Rouwpolitie

ARTHUR VAN AMERONGEN

Ik zit op het terras van een Nederlands café in Monte Gordo en lees het Facebookwandje van Abdelkader Benali. De laatste betrokken scribent van Nederland schrijft: 'Nederlandse auteurs hebben zich en masse uit wat voor engagement ook teruggetrokken. Over Gaza, Oekraïne en migratie volledig radiostilte.'


Goed, je hebt Grunberg en De Winter (die andere twee van de nieuwe Grote Drie) natuurlijk nog, aldus de woordensmid, maar hun mening is irrelevant: 'De Winter is zionist en de conclusies van Grunberg zijn eerder gericht op de troost van het eigen gelijk dan daadwerkelijk positie kiezen. Z'n stellingname inzake het Conflict puur utilitair met weinig oog voor de asymmetrie.'


Ik begrijp de verschillige biograaf van rolmodel Badr Hari als geen ander. Ook ik ben woedend, net als destijds met die toestand in Solingen, toen ik notabene nog de briefkaartenactie tegen Helmut Kohl organiseerde. Inzake Oekraïne eiste ik op Facebook dan ook dat internationale waarnemers onmiddellijk toegang moesten krijgen tot de rampplek. Toen Ab B. nog in de luiers lag, schreef ik voor De Groene Amsterdammer een reportage, getiteld: 'De brave huisvaders van Hamas'. En wat betreft het door literair Nederland systematisch doodgezwegen thema migratie: ik ben geëmigreerd. Verbeter de wereld en begin bij uzelf.


Het liefst bel ik nu woedend Remco Campert: 'Lekker makkelijk hoor, jouw radiostilte over Oekraïne. Waarom heb jij je eigenlijk teruggetrokken uit je engagement, vriend?'


Dadelijk is het een minuut stil in Nederland. Ik heb vandaag naar de Portugese radio geluisterd en steeds als er een commercial kwam, zette ik hem uit want voor ik het weet staat de Rouwpolitie voor mijn datsja. Laatst had ik ook al de Feestpolitie over de vloer omdat ik niet eufoor genoeg had gereageerd op de schitterende derde plek van Nederland op het WK.


Door de kakofonie op het terras kan ik het commentaar op de televisie niet goed volgen, maar ik hoor een Jantje Smit-achtige tegen een Yolanthe-achtige iets snotteren over Lady Di en Elton John. Iemand twittert dat de saamhorigheid hem aan 1988 doet denken.


Twee verbrande Nederlanders gaan naast mij zitten. Volgens de menukaart is het vandaag bamidag in het café. Het blijkt echter nasidag te zijn. Weliswaar ook met een gebakken eitje, slagersham en kroepoek, maar de teleurstelling is groot. Dan zien de heren de plechtigheid op de televisie. 'We gaan naar de buren, Bert. Daar kijken ze wel naar de Tour.'


Waar is inspecteur Ab van de Gedachtenpolitie als je hem nodig hebt?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden