Rommel

De bus in ons dorp gaat elk halfuur, daarom zorg ik altijd ruim op tijd bij de halte te zijn, zodat ik de bus niet mis....

Vera v/d Vet en Wassenaar

Terwijl ik wacht, kijk ik naar het verkeer en zie van ver een fietser aankomen. Een kantoormannetje, denk ik, keurig netjes, met een aktetasje achterop. Terwijl hij dichterbij komt, gaat hij langzamer fietsen.

Hij kijkt met uitzonderlijk veel interesse naar de abri waarin ik sta. Of kijkt hij soms naar mij? Er is tenslotte niets bijzonders aan de halte te zien. Er hangen zelfs geen reclameposters van schaars geklede jonge dames.

De fietser rijdt voorbij en mijn aandacht richt zich op iets anders. De fietser is kennelijk in die tijd afgestapt, want plotseling komt hij achter mij te voorschijn, met zijn fiets aan de hand. Hij zet zijn fiets tegen een boom en begint het haltebord met de tijden te bestuderen.

Hij moet vanavond misschien wel met de bus mee en wil de tijden weten, denk ik. Maar als hij is uitgestudeerd, blijft hij wachten, terwijl hij met zijn handen op zijn rug, heen en weer loopt. Mijn volgende gedachte is dat hij waarschijnlijk iemand van de bus komt halen.

Plotseling staat hij stil, kijkt schichtig om zich heen, bukt zich razendsnel, pakt de grote, niet platgetrapte peuk op en rent naar zijn fiets. Terwijl hij de peuk in zijn jaszak stopt, stapt hij op zijn fiets en vervolgt zijn weg. Dit alles gebeurt zo snel en is zo komisch, dat, ik de grootste moeite heb om niet in lachen uit te barsten. Misschien mag hij van zijn vrouw, of zijn moeder niet roken, of krijgt hij te weinig zakgeld. In ieder geval is nu wel duidelijk dat zijn belangstelling niet de halte of mij gold. Het ging om die peuk.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden