Rosie Flores treurt om handige man

Rosie Flores: Dance Hall Dreams. Rounder 3150 (Munich)...

Als een dansmarieke met gitaar staat ze op de hoesfoto, Rosie Flores, een iets ouder meisje uit Austin Texas, dat niets liever doet dan met opwaaiende rokjes en op witte laarzen de dance-halls in extase brengen. Maar de voornaamste veroorzaker van die opwinding is toch haar muziek. De queen of the honky tonks maakt op Dance Hall Dreams haar eretitel waar. Niet eens zozeer omdat ze zo'n bijzondere stem zou hebben of excelleert op gitaar. Het talent van Flores schuilt in de elf zelfgeschreven liedjes. Zoals Tremelo, een prachtig breekbaar niemendalletje, of Who's gonna fix it now, waarin ze aandacht vraagt voor de aspecten van een scheiding die doorgaans te weinig aandacht krijgen: 'Wie repareert de lekkende kraan nu je er niet meer bent?'

The Old Joe Clarks: Metal Shed Blues. Checkered Past CPR 014 (Hightone).

The Old Joe Clarks uit San Francisco kennen maar twee versnellingen: traag en nog iets langzamer. Taking it slow, nowhere to go, laat de ijle tonen van de steelgitaar hun werk doen, zet er een zuigend orgeltje onder en dan is om de vier tellen een pluk aan de bas en een tikje op de snaredrum ruim voldoende. Zeker als daar zo'n desolaat neuzig stemgeluid als dat van Mike Coykendall overheen komt. Metal Shed Blues bevat consequente, stemmige muziek van een band die zich weet te beheersen.

Pat MacDonald: Sleeps with his guitar. Ulftone Utcd005 (Bertus).

Minstens even ontspannen als The Old Joe Clarks klinkt Pat MacDonald, die ooit furore maakte als de helft van het duo Timbuk 3, bekend van de nucleaire waarschuwing The future's so bright, I gotta wear shades. MacDonald heeft, als je de hoesinformatie mag geloven, sindsdien ook met de schaduwkanten van het leven kennisgemaakt, de ironie van Timbuk 3 heeft plaatsgemaakt voor ernst. Dat heeft hem niet verhinderd om een zeer samenhangende cd af te leveren. Zijn liedjes zijn van een grote vanzelfsprekendheid, de teksten hebben de intelligentie die bij andere mannen met gitaren uit het contingent singer-songwriters vaak zo node wordt gemist.

Diversen: New Highway. Boka boka0005cd.

Slechts bij hoge uitzondering worden in deze rubriek verzamel-cd's besproken. New Highway rechtvaardigt zo'n uitzondering. De cd is een vervolg op de reeks die begon met American Songbook, een Britse keuze uit de betere artiesten in het Americana-genre. Tracks van bestaande cd's zijn taboe: de artiesten presenteren zich met een live-nummer, een huiskamersessie, een radio-opname, of een nog niet uitgebrachte song. Zo krijgt de kenner een voorproefje, en wordt de leek bijgepraat. Dat laatste gebeurt ook in het zorgvuldig samengestelde cd-boekje, met foto's en veel tekst over artiesten als Slobberbone, Hazeldine, Robbie Fulks en Billy Swan.

Rich Wyman: Where we stand. New Road Music NRM 990401 (Rough Trade).

Met trots presenteert New Road Music haar vinding: de twin-cd. Jazeker, dubbel plezier voor de prijs van één. Twee dezelfde cd's in een doosje, een voor thuis, en een voor in de auto, of in de disc-man, of om mee te frisbeeën. Dat klinkt overigens slimmer dan het is. Stel je voor dat de Stones of Madonna twee dezelfde cd's in een doosje zouden stoppen. Gegarandeerd dat de inkomsten zouden halveren. Dus lanceert New Road de twin-cd met een release van de onbekende Amerikaanse zanger Rich Wyman, wiens Where I stand in Nederland werd opgenomen. De man heeft een opdringerige stem en speelt dito piano, waardoor zomaar ineens Gilbert O'Sullivan uit de vergeethoek opduikt. De twincd - twee keer niks - komt nog net op tijd voor het lijstje onzinnige uitvindingen van de twintigste eeuw.

Corey Harris: Greens from the garden. Alligator ALCD 4864 (Munich).

Met een ruim gebaar wordt Corey Harris nogal eens ingedeeld bij de jongste lichting zwarte bluesmannen, zoals Keb'Mo en Alvin Youngblood Hart. Met hen heeft hij gemeen dat hij zich niets aan de grenzen van het genre gelegen laat liggen. De inspiratie voor de songs op Greens from the garden is niet zozeer gevonden in de delta, maar eerder in het Caribisch gebied en in de omgeving van New Orleans, waar de piano's zo aangenaam rammelen, de blaaskapel nooit ver weg is en niemand vreemd opkijkt van een driekwartsmaat. Harris maakt een prettig rommeltje van zijn blues, lonkt soms naar reggae of funk, gaat voor een nummertje Frans niet uit de weg, en komt ook nog met een recept voor Tapado. Feestelijke muziek, die getuigt van een aangenaam brede muzikale horizon.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden