Rosefire

Mooie, goed uitgevoerde nummers , maar het thema 'vrouw' had meer kunnen worden uitgewerkt.

Rosefire door Martin Fondse, Eric Vloeimans, Tania Kross en Matangi Kwartet. In Rotterdamse Schouwburg, 20/3. Tournee t/m 9/5, martinfondse.com

De neurotische kanten van de vrouw zullen niet onvermeld blijven, glimlacht Martin Fondse bij de aankondiging van het lied Als de winter maar voorbij is. De tekst van dichteres Tjitske Jansen bestaat uit een ellenlange opsomming van gepieker in een vrouwenhoofd, in dit geval het hoofd van mezzosopraan Tania Kross. Zij voert het lied met gevoel voor dramatiek uit: 'Als ik niet meer alles op mezelf betrek / Als ik in het olifantenopvangtehuis heb gewerkt.' Deze poëtische en geestige gedachtenstroom kent een afwisselende muzikale begeleiding: felle momenten, waarin de pianoloopjes van Martin Fondse en de dreigende strijkers van het Matangi Kwartet elkaar opzwepen, worden afgewisseld met langzame gedeelten, waarin serene trompetklanken van Eric Vloeimans het tollende hoofd tot rust brengen.


Het is liefdevol bedoeld overigens, zo'n lied over de neurotische kanten van de vrouw. Het theaterconcert Rosefire is een 'muzikale ode aan de vrouw', een 'lofdicht op haar liefde, geestdrift en scheppende kracht'. De voorstelling is een nieuwe samenwerking tussen componist en muzikant Martin Fondse, trompettist Eric Vloeimans en het Matangi strijkkwartet. Enkele jaren geleden maakten zij samen al de voorstelling Testimoni, waarvoor Fondse in 2012 de Edison Jazzprijs won. Voor Rosefire is mezzosopraan Tania Kross tot het gezelschap toegetreden. Een toevoeging die deze speciale combinatie van musici nog een stukje spannender en exotischer maakt.


Het is prettig om Kross in het Nederlands te horen zingen, ook al zingt zij het grootste deel van de avond in het Portugees en Spaans. Over de voorstelling hangt een Latijns-Amerikaanse gloed: Martin Fondse zette gedichten van Chileense en Braziliaanse dichters op muziek, naast piano bespeelt hij de vibrandoneon (een melodica met de klankkleur van een bandoneon) en in de muziek klinkt naast klassiek en jazz soms ook tango door. De trompet van Vloeimans, de stem van Kross en de strijkers van Matangi vloeien prachtig samen, bijvoorbeeld in een nummer als Amanecer, waarin een Zuid-Amerikaans ochtendgloren wordt verklankt.


Als theaterconcert had Rosefire wel iets strakker gekund. Het thema van 'de vrouw' had meer kunnen worden uitgewerkt. Nu dient het vooral als een handige, nogal algemene kapstok om verschillende muziekstukken aan op te hangen, die overigens lang niet allemaal met vrouwelijkheid te maken hebben. Het zijn stuk voor stuk mooie, goed uitgevoerde nummers, maar met een wat specifiekere invalshoek en een duidelijkere lijn had Rosefire als theatervoorstelling nog meer aan kracht gewonnen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.