Rogie's zoektocht is vlees noch vis

Dans..

Mirjam van der Linden

Haar onderbenen gaan haar lichaam vooruit. Als een stok die aftastwaarheen de blinde kan gaan. Een voet kruipt over een onderarm, het lijfals geheel ziet er net zo verbrokkeld uit als de kleding waar happen uitlijken genomen.

Het heeft iets verwarrends en moois, dit bijna insektachtige wezen.Je kunt het interpreteren als een zoekend individu. Maar ook als een rijkiemand, overladen met indrukken. In die zin is een van de laatstetekstregels een juweeltje: 'I'm not lonely. All that ever happened to mekeeps me company.'

De Rotterdamse choreograaf Piet Rogie is uit de meerjarige subsidiepotgeknikkerd, maar dat belet hem gelukkig niet elders geld te zoeken en danste blijven maken. Key to the House of the Monk is het theatrale vervolg opMonk, een solo die hij in 2004 voor zichzelf creëerde. Vijf dansers zettenRogie's introspectieve zoektocht naar het unieke van het eigen ik voort.Waar eerder de bezinning van de monnik, de stilte van de kluizenaarvoelbaar waren, gaat de sfeer nu naar het ongrijpbare van het onderbewuste.

In een sobere ruimte met ijzeren stoelen en kaarsen, een combinatie vanhuiskamer en heiligdom, ontrolt zich een choreografie in zeven bedrijven.Of beter gezegd: een reading met dans. Op teksten van Shakespeare, Pascal,Brontë, Dostojevski en Pinter, die een danseres leest vanachter haarschrijftafel, dwalen de figuren rond. Het gaat over stormen en tijd, overweggaan en terugkeren, over de neiging eerder met elders bezig te zijn danmet het hier en nu.

De poses, gebaren, blikken en bewegingen hebben een sterk symbolischgehalte. Wat de vijf hoofdrolspelers precies met elkaar hebben, is nietduidelijk. Ze staan meer voor flarden emoties. Vaak is men alleen. Nu eensintrovert bewegend, dan weer daadkrachtig en doelgericht. De ontmoetingenzijn van het moeizame soort. Slepende lichamen haken bij een ander aan, zozwaar en egocentrisch dat de tegenpartij verzuipt. Een duet is niet meerdan een zwaan-kleef-aan-spiegeling, of juist één grote poging om totelkaar te komen.

Er zitten veel mooie ingrediënten in Key to the House of the Monk. Maareen coherent geheel, laat staan een meeslepend drama, wil het niet worden.De teksten vullen de lucht met gedachten, maar maken van de dansers geenpersonages van vlees en bloed. De dans komt bovendien het niveau van eenillustratie amper voorbij. Vlees noch vis dus.

Mirjam van der Linden

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden