Roesverwekkend en bedrukkend

Drama: The turin horse *****

Regie Bélà Tarr.

Met János Derzsi, Erika Bók.

In 3 zalen

Het lijkt wel het einde van de wereld, de troosteloze hoeve waar palinka-stoker Ohlsdorfer en zijn dochter hun dagen slijten. 's Ochtends wordt de niet-aflatende storm getrotseerd voor een emmer water uit de put, 's avonds eten de twee elk één gekookte aardappel, waar ze met hun blote handen de schil van af plukken; verder zitten ze roerloos voor het raam, of trekken ze zich terug in hun eigen hoekje in de duisternis. Een volkomen uitgemergeld bestaan, waartoe het stel veroordeeld lijkt nu hun afgeleefde paard geen stap meer zet.

Met The Turin Horse verwijst regisseur Béla Tarr naar een anekdote over filosoof Friedrich Nietzsche, die in permanente waanzin zou zijn afgegleden nadat hij in Turijn was opgekomen voor een zwaar mishandeld paard. Misschien is het dit paard dat in de gure stal met een bijna menselijke, droeve berusting op zijn laatste uur staat te wachten; misschien ook niet. Wat Nietzsches lot te maken heeft met de apocalyptische sfeer die als een striemende wind door The Turin Horse trekt, moet iedere toeschouwer eveneens zelf bepalen.

The Turin Horse won op het laatste Berlijnse Filmfestival zowel de persprijs als de Zilveren Beer. Op datzelfde festival maakte Tarr bekend dat het zijn laatste film zou worden - alsof hij alles heeft gezegd wat er door hem te zeggen valt. Opmerkelijk zijn de begintitels van The Turin Horse, die Tarr en zijn regie-assistente, cameraman, scenarist en componist als de evenwaardige auteurs van de film neerzetten.

Hoe het ook zij, The Turin Horse sluit in alle naargeestigheid keurig aan bij Tarrs vorige films, terwijl de virtuoze zwartwit-fotografie - elke scène is gevat in één lange take - in schoonheid ook Werckmeister Harmóniák (2000) en het 450 minuten durende Satanstango (1994) overtreft.

Adembenemend, zoals je oog door de duisternis van de boerderij wordt geleid, en extreme close-ups van een kaars of gezicht worden opengebroken tot vergezichten op een doods landschap.

Het werkt allemaal even bedrukkend als roesverwekkend; zelden werd de zinloosheid van het bestaan zo ascetisch, en toch ook zo barok georkestreerd. Maar je moet er wel tegen kunnen: The Turin Horse is een film die, met een waar engelengeduld, steeds dieper het graf inkijkt.

undefined

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden