Rogie laat Hongaarse danseressen opgeprikt zitten onder rood gordijn

Springdance, Utrecht. Szeged Contemporary Ballet met Tracks (Piet Rogie) en Blindness (Tamás Juronics), Akademie Theater; Chambre Close (Kristin de Groot) en Von Steinen haben wir es gelernt (Mischa van Dullemen & Klaus Jürgens), Theater Kikker....

Vrouwen intrigeren Piet Rogie. Zijn blik is altijd troebel door een machteloze hunkering naar de klassieke drieëenheid maagd, moeder, hoer. Tegelijkertijd zet hij zich af tegen die romantische blik. Helemaal helder wordt het nooit, althans niet in zijn theatrale Blauwbaart-trilogie die hij afgelopen jaren maakte. In zijn pure dansduetten, met Johanna Laber, is de man-vrouw relatie wel helder als kristal. Dat weerspiegelt zich tevens in de choreografie. Zijn recente duet Naast is daarvan een briljant voorbeeld.

Als gastchoreograaf bij de Hongaarse groep Szeged van Tamás Juronics maakte hij opnieuw een 'vrouwenstuk'. Dit keer is het thema het lot dat vrouwen delen in hun rol van 'ongenaakbaar wezen'. De vijf danseressen in zijn Tracks ogen inderdaad afstandelijk, opgeprikt als ze zitten op stoeltjes onder een rood bordeelgordijn. In de soli die ze om beurten dansen, blijken ze echter vrouwen van vlees en bloed, met sterke en zwakke kanten. Eenmaal verbonden in een kwintet verliezen zij die individualiteit op slag weer. Ook choreografisch zijn het uitsluitend de soli die boeien. In de unisono-delen gaat John Cage's Four Walls drammerig klinken en wordt de dans bij gebrek aan raffinement wat schools.

Hoezeer Hongarije, dat voorheen van moderne ontwikkelingen was verstoken, in korte tijd zijn schade inhaalde, blijkt uit Blindness van Juronics. Onder zijn leiding maakte het Szeged Contemporary Ballet een ommezwaai van klassiek gezelschap naar moderne groep. Eigentijds kun je zijn duet zeker noemen. Geblindoekt danst, stoeit en ravot de forse Juronics met de frêle danseres Agnes Markovics, nog wel op rock 'n' roll. Dat gaat soepeltjes, alsof ze nooit anders deden. Maar voorspelbaar is een dergelijk 'fysiek' gedanst duet wel. Je zou haast betreuren dat Oost en West elkaar ontmoetten. Op eenheidsworsten, hoe modern ook, zit niemand te wachten. Nu gaven alleen de geweerschoten aan Blindness nog een zekere couleur locale.

Kristin de Groots solo Chambre Close was vooral broeierig. Zij wentelt zich in sensuele houdingen op, over en langs een groot bed. Ze laat zich bekijken, daagt uit en wringt zich daarbij in tal van bochten. Indringend wordt dit debuut geen moment, daarvoor beperkt zij zich te veel tot ijdele poses die alleen maar holle plaatjes opleveren.

Animerend was het duet van Klaus Jürgens en Mischa van Dullemen. Von Steinen haben wir es gelernt gaat over een dag uit het leven van de heer Blumenstrauss. Die droomt ervan een vurig flamencodanser te zijn, terwijl hij eigenlijk een duffe huismus is. Dat verhaaltje is niet bijzonder, wel de sfeer waarin het is uitgewerkt.

Het duet is een soort gedanst Herenleed, door de combinatie van ernst, luim, ironie en absurditeit. In flitsend tempo wisselen Jürgens en Van Dullemen rappe dialogen, maffe one man acts en krachtige duetten af. De sketches ogen nonchalant, maar op de keper beschouwd is de timing naadloos. Door dat subtiele en sublieme samenspel vliegen de veertig minuten voorbij, als een zucht.

Isabella Lanz

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden