Roorda’s spel met de werkelijkheid blijft fascineren

THEATER ‘De waarheid is bij u even vloeiend als het schijnsel op uw hand.’ Het is een van de vele wijsheden die de zonderlinge man (Titus Muizelaar) verkondigt als antwoord op zijn twee ondervragers....

Bij aanvang van Surrender bekijk je de gespannen situatie vanuit de twee keurige heren. Wanneer de verhoormethodes echter manipulatieve trekjes krijgt, verschuift je sympathie naar de vreemdeling. Als de dood van diens dochter ter sprake komt, ontstaat een beklemmend betoog over bedrog, schuld en bevrijding. Doordat regisseur en auteur Kees Roorda de lijn van zijn toneeltekst telkens verlegt, weet je niet meer aan wiens kant je moet staan. Alles blijkt drijfzand.

De inhoud van Surrender is eerder magisch-realistisch dan logisch. Dat schuurt met het thrillerachtige detectivespel van de drie op zich formidabele acteurs. Een gewaagdere, absurdere speelstijl had dit geheimzinnige gedachtenexperiment over een door angst en wantrouwen aangetaste samenleving goed gedaan. Nu blijven de explosieve impact beperkt tot begin en eind.

Ondanks deze kritiek blijft Roorda’s spel met de werkelijkheid fascineren. Muizelaar verkleurt als dikke sfinx fraai van verlopen indiaan tot rouwende vader. Ruben Lürsen is een gevaarlijk hardvochtige ondervrager. En Erik de Vries manipuleert zijn vriendelijk imago tot een masker van voorkomendheid. Wie omsingelt wie en wie geeft zich over aan wat? Het antwoord is explosief.

Annette Embrechts

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden