Review

Rock-'n-roll-serie Vinyl: spectaculair goed

In de eerste aflevering van Vinyl (HBO, maandag 15 februari 20.30), die maar liefst twee uur duurt, toont Martin Scorsese zich een bekwaam megalomaan. Het slot, hoe onmogelijk, overdreven en ongelooflijk ook, draagt de belofte in zich van een spectaculair goede serie.

Bobby Cannavale als Richie Finestra in Vinyl. Beeld Niko Tavernise/HBO
Bobby Cannavale als Richie Finestra in Vinyl.Beeld Niko Tavernise/HBO

Wij kennen haar niet, maar hoofdpersoon Richie Finestra (Bobby Cannavale) heeft in de openingsscène van de 2 uur durende pilotaflevering van Vinyl een stevige reden om zich af te reageren. Hij bevindt zich in een donker, unheimisch achterafstraatje en hij trilt en hijgt. Enigszins tot rust komt hij pas als hij een flinke snuif heeft genomen van zijn zojuist aangeschafte eight ball (een forse portie cocaïne). Op het moment dat zijn roes op een hoogtepunt is, rent er een Fame-achtig fris gezelschap van jonge mensen over het dak van zijn auto, op weg naar een door schaars neonlicht versierde ingang van een vervallen industriegebouw.

Het jaar is 1973, de plaats New York, een bijna failliete, besmeurde, troosteloze stad, waarvan de straten in Vinyl een paar keer voorbijkomen als één grote no-goarea. Volgens de makers van de 10-delige serie - een gerenommeerd trio bestaande uit Rolling Stone Mick Jagger, regisseur en New Yorker Martin Scorsese (The Wolf of Wall Street) en Terence Winter, bedenker en schrijver van twee van de beste tv-series van de afgelopen twintig jaar (The Sopranos en Boardwalk Empire) - is dat het jaar waarin er in de popmuziek iets geweldigs gebeurde, en wel in dat toen vermaledijde New York.

Een still uit Vinyl. Beeld Niko Tavernise/HBO
Een still uit Vinyl.Beeld Niko Tavernise/HBO

Een stevig stempel op de pilot

Martin Scorsese toont in de door hem geregisseerde pilot dat er eerst heel wat afgebroken moet worden voor het zover is - mooi gesymboliseerd in die eerste scène. Hoofdpersoon Finestra is directeur-eigenaar van een platenmaatschappij in staat van ontbinding, die hij probeert te verkopen aan nota bene Deutsche Grammophon. Zijn personeel slaagt er niet in nieuwe, aansprekende acts te vinden en op de plek waar het talent zindert (de zwarte wijken) is hij niet welkom. Door de toewijding aan zijn werk en zijn verslaving aan diverse genotsmiddelen, staat de boel thuis bovendien ook op springen.

Scorsese drukt een stevig stempel op de pilot. De hem typerende zwierige camera slingert als een aal door de puntgaaf verzorgde decors. Scènes gaan volkomen over de top en zijn met elkaar verbonden door keiharde overgangen. In de scherpe dialogen lijkt de typering van de jaren zeventig gereduceerd tot een overdosis f-woord, met een onnoemelijke hoeveelheid (flarden) muziek uit het betreffende jaar (en trouwens ook uit andere jaren).

Cannavale (l) en Ato Essandoh als popster in Vinyl. Beeld Niko Tavernise/HBO
Cannavale (l) en Ato Essandoh als popster in Vinyl.Beeld Niko Tavernise/HBO

'OH MY GOD. Mick Jagger is hier. Hij kijkt hoe ik acteer'

'Punk, disco en hiphop; het ontstond allemaal in 1973 in New York om een of andere reden. Die tumultueuze tijden zijn een voedingsbodem voor waanzinnige kunstuitingen. Dat maakt het interessant.' Lees hier het interview met de makers van Vinyl. (+)

Een bekwaam megalomaan

Zo'n pilot is vaak een wat ondankbare opdracht. Je moet er alle personages introduceren, hun achtergrond, hun verleden, hun werk, hun privé, hun onhebbelijkheden. En aan het einde moeten de verhaallijnen van de nog komende afleveringen in de grondverf worden achtergelaten. Dat vereist een andere spanningsboog dan een speelfilm. En het laat vaak weinig ruimte voor diepgang of breedte - dat komt allemaal in het vervolg.

Het knappe van Scorsese's Vinyl-pilot is echter dat hij erin slaagt beide te doen. Wat ons in het verdere verloop te wachten staat, is na aflevering 1 meer dan duidelijk. Tegelijk heeft Scorsese een gave speelfilm afgeleverd waarin we al helemaal in de bezeten, opportunistische, gevaarlijk levende Richie Finestra zijn gezogen. De regisseur toont zich daarbij wederom een bekwaam megalomaan. Het slot, dat zich in de openingsscène al aankondigt, is onmogelijk, overdreven, ongelooflijk en allesverwoestend, maar draagt tegelijk de belofte in zich van een spectaculair goede serie.

null Beeld Niko Tavernise/HBO
Beeld Niko Tavernise/HBO

Ontvang elke dag de Volkskrant Avond Nieuwsbrief in uw mailbox, met het nieuws van vandaag, tv-tips voor vanavond, en alvast zes artikelen uit de krant van morgen. Schrijf u hier in.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden