede dag. De eerste leider was de Italiaanse sprinter Mario Cipollini, die halverwege de tocht wegens een knieblessure de karavaan verliet. De eindzege van Rominger, die op de slotdag nog bij de dopingcontrole langs moest, is niet of nauwelijks in gevaar geweest. Ook in het laatste weekeinde niet, toen Berzin en Oegroemov nog een wanhoopspoging deden de ijzersterke Zwitser van de troon te stoten.

De vraag is echter of de man van gewapend beton het hoge niveau kan vasthouden tot aan de start van de Tour. Zo relatief onbezorgd als de 34-jarige de Giro domineerde, zo relatief groot zijn de zorgen met het oog op de Tour, die over vier weken in Saint Brieuc begint. De prangende vraag is of de iele Zwitser de komende maand de gedemonstreerde topvorm van de afgelopen periode kan behouden. En één ding staat vast: in Frankrijk is de tegenstand aanmerkelijk zwaarder. Rominger moet weer het duel aangaan met Miguel 'El Rey' Indurain, de viervoudige Tourwinnaar, wiens vorm met de week stijgt.

Zoals gebruikelijk wierp de Zwitser zich zondag niet op als favoriet voor de eindzege in de Ronde van Frankrijk. 'Door mijn zege in deze Ronde hoef ik de Tour niet zo nodig te winnen. Mijn motivatie is afgenomen. De sponsor wil graag dat ik me daar goed presenteer. De vorm van Indurain baart me geen zorgen. Ik heb hem al eens verslagen in een tijdrit in de Tour van 1993. En buiten de Tour heb ik nog nooit een tijdrit van hem verloren. Alleen in de Tour kan hij me verslaan. Hoe dat mogelijk is, weet ik niet.'

Na zijn overwinning in Italië gunt hij zich drie dagen om te herstellen. 'Aan het einde van de week ga ik naar Venetië voor een tijdrit, daarna rijd ik de Ronde van Zwitserland.'

Die wiellerronde door zijn vaderland ziet hij vooral als een training. Hij 'gaat' daarin niet voor de eindzege, zegt hij. De wielrenner voegt er echter meteen aan toe dat wedstrijden rijden als training eigenlijk niet bij zijn karakter past.

'Trainen doe je in je eentje en in wedstrijden rijd je voor een goede klassering. Dat is altijd mijn instelling geweest', zegt hij deze maand in een interview in Wieler Revue. De 34-jarige geeft zichzelf nog twee jaar om in de gele trui de Champs Elysées te bereiken: 'De eindoverwinning is voor mij van grotere waarde dan het werelduurrecord.'

Rominger won de 78ste editie van de tocht door Italië zoals Indurain de afgelopen jaren de Tour de France won: hij verdedigde in de bergen de tijd die hij in de tijdritten had gewonnen. De nummer één van de wereldranglijst won alle drie de races tegen het uurwerk en een etappe met aankomst bergop. De concurrentie spartelde tegen, maar meer ook niet. Ook al riepen ploegmakkers Berzin en Oegroemov, gesteund door ploegleider Emmanuele Bombini, dat de weergoden de Zwitser een handje hielpen.

De verliezers doelden op de negentiende etappe, die wegens lawines op de Colle dell'Agnello drastisch werd ingekort. Volgens Bombini hadden zijn twee pupillen Rominger in de 'Koninginnerit' - met ook nog de beklimming van de beruchte Izoard - op weg naar Briancon aan het wankelen kunnen brengen. Achteraf is dat gemakkelijk praten. Bombini baseerde zijn visie op de etappes van vrijdag en zaterdag, toen Rominger licht verzwakte. 'Ik betreur het ten zeerste dat die rit werd ingekort', zei Bombini zondag. 'Rominger was mijns inziens die dag rijp gesloopt te worden.'

Bluf, want de pogingen vrijdag en zaterdag liepen op niets uit. De tijdwinst die Berzin en Oegroemov pakten, was te verwaarlozen. Bovendien was er van echt samenwerken tussen het duo nauwelijks sprake. In de finale gaf Rominger Berzin zijn zegen toen de negen jaar jongere opponent in de klim van Montegrino op de loop ging. Rominger drong niet fanatiek meer aan. Hij wist dat zijn doel bereikt was.

De dagprijs zaterdag was dus een schrale troost voor de jarige Evgeny Berzin en een mager loon voor de vele inspanningen. De roze trui bleef stevig om de schouders van Rominger. Zelfs een val beschadigde de leiderstrui niet. De ultieme aanval van Berzin was zeker lovenswaardig, maar weinig effectief. Na 190 kilometer in de stromende regen van Pont Saint Marin naar Luino had de Rus slechts 25 tellen afgeknabbeld van zijn achterstand op de Zwitser. Het was te weinig om de Helvetiër zondag in de slotrit van Luino naar Milaan over 148 kilometer, nog te bedreigen.

De Nederlanders speelden in deze editie van de Giro een lijdende figurantenrol. Debutant Patrick Jonker was de beste van het stel, maar dat telt eigenlijk niet. Jonker is een Australiër met een Nederlands paspoort. Erik Breukink eindigde op ruim twee uur van Rominger, maar de Nederlander rekent desondanks stellig op selectie voor de Tour. Als superknecht voor Alex Zülle en Laurent Jalabert, die voor ONCE als kopmannen worden afgevaardigd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden