Rotterdam selecteert op engagement

'De (Internationale) Keuze van de Rotterdamse Schouwburg' begint aan zijn vierde editie...

Van onze verslaggever Harmen Bockma

'Een gemeenschappelijke noemer? Ik zou zeggen: maatschappelijk engagement.' Hij heeft wel eens met het zweet in zijn handen in de zaal gezeten, beaamt Jan Zoet, directeur van de Rotterdamse Schouwburg. Prachtige voorstelling binnengesleept, maar te weinig kaartjes verkocht. En dat terwijl volgens kenners de programmering van het jaarlijkse festival 'De Keuze' vaak avontuurlijker en interessanter is dan die van bijvoorbeeld het Holland Festival. In 2001, toen 'De Keuze' begon, is afgesproken dat de schouwburg het 5 jaar zou volhouden. En die periode, weet Zoet bij het begin van de vierde editie, maken ze in ieder geval af. Hoe kan het dat uw festival, met zo'n programmering, toch minder aandacht en bezoekers trekt dan bijvoorbeeld het zojuist gehouden Theaterfestival in Amsterdam? 'Ja, daar kan ik erg boos en ongelukkig van worden. We laten hier het mooiste theater zien, maar Rotterdammers moet je ieder jaar opnieuw bewerken om te komen, en Amsterdammers vertonen zich niet snel buiten de grachtengordel, net als veel theaterjournalisten. Terwijl ik hen al het moois hier zo gun. De ervaring leert dat ze blij van wat ze gezien hebben weer op de trein stappen. Gelukkig komen er ieder jaar meer bezoekers.' Wat is het verschil tussen het Theaterfestival en de Keuze? 'Het Theaterfestival laat het beste Nederlandse en Vlaamse toneel zien van het afgelopen seizoen. Wij tonen wat er internationaal gebeurt. Het is interessant om te zien wat de Libanese theatermaker Rabih Mroueeft te vertellen over mondialisering. Of wat het Amerikaanse bejaardenkoor Young@Heart Chorus kan bereiken onder regie van Woostergroup-acteur Roy Faudree. Of hoe de Engelse groep Forced Entertainment op hilarische wijze over de problemen van het eigentijdse stadsleven vertelt.' Op grond waarvan kiest u? 'Als je per se een gemeenschappelijke noemer wilt, zou ik zeggen: maatschappelijk engagement, maar niet per se in de politieke zin van het woord. Het gaat om kunstenaars met een artistiek-persoonlijk verhaal, die dat nadrukkelijk aan het publiek kwijt willen.

'Een heel goed voorbeeld daarvan is de Volksbam Rosa-Luxemburg-Platz uit Duitsland. Regisseur Frank Castorf maakt toneel uit woede over de veranderingen in de wereld. Hij keert zich tegen de kritiekloze aanvaarding van het kapitalisme. De Volksbis een van de belangrijkste theatergroepen van dit moment.

'Ze spelen Erniedrigte und Beleidigte, een stuk van Dostojevski over het vereenzaamde individu in een verkapitaliseerde wereld. Nu zou je misschien Ossi-toneel verwachten, met Brechtiaanse invloeden en een stalinistische vormgeving, maar niets is minder waar. Ze bieden de beste theatervormgeving van dit moment, in een stuk waar opmerkelijk genoeg ook veel om valt te lachen.'

Waarom de keuze voor het motto 'Dreams for Sale'? 'Dat is ons aangereikt door Bert Neumann, de vormgever van de Volksb Het is zijn commentaar op de paradox dat dromen niet te verkopen vallen, terwijl toneelmakers dat wel proberen. Zij komen er het dichtst bij in de buurt. En Rotterdam is natuurlijk een stad van kopen en verkopen.'

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden