Royale bewegingen rond te grote thema's

DANS..

Amsterdam In zijn danstaal toont de jonge choreograaf Joost Vrouenraets – opgeleid in jazz- en showmusicaldans aan de Theaterschool in Amsterdam – dat hij affiniteit heeft met het werk van Maurice Béjart. Twee jaar danste de Limburger bij de beroemde leermeester in Lausanne. Sinds 2005 is hij terug in Heerlen, richtte het Gotra Ballet op en mag zich in aandacht verheugen, daar hij een van de weinige choreografen in het zuiden is met professionele ambities. Met bovendien getalenteerde dansers aan zijn zijde, zoals de scherpe Maïté Guérin.

Net als Béjart heeft Vrouenraets de neiging lichamelijke gestiek met wijde gebaren te onderstrepen: armen die als vleugels naar achter reiken, een hoofd dat in de nek wordt gegooid en handen die sierlijk hun positie innemen. Ook in zijn muzikale interpretatie verraadt hij zijn leerschool: een groot gebaar in een symfonie wordt door Vrouenraets met royale middelen in dans beantwoord.

Dat levert aantrekkelijk materiaal op, met soms te veel versieringen. Er wordt in ieder geval stevig gedanst in de kleine zaal, waar nogal wat collega’s zich meer met het concept achter dans bezighouden dan met de virtuoze beweging zelf. Vrouenraets laat zich echter ook te veel leiden door de filosoof Béjart. In navolging van de spiritueel ingestelde grootmeester koppelt de Limburger te grote, abstracte thema’s aan zijn werk. Bijna alle choreografieën zouden over vraagstukken gaan als leven en dood, eenzaamheid en bewustwording. En autobiografisch zijn. Een tandje minder mag, te meer daar zijn choreografieën juist helderheid ontberen en veel kanten op fladderen.

Vandaar dat het slotstuk van de trilogie die maandag in Amsterdam in première ging, het beste werkt: een man en een vrouw vechten herkenbare relationele fases uit, jonglerend met meubilair. Dat halverwege deze Koffie verkeerd een tafelpoot brak, maakte het duet slechts scherper en alerter.

Ook beloftevol is de opening Miel du Ciel, een duet van de sierlijke Vrouenraets met de krachtige Guérin. Lege watertanks staan symbool voor leemte en eenzaamheid. Om beurten zoeken ze elkaars nabijheid, maar vinden doen ze elkaar niet, ondanks fraaie synchrone passages. Maar wat Vrouenraets precies wil zeggen over deze twee zielen blijft diffuus.

Minder geslaagd is het kwartet Notre jardin de cages op een strijkkwartet van Sjostakovitsj. Een jongen lijkt verdwaald in een jungle van bamboestammen. Drie dames met aangevreten zwarte jurken bestoken hem. Is hier een man verdwaald geraakt in zijn eigen psyche, zoals de folder beweert? Die vorm van danspsychologie zou Vrouenraets achter zich moeten laten. Dan kan zijn talent voor beweging zijn optimale werk doen.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden