Rotte mof

Zaterdagmorgen. De rode cijfertjes van het digitale wekkerklokje lichten niet op. Ik raadpleeg mijn horloge: vijf uur. Ik kijk uit het raam: het buitenlicht bij ons brandt niet, bij de buren wel....

Tegen zeven uur pak ik het mobieltje en bel het energiebedrijf. Om half acht staat er een monteur op de stoep. Nadat hij wat heeft gegoocheld met lampjes en draadjes concludeert hij dat de nulkabel dood is. Hij legt een noodkabeltje naar de buren, zodat we toch elektriciteit hebben.

Maandagmiddag stopt een busje voor ons huis in de kleur van een verschoten kersenbonbonpapiertje. Twee mannen stappen uit. Een wappert met de tekeningen met het verloop van de elektriciteitskabels. Met een meetlint en metaaldetector traceren ze de plek des onheils in de berm aan de overkant.

De mannen trekken blauwe overalls aan en nemen schoppen ter hand. Na wat graafwerk staren ze beteuterd in het gat. Niets te zien. Ze bellen met het hoofdkwartier. Vrij gauw daarna arriveert een tweede busje. Er stappen weer twee mannen uit. Na enig overleg wordt nu onze voortuin als onderzoeksterrein aangemerkt.

De twee laatstaangekomen mannen hijsen zich ook in blauwe overalls en nemen eveneens schoppen ter hand. Ze spreiden een groot stuk plastic uit op het gras en spitten al onze voorjaarsbloemen terzijde.

In eendrachtig teamverband delven ze een mijnschacht. Als de klus is geklaard, vraag ik wat er aan de hand is. 'Een rotte mof', zegt een van de mannen . Op de bodem zie ik een knooppunt van kabels in een omhulsel van teer.

Alle vier mannen duiken weg: een in de kuil, een in de meterkast, een onder de vloer van ons huis en een in een auto. De onderlinge communicatie wordt onderhouden met doffe, gesmoorde kreten. Er klinkt het geratel van een boor. Er wordt een nieuwe verbinding tot stand gebracht.

Ondertussen hebben we thee en kopjes klaargezet op het kastje in de hal, die eruit ziet alsof de bliksem is ingeslagen. Als de mannen zich komen laven, hebben we weer stroom. Ze zijn drie uren bezig geweest. In de tuin gaapt nog een gat. Ja, ze hebben het opengelaten, want bij het graven. . . We zien het al: de grasgroene rtv-kabel is gebroken.

Een halfuur nadat het rescue-team is vertrokken, rijdt er een wit radio & tv-kabelautootje voor. Er stapt iemand luid pratend uit. Ik begroet hem vriendelijk, maar hij heeft het niet tegen mij, hij is in gesprek met zijn mobieltje. Binnen vijf minuten heeft deze monteur de eindjes van het kabeltje aan elkaar geknoopt. Het invullen van een formulier, waarbij ik verklaar dat niet door mijn toedoen de kabel is gebroken, vergt meer tijd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden