Rondje Friesland houdt geest fris

Een olympisch kampioen wil ook wel eens wat anders. En dus traint Van Rijsselberge op de Friese wateren. Even onder een brug door vliegen in plaats van weer een rak zeilen.

WOUDSEND - Er zijn arrogante olympisch kampioenen en er zijn er van het tegenovergestelde soort. Windsurfer Dorian van Rijsselberge behoort duidelijk tot de laatste categorie. Het is zaterdagochtend, een trainingsdag. Hij inspecteert zijn zeil, stapt naar achter en aait een kind over haar bol. Tijdens zijn trainingsstage in Friesland ontbreekt het niet aan toeschouwers. Voordat hij op zijn surfboard stapt, geeft hij ze allemaal even aandacht.


Waarom surfen in Friesland als de Olympische Spelen over drie jaar in Rio worden gehouden? Simpel. Voor Van Rijsselberge (24) is afwisseling heel belangrijk. 'Alleen maar cirkels om boeien varen is ook weer zo wat', zegt hij. Dat doet hij vaak genoeg. Daarom surft hij sinds donderdag over het aquaduct bij Grou, langs oude boerderijen, weilanden en door kanalen. 'Waar ter wereld vind je dat nou?'


De bruggen zijn het leukst, vindt Van Rijsselberge. Er in volle vaart naartoe, zijn mast fier in de lucht. En dan zo lang mogelijk wachten. 'Tot de mensen langs de kant hardop vragen wat die surfer toch gaat doen, want dat past natuurlijk helemaal niet onder de brug.'


Hij lacht kwajongensachtig. 'Op het laatste moment gooi ik dan de mast achterop mijn board.' Met katachtige souplesse springt Van Rijsselberge in hurkzit en doet langs de waterkant voor hoe hij zichzelf en zijn uitrusting vervolgens met zijn handen onder de brug door trekt.


Als hij die zaterdagmorgen in Rio wakker was geworden, was er een lijstje met details aanwezig. Met gegevens over de stroming van het water, de diepte en de effecten van de wind. Maar Rio staat een paar dagen later pas op het programma. Van Rijsselberge werd die ochtend wakker in Woudsend. Hij schoof rond een uurtje of negen zijn slippers aan en wandelde op zijn gemak met een hippe pet op en in korte broek naar de buurtsuper. Op het boodschappenlijstje een zak croissants en roze koeken. Het leven van een windsurfer lijkt een grote vakantie.


Ja, het draait deze dagen om genieten, bevestigt hij. Het surfen van lange rakken, zoals bij belangrijke wedstrijden, is er in Friesland niet bij. Maar reken maar dat de Texelaar ook hier traint. Varen in korte en brede baantjes is goed voor zijn techniek. 'Zodra we op het water staan, is het honderd procent serieus.'


Een negen-tot-vijfbaan zou de ontspannen Van Rijsselberge nooit passen. Dat komt goed uit gezien de filosofie van zijn coach, de Nieuw-Zeelander Aaron McIntosh. Hij gelooft in variatie. 'Er is al zo veel hetzelfde. Dit doen we niet kort voor een belangrijke wedstrijd, maar nu is het heel goed. We zijn niet bang om hard te werken, dat doen we ook, maar wanneer je het naar je zin hebt, voelt het niet zo. Hier, in deze omgeving, is het een feest.'


Het is echter geen feest voor de handen van Van Rijsselberge. Die zijn momenteel rood en ruw, de gebruikelijke dikke eeltlaag ontbreekt. 'Dat is misschien wel het belangrijkste deze dagen: zorgen dat dit weer terugkomt. Ze staan in vuur en vlam', grapt Van Rijsselberge.


Het is het gevolg van een maand niet surfen. 'Maar wat is pijn? Dat is tijdelijk, toch?', zegt hij nonchalant. Een weekje afzien, schat Van Rijsselberge, daarna is het eelt weer terug en kan hij pijnvrij zeilen. Hij mag niet klagen. Zijn Italiaanse trainingspartner Marco Baglione legt de tocht van 30 kilometer naar Sneek zaterdag af met een hele grote bloedblaar onder zijn vingers. Zo erg is het bij Van Rijsselberge niet. 'Kennelijk kan ik de druk goed verdelen.'


Van Rijsselberge bedacht het plan voor een tocht door Friesland een paar jaar geleden samen met zijn coach. 'In 2009 gingen we voor het eerst. Op de bonnefooi, dat is onze stijl. Als je zoiets groot wilt aanpakken, komen er van die ontheffingen bij kijken, blijkbaar', zegt Van Rijsselberge, voordat hij een stilte laat vallen, zijn mondhoeken omhoog trekt en begint te lachen.


Zijn tocht door de Friese wateren leverde hem een dag eerder een boete op van 220 euro. Voor surfen in een gebied waar dat niet mag.


Stiekem wist hij dat wel, maar Van Rijsselberge is er een die leeft volgens het het motto: wie niet waagt, die niet wint. 'Onze eerste boete. Normaalgesproken wordt er vriendelijk naar ons gelachen en gezwaaid! Nu zeiden ze: ook jíj mag dit niet. Ach, ik begrijp dat ook wel. Al kan ik waarschijnlijk beter varen dan menig mens in een motorboot.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden