Rosemary's Baby, Under The Tuscan Sun, Mr. Turner

Iedere dag tipt de Volkskrant de beste films op televisie.

Mia Farrow in Rosemary's Baby van Roman Polanski. Beeld .
Mia Farrow in Rosemary's Baby van Roman Polanski.Beeld .

Rosemary's Baby (Roman Polanski, 1968)
Canvas, 20.40-22.50 uur.

Er zijn mensen die Rosemary's Baby niet willen zien omdat ze hebben gehoord dat het zo'n enge film is. De blijkbare overtuigingskracht waarmee hun dat is verteld, zegt veel over de kwaliteit van de film. Misschien dat die mensen vanavond toch een poging moeten doen, want ze deden zichzelf tot nu toe tekort. In 1968 bracht-ie inderdaad veel ophef teweeg (de producent kreeg weinig smakelijke doodverwensingen naar zijn hoofd), maar dat was een andere tijd. Wie de film nu kijkt, zal vooral onder de indruk zijn van de filmische kwaliteiten van de toen 35-jarige Roman Polanski. Het zijn met name de cameravoering en het geluid die bijdragen aan het toenemende ongemakkelijke gevoel van de toeschouwer. Heel effectief gebruikt Polanski spaarzaam de (bewegende) schoudercamera en evenzo effectief zijn de incidentele geluidsfragmenten die de hoofdpersonen nauwelijks maar ons des te meer verontrusten. Indrukwekkend is ook de wijze waarop de regisseur zijn hoofdrolspeelster Mia Farrow tot grote hoogte doet stijgen - zo'n sterke rol zou Farrow nooit meer spelen.

En dat terwijl het allemaal zo rustig en (letterlijk) roze begint - de openingstitels hebben die kleur, de muziek klinkt zo. Het jonge stel Guy (John Cassavetes) en Rosemary (Farrow) is verliefd en financieel in staat een prachtig appartement in hartje Manhattan te betrekken. Wanneer Rosemary zwanger is, na een voor haar onbegrijpelijk beangstigende nacht waarin ze dacht half te slapen en half wakker te zijn, nemen de zaken een onomkeerbare wending. Is die wending een gevolg van haar labiele psychische gesteldheid of zijn er écht duistere krachten aan het werk? Wie volhoudt, wordt beloond met een zeer onconventionele kippenvelfinale.

Under The Tuscan Sun (Audrey Wells, 2003)
Net 5, 20.30-22.45 uur.

Ideale romantische film voor wie net van vakantie uit Italië terug is. Stemmige kleuren, eenvoudig verhaal en een prima hoofdrolspeelster: Diane Lane. Ze is Frances, gescheiden literatuurdocent die in een opwelling tijdens een bustour door Toscane een eeuwenoude villa koopt. Voor ze het weet is haar societyleven in San Francisco voorbij en krijgt ze te maken met alle problemen die wij inmiddels uitentreuren kennen dankzij tien jaar Ik Vertrek. De film volgt keurig het voorgeschreven genrepad van de romantische komedie, maar de clichés blijven draaglijk, vooral dankzij de ironische uitstraling van het gezicht van actrice Diane Lane.

Mr. Turner (Mike Leigh, 2014)
Film1 Première, 23.50-02.15 uur.

Historische film van de man die naam maakte met felrealistische films (Vera Drake, Naked). Mr. Turner is een boeiende biografie van de Engelse schilder William Turner (1775-1851), die zich eens tijdens een storm liet vastbinden aan de mast van een schip: zo kon hij de woeste golven beter bestuderen. Uiteraard zit de scène in de film, maar zo vormgegeven dat het ook fantasie zou kunnen zijn - er is over het privéleven van de beroemde schilder weinig écht bekend. Toch slaagt Leigh erin een verre van clichématig portret te schetsen van Turner, de briljante, ruimhartige, maar ook knorrige en vaak ronduit lompe kunstenaar. Formidabel belichaamd door Timothy Spall, die ervoor in Cannes bekroond werd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden