Rock 'n' roll op Schots water

Reportage..

Wil Thijssen

We zijn nog geen half uur aan boord als de eerste gasten weer aan land willen; Dave en Sheila zijn zeeziek. Het is windkracht 7, de Glen Tarsan danst op de golven van de west-Schotse fjorden.

‘Dit is eigenlijk geen cruiseschip’, zegt schipper John Pearce. ‘Het is een verbouwde vissersboot. Daarom zijn we aan het rock ’n’ rollen.’ Hij heet zijn gasten welkom in de salon en stelt de vier bemanningsleden voor. Andrew is de bootsman, Bob de machinist, Gary zal de komende vier dagen voor iedereen koken.

‘She’s lovely’, zegt Mick Watts over de Glen Tarsan. Het houten scheepje is tien meter lang en zeven meter breed. Er kunnen maximaal tien gasten mee in zes cabines; drie bovendeks en drie in het ruim, met patrijspoorten pal boven het wateroppervlak. De salon is een gezamenlijke ruimte met een grote eettafel en rondom ramen waarachter het landschap voorbij glijdt.

Mick, een Engelsman, wordt volgend seizoen reserveschipper en vaart mee om de west-Schotse zeearmen te leren kennen. Samen met de bootsman brengt hij het zeezieke koppel in een klein motorbootje terug naar Portavadie, waarmee de verhouding gasten-bemanning wordt teruggebracht tot een op een.

Het is de laatste afvaart dit seizoen, met z’n achten varen we de komende drie dagen door het graafschap van Argyll en Bute. Deze achtertuin van industriestad Glasgow blijkt een ongerept natuurgebied te zijn, met zeearmen en schiereilanden, reeën en roofvogels, waar maar weinig toeristen komen. De kusten zijn bevolkt met kleine vis- en mosselkwekerijen, op de rotsen klinkt de droge hoest van zeehonden, de dorpjes zijn oud, mooi en dunbevolkt.

‘Zwemvesten zijn verplicht’, zegt bootsman Andrew keer op keer als hij de gasten met de kleine motorboot naar de wal brengt voor een bezoek aan een havenplaatsje, of een wandeling door bossen vol beekjes die je nergens ziet maar overal hoort stromen.

De storm is gaan liggen, het weer is rustig geworden, warm zelfs, voor het late najaar. Zonder jassen kijken de gasten op het bovendek door verrekijkers naar zeehonden en jan-van-genten. De Schotse Hooglanden rijzen soms steil op aan weerszijden van de smalle lochs, dichtbegroeide bossen kleuren rood en okergeel.

‘Wij gaan elk jaar in Schotland op vakantie, maar ik wist niet dat dit gebied zo mooi is’, zegt Liz Witton uit het Engelse noord-Yorkshire, die overmorgen jarig is en de cruise van haar dochters cadeau kreeg. ‘Dave en Sheila weten niet wat ze missen.’

De Glen Tarsan is een zusje van de Glen Massan, twee voormalige vissersboten die in 2006 zijn gered van de kettingzaag door Andy Thoms. De gepensioneerde architect groeide op aan de Firth of Clyde, de rivier tussen Argyll en het vasteland, en hoorde met spijt hoe de overheid het beroepsvissen begin deze eeuw verbood om de visstand in het graafschap te verbeteren. De authentieke scheepjes die hij vanuit zijn woonkamerraam zag langsvaren, verdwenen in hoog tempo van de Schotse lochs.

Samen met studievriend Ken Grant kocht hij twee exemplaren, stripte ze en verbouwde ze tot cruisebootjes. ‘Niet om een cruisebedrijf te beginnen, maar puur om ze in de vaart te houden’, zegt hij, als hij zijn gasten van de luchthaven in Glasgow naar het inscheeppunt in Portavadie rijdt.

In 1996 werd de Glen Massan gedoopt, een jaar later ging de Glen Tarsan te water. Binnen enkele maanden zaten beide schepen elke zomer volgeboekt en verdiende hij de kosten ruimschoots terug.

‘Dit is cruisen zonder pretenties’, zegt kok Gary. ‘Je komt voor het varen op zo’n klein bootje, het landschap en de rust.’ Lachend: ‘En voor de exclusieve maaltijden.’

Het schip vaart door langs de eilanden Bute en Arran, door Loch Long en Loch Striven, De gasten gaan aan land in Tarbert, Tighnabruaich, Rothesay en Lochranza, waar de 13de-eeuwse kasteelruïne wordt bezocht, waar Bob kranten koopt voor de kapitein en Gary verse vis haalt bij een visser, om voor het diner te bereiden.

Op Liz’ verjaardag ligt naast haar ontbijtbord een kaartje met felicitaties, getekend door de vierkoppige bemanning. Dus zingen alle opvarenden Happy Birthday dear Li-hiz, en bereidt Gary een verjaardagsdiner met makreel en fazant en chocoladetaart met kaarsjes toe. Een collega van de bemanning die aan de wal woont waar het schip ‘’s avonds voor anker gaat, steekt rond middernacht vuurwerk af. De jarige wordt naar het bovendek gelokt met de belofte dat er een speciale ‘moonrise’ aan de sterrenhemel wordt verwacht. Ze is zichtbaar aangedaan van alle aandacht.

‘Dat is het prettige van cruisen met een klein gezelschap’, zegt schipper John Pearce. ‘De sfeer is informeel en we kunnen makkelijk aan individuele wensen voldoen.’

John heeft zojuist per mail een aanbod gekregen om in de Cariben te gaan varen, waar hij drie keer zoveel kan verdienen. ‘Maar dat heb ik afgeslagen’, zegt hij. ‘Het is hier veel mooier, ik hou van de wisseling van seizoenen, de kleuren van het landschap, het dierenleven, de mensen – I love it here.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden