Rock-'n-roll

Laatst hebben we Arie begraven. Hij was geen vriend van mij, maar hij was mij zeer dierbaar. Hij was de man bij wie ik jarenlang mijn muziek kocht....

Gemiddeld kwam ik twee tot drie keer in de week bij Arie in de winkel. Hij had blond haar dat in een scheef gordijntje op zijn voorhoofd lag, en soms voor zijn ogen hing. Hij kon zeer ironisch kijken.

We namen tijdens zo'n bezoek door wat nieuw was, wat op punt van verschijnen stond en wat oud was, maar toch opnieuw uitgebracht. Een van de leuke dingen van muziek, we waren het daar over eens, is dat oude muziek niet bestaat. Muziek is zo nieuw als het moment dat je het opzet en begint te luisteren. Maar waar uiteindelijk je voorkeuren vandaan komen, is moeilijk te achterhalen.

Arie stierf aan kanker.

De ene dag was hij er nog, daarna kwam ik een week niet opdagen in de winkel, de week daarop was hij er niet, weer een week later hoorde ik dat hij ziek was, kort daarop was hij dood. Een bekend gezicht verdwenen, zo snel gaat het soms.

Woensdagavond was ik in Paradiso. The Whites Stripes traden op. Broer en zus uit Detroit, garagerock - zeer wervelend, grimmig, geestig. Ik miste Arie.

Maar ook de rock-'n-roll.

Arie kan er niets aan doen, maar sinds enige maanden is de muziek mij aan het ontvallen. Dat klinkt plechtig, en dat klopt. Ik rouw er een beetje om.

Nieuwe stilte.

Of het nu de nieuwe Lucinda Williams is of de oude Johnny Cash, de nieuwe Madonna of het debuut van de Yeah Yeah Yeahs, ik zet het allemaal op, ik luister ernaar, ik hoor wat er gebeurt, maar het raakt me niet meer.

Cantates van Bach.

Liederen van Schubert.

Bill Evans in de Village Vanguard.

Satie door Thibaudet.

Dat is muziek die me wel raakt, tot mijn eigen verbazing, en hoe kan dat nou? Wat de literatuur betreft, maak ik iets vergelijkbaars mee. Romans doen me niets meer. Ik lees liever nonfictie. 'Gezien ook uw belangstelling voor de vergankelijkheid kan ik u dit aanraden', zei deze week een deskundige verkoper op de afdeling klassiek van een grote muziekwinkel tegen me. Hij gaf me de Vier letzte Lieder van Richard Strauss die ik met enige huiver nog dezelfde dag beluisterde. Ik vond er gelukkig niets aan.

Zou dat het zijn?

De vergankelijkheid?

Het zou kunnen, maar toch denk ik er nooit aan, aan de dood. Behalve dan woensdagavond in dat stampvolle Paradiso waar Arie ontbrak, altijd in een spijkerbroek en een verwassen T-shirt.

I Won't Back Down van Johnny Cash was het laatste liedje dat werd gedraaid bij Aries begrafenis. Terwijl de oude, groezelige stem van Cash klonk, gingen de deuren van de kleine aula open. Binnen was het schemerig, en verdrietig, geweest. Nu kwam daar opeens de wereld te voorschijn, en de zon die magistraal neerscheen op coniferen, verweerde grafzerken en, in de verte, een kleine graafmachine.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden