Rotterdam toont opbloei van Europees talent

De Europese film, had directeur Emile Fallaux aangekondigd, is een sterk onderdeel van het 24ste International Filmfestival Rotterdam. En dat blijkt waar te zijn....

PETER VAN BUEREN

Van onze verslaggever

Peter van Bueren

ROTTERDAM

Neem Guillaume Nicloux, wiens tweede film Faut pas rire du bonheur ('Om geluk valt niet te lachen') ergens tussen wal en schip, maar zeker niet in een bioscoop zou geraken, wanneer hij niet zou worden omhuld door de warmte van een festival. Geen opzienbarende, maar wel een intelligente en goed gespeelde komedie over een middelbare man wiens vrouw net is overleden en die vluchtige ontmoetingen heeft met meestal net zo eenzame typen als hij. Een tocht vol toevalligheden en met één ontmoeting die zou kunnen uitgroeien tot een echte relatie. Rare wendingen, verrassende situaties en uitstekende dialogen resulteren in een charmante film, die je visie op de wereld niet verandert maar nuances aanbrengt in een overbekend gegeven.

Dat is een van de aantrekkelijke elementen van zo'n festival. Er zijn films die op zichzelf niet enorm sterk zijn, maar waarvan je achteraf blij bent dat je ze toch hebt meegepikt. De in Rotterdam vertoonde Egyptsiche films bijvoorbeeeld zijn niet van een fantastische kwaliteit, maar bij elkaar verrijken ze je inzicht in wat er in dat land gaande is. Ze verschaffen de couleur locale om de feitelijke verslaggeving over maatschappijke ontwikkelingen in Egypte beter te kunnen plaatsen.

Wat Europa betreft, is dit weekend in Rotterdam de vierdelige, in totaal 280 minuten durende televisieserie The Kingdom te zien van Lars von Trier, wiens Europa twee jaar geleden een overrompelend succes was op het festival. Het is een hilarische satire op een ziekenhuis-soap. In dat ziekenhuis waart de geest rond van een meisje dat begin deze eeuw vermoord werd door haar vader, in de dampige moerasgrond waarop dit medische bolwerk van Kopenhagen werd gebouwd. De poging van een spiritistisch aangelegde patiënte om het spook opnieuw te begraven en daardoor het meisje aan eeuwige rust te helpen, is een belangrijke draad in een verhaal dat verder alle kanten uitfladdert.

Dat het niet alleen maar om een lollige tv-persiflage gaat, bewijst de toekenning vorige week van liefst zes van de zeven mogelijke Deense filmprijzen aan The Kingdom. De enige overblijvende prijs ging naar Nightwatch, het debuut van regisseur Ole Bornedal, die ook al in Rotterdam te zien is. Deze horrorkomedie was vorig jaar de meest succesvolle Deense film en doet sterk denken aan het debuut destijds van Dick Maas, De Lift. Geen cinematografisch vernieuwende produktie, maar een originele genrefilm die ongetwijfeld in alle landen van de wereld met succes vertoond zou worden als hij niet in Denemarken was gemaakt maar in Hollywood.

Voor wie dit weekend in Rotterdam niet willekeurig rondgrazend het festival induikt, maar voor slechts een of twee films komt, een paar tips. De twee Taiwanese produkties Vive l'amour en A borrowed Life zijn niet te missen. Interessant zijn verder twee Australische films: Heavenly Creatures, over twee vriendinnen die zozeer opgaan in de passie voor elkaar dat zij een van hun moeders vermoorden, wanneer die een belemmerende factor wordt, en Once were Warriors, een ongewone combinatie van geweld, sentiment en exotisme in een verhaal over randfiguren in een grote stad. En het heftigst is Clean, Shaven van Lodge Kerrigan, een schokkend portret van een schizofrene man die zijn dochtertje zoekt, in een adembenemend gefilmd verhaal dat geheel vanuit het hoofd van die man wordt verteld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden