Rollen met spierballen om Kasjmir

'Pakistan zindabad. Pakistan zindabad. Lang leve Pakistan.' Een kleine tweehonderd man zit op de tribunes, zingend, schreeuwend en juichend met een vlag in de handen....

Dit is geen cricketwedstrijd, maar de dagelijkse ceremonie van het neerhalen van de vlaggen aan de enige grenspost tussen India en Pakistan. Van heinde en verre stromen patriottische burgers toe om een glimp op te vangen van het buurland en de vlag van het vaderland toe te juichen. Een dagje uit dus, in een land dat zich op de rand van een oorlog bevindt.

Vrouwen en kinderen op de tribune links zuigen limonade met een rietje uit een flesje. De mannen rechts schreeuwen hun kelen schor. 'Ik ben gekomen om onze troepen aan te moedigen', zegt de 13-jarige Anwar Khalid. 'Zij zullen ons land verdedigen als het er op aan komt.'

En dan, als er al ruim een uur nationalistische liederen uit de megafoons schallen, begint de ceremonie. De grote ijzeren hekken, beschilderd in de kleuren van de Pakistaanse en de Indiase vlaggen, schuiven open en stampvoetend marcheren twee soldaten van de vijandige buurlanden om elkaar heen. Ze salueren naar hun vlag die hoog wappert in het kleine stukje niemandsland, en marcheren weer terug.

De soldaten voeren hun show op; zetten de handen in de zij, kijken uitdagend naar de andere kant van het hek. Stampen. Rollen met hun spierballen. En het publiek juicht. Na een half uur van schijngevechten marcheren de soldaten, aan beide kanten gekleed in prachtige uniformen met tulbanden, naar hun vlaggen. De trompetten schallen. De vlaggen worden naar beneden gehaald, opgevouwen en het vaderland ingedragen. De toeschouwers juichen weer, vandaag voor het laatst, maar morgen komen ze terug.

Kapitein Rauf Mohammed, die al een half jaar aan deze grenspost bij Wahgah dient, heeft nog nooit met zijn Indiase collega's gesproken. Ze zijn slechts een paar meter van elkaar verwijderd en verzorgen dagelijks samen een optreden. 'We vertrouwen elkaar voor geen cent', zegt Rauf. 'Er staat niet voor niets een hek tussen ons in. Het ziet er hier, op dit grasveldje waar we koffie en thee serveren, misschien ontspannen uit, maar dat is slechts schijn. Buiten deze grenspost liggen drie ringen van mijnenvelden, en dat voor een plek waar we niet eens een grote aanval verwachten.'

En weer wordt de bekende retoriek herhaald: Pakistan wil geen oorlog, maar als het moet, dan kunnen we ons verdedigen. 'We vernietigen India', zegt Rauf trots. 'Het gaat niet alleen om manschappen en materieel, het gaat om motivatie. En dat hebben wij genoeg.' Rauf hoopt echter dat het er niet van komt, want een oorlog tussen India en Pakistan zal, vreest hij, rampzalig uitpakken.

Zes kilometer verderop, in het dorpje Jallomore, gaat het dagelijks leven gewoon verder. Het is druk op de markt, waar de sinaasappelen en de mandarijnen hoog liggen opgestapeld.

In Jallomore is niets te merken van de paniek aan de grens waar de Pakistaanse televisie zoveel beelden van heeft uitgezonden. Geen evacuaties, geen vluchtelingen en geen noodoefeningen. 'Maar dit is ook niet het slagveld', zegt verkoper Jehangir. 'In Kasjmir, langs de bestandslijn wordt nu al veel gevochten, dus daar zijn de dorpelingen wel op de vlucht geslagen.'

Faisal Jawaid, een jongen die slippers staat uit te zoeken bij een stalletje, zegt voor de duvel niet bang te zijn. 'Wij kunnen de Indiërs wel aan.' Hij wordt luidruchtig toegejuicht door omstanders.

De verkoper van de slippers wil hier serieus op in gaan. 'Als India één bom op ons afvuurt, sturen wij er twee terug', zegt hij trots. 'Daarom gaan we ook niet weg uit ons dorp. Alle mannen blijven om hun land te verdedigen.' En terwijl hij dat zegt, stijgt het gezang op uit de menigte. 'Pakistan zindabad, Pakistan zindabad.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden