Roots heeft het bandjesgevoel

The Roots uit Philadelphia nemen een merkwaardige plaats in in de Amerikaanse hiphop. Dat komt alleen al door de muzikale aanpak (geen DAT-opnamen, geen draaitafels, nauwelijks samples en alleen live-instrumenten), maar ook door de publiekssamenstelling bij optredens: overwegend wit en niet erg 'hiphop', qua kleding....

In maar weinig Europese steden komt dat zo duidelijk aan het licht als in Amsterdam, waar de groep deze week tweemaal in een uitverkocht Paradiso speelde. Die zaal staat bij een rapper als Xzibit voor tachtig procent vol allochtone schooljeugd. Bij The Roots was dat anders: eind twintig, begin dertig, goede baan en wit. De Drum Rhythm Festival-categorie.

Zou het dan echt zo zijn dat blanken eerder enthousiast zijn als er een gitaar, een basgitaar en een drumstel in het spel zijn? Het lijkt erop. In de VS deden The Roots het goed op het Lollapalooza-festival, natuurlijke habitat van alternatieve rockbands.

Ze zijn geen hiphoppuristen, zo bleek maar weer eens op Phrenology (2002), het sterke, ambitieuze nieuwe album: er klinkt af en toe een rockgitaar of breakbeat, en regelmatig een jazz-groove. Dat kan ook de verklaring zijn: fusion met jazz blijkt in de clubs vooral onder blanken populair.

In Paradiso trapte de groep van de uitstekende rapper Black Thought sterk af met Rock You, een song met een Eminem-achtige stuwing. De rest van de avond klonk de venijnig tjakkende snare drum van Ahmir Thompson, alias ?uestlove, onophoudelijk. Vooral hij geeft het Roots-geluid een bandjesgevoel mee.

Het grootste voordeel van de live-aanpak: de groep heeft een feilloos gevoel voor dynamiek en sfeer. Beter dan de meeste hiphoppers weten de mannetjes met ringbaardjes van The Roots hoe een concert opgebouwd moet worden, wanneer het tijd is voor een pakkende song (The Seed of Break You Off) en wanneer er even een kort stukje van Rappers' Delight (Sugarhill Gang) gecoverd kan worden.

Daarom viel het tegen dat de groep in het laatste halfuur een paar inschattingsfouten maakte. Zo verliet men het podium om gitarist Martin Luther een uit de toon vallend kwijlliedje te laten zingen ('moeders, laat je kind toch geen gangster worden').

Tweemaal werd een melig toneelstukje opgevoerd en dan had je nog Scratch, die met zijn mond turntablism-geluiden kan nabootsen. Leuk hoor, maar het optreden kreeg er iets fragmentarisch van, waar hechtheid juist de kracht van The Roots is. In een kernachtiger hoogtepunt had Black Thoughts afsluitende vredeswens zeker meer indruk gemaakt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden