Column

'Rolling Stones laten ons delen in de illusie van de eeuwige jeugd'

The Rolling Stones komen naar Nederland, misschien wel voor de laatste keer. 'De gezegende ontkenner van de aftakeling, levende noodzaak tot herdefiniëring van het woord bejaard', schrijft columnist Bert Wagendorp over The Stones en Mick Jagger.

Vlnr. Ronnie Wood, Charlie Watts, Keith Richards en Mick Jagger Beeld ap

De Rolling Stones komen naar Pinkpop. Op zaterdag 7 juni, om negen uur 's avonds, bijt Keith Richards in Landgraaf de openingsakkoorden van Jumpin' Jack Flash uit zijn gitaar en een paar seconden later valt Mick Jagger in: I was born in a cross-fire hurricane...

Deo volente uiteraard, want de dag waarop Mick Jagger werd geboren ligt op 7 juni ook alweer bijna 71 jaar achter ons en die jongen heeft niet zo zuinig geleefd. Vermoedelijk ook niet zo wild als zijn imago wil doen geloven, maar toch. Richards (70) haalt juni zeker. Was hij sterfelijk geweest, dan zou hij ons met zijn ongezonde slik- en spuitgewoonten reeds lang geleden zijn ontvallen.

Op drums: Charlie Watts, die in juni 73 wordt.

Jumpin' Jack Flash is uit 1968 en in de Mercedes Benz Arena in Shanghai werd het nummer gisteren gevolgd door Get Off of My Cloud, eind 1965 op drie in de Nederlandse top-40. Daarna kwam It's Only Rock 'n Roll (But I Like It), een vrij recent nummer uit 1974.

Pinkpop-organisator Jan Smeets (69) kan voor zijn inspanningen niet genoeg worden geprezen en de 4 miljoen die hij naar schatting voor de Stones moet neertellen is geen euro te veel. De Rolling Stones zijn de troost van iedereen die gebukt gaat onder het voortrazen van de tijd en het voorbijgaan van alles.

Had hij écht op zoek gewild naar de verloren tijd, dan had Smeets naast de Stones ook Golden Earring moeten contracteren, onze eigen troostband. Earring is nog ouder dan de Stones en was er al bij tijdens de eerste Pinkpop van 1970 - de Glimmer Twins waren 26.

 
De Rolling Stones zijn de troost van iedereen die gebukt gaat onder het voortrazen van de tijd en het voorbijgaan van alles.

'Sexgod van de sixties'
Ergens rond 1995 dacht ik dat ik het wel had gehad met de Stones. Iemand die ik kende was Mick Jagger tegengekomen op Barnes Common, Zuidwest-Londen, waar Jagger destijds woonde. Mick had een keurig jagershoedje op, liet een klein rothondje uit en zei vriendelijk good morning.

Tot zover het rock 'n rollbeest, seksgod van de sixties.

Maar kijk, daar paradeert hij straks weer als een nerveuze fazant over het podium, zoals hij dat ook al deed in 1964, een halve eeuw geleden. Daar trekt hij weer die enorme bek open en spuugt zijn teksten in de microfoon, alsof er intussen niks is gebeurd en Victor Marijnen nog altijd premier van het land is. Mick Jagger, gezegende ontkenner van de aftakeling, levende noodzaak tot herdefiniëring van het woord bejaard. Wat de tijd ook is, hij heeft hem aan zijn kant en hij geeft ons het goede voorbeeld: gewoon doorgaan.

De band werd opgericht in 1962 - er waren nog een paar miljoen veteranen van WO I, Fred Teeven was 4 en in Amerika was John F. Kennedy nog kiplekker en president. De jongens die in 1964, bij het eerste bezoek van de Stones aan Nederland, het Kurhaus verbouwden hebben inmiddels kleinkinderen die ouder zijn dat zijzelf destijds.

En Keef maar grijnzen, decennium na decennium.

Jan Smeets zei gisteren bij DWDD dat hij hoopte dat Bill Wyman er in juni ook bij zal zijn. Dat hoop ik ook, want de bassist is inmiddels 77 en hij kan ons alvast een beetje laten proeven aan het idee van Jagger c.s. op weg naar de 80.

Iedereen weet dat de Stones al vele jaren een gelikte act zijn, een parodie op de provocatie. We weten dat Jagger een inhalige zakenman is; vanwege een bandeloos liefdesleven staat hij voor hoge kosten. Maar dat doet er allemaal niet toe. De Stones weten wat hun te doen staat, en wij weten wat we van de Stones verwachten: doorspelen tot sint-juttemis en ons een beetje laten delen in de illusie van de eeuwige jeugd.

Bert Wagendorp is columnist van de Volkskrant.

 
Maar kijk, daar paradeert hij straks weer als een nerveuze fazant over het podium, zoals hij dat ook al deed in 1964, een halve eeuw geleden.
Mick Jagger in 1976 Beeld EPA
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden