Rock 'n' Road

Voor gezellig meezingen zijn andere festivals. Het festival voor ruige rock, Roadburn in Tilburg, maakte zijn goede naam opnieuw waar.

Ze lopen inmiddels tegen de 70, maar ze zetten met een duivels plezier een heerlijk smerige rock 'n' roll set neer die onderstreepte dat The Pretty Things niet de toegankelijkste, popgerichte Britse beatgroep uit de jaren zestig was, maar wel een die nog altijd een grote invloed heeft op de stevigere kant van de hedendaagse rockmuziek.


Zanger Phil May en gitarist Dick Taylor, de enige twee oorspronkelijke leden van The Pretty Things die vrijdagavond het grote podium van het Tilburgse 013 bezetten, legden nog precies die begeestering in nummers als S.F Sorrow en Cries From The Midnight Circus waarop je hoopt tijdens een festival dat zo nadrukkelijk de randen van de hardere rockmuziek opzoekt.


Natuurlijk is zo'n sixtiesbandje als The Pretty Things een buitenbeentje op het affiche van het Tilburgse festival. Sinds Roadburn in 2006 een meerdaags festival is geworden, geldt het als toonaangevend in de internationale metal, stoner-, kraut- en avant-rockscene. De geselecteerde bands en artiesten hebben hooguit met elkaar gemeen compromisloze muziek te maken en voor het merendeel weten ze typische heavy-metalclichés (voetje op de monitor en laat maar komen die gitaarsolo) te vermijden.


Maar het aardige van het optreden van The Pretty Things, op de tweede festivaldag, was dat de vanuit vele landen toegestroomde rockliefhebbers even een beeld konden krijgen van wat 45 jaar geleden voor hard, vuig en een tikkeltje geestverruimend doorging.


Er loopt beslist een lijn van The Pretty Things naar publiekstrekkers Electric Wizard, Uncle Acid and the Deadbeats en (op donderdag) High On Fire. Vooral High On Fire, in 2000 voortgekomen uit het vorig jaar op Roadburn zo succesvol herenigde Sleep, maakte veel indruk. Het trio, geleid door zanger/gitarist en doom-metalicoon Matt Pike speelde donderdag in de met meer dan tweeduizend bezoekers stampvolle grote zaal van 013 hun debuutalbum The Art Of Self-Defense integraal, om zich zaterdag in dezelfde zaal meer aan recent materiaal te wijden. Razendknap en precies functioneerde de ritmesectie, terwijl Pike over een diepe psychedelische groove vooral korte gitaarlijnen spande. Geen gesoleer. De basis was een ritmisch logge kadans met intens gemene vocalen.


Iets lieflijker ging het er donderdag aan toe bij Royal Thunder. De basis was vertrouwde hardrock, maar het verschil werd gemaakt door de spectaculair zingende bassiste Miny Parsonz. Zo gedrenkt in blues hoor je metalzang nog maar zelden, Royal Thunder zou net als High On Wire de stap eens moeten maken naar de wat minder op metalniches gerichte (grote) zomerfestivals.


Daar zou ook het Zweedse Goat veel succes kunnen hebben. Zij maakten vorig jaar met World Music een van de spannendste en internationaal meest geprezen rockplaten, maar kiezen hun optredens zeer zorgvuldig uit. Het grote Primavera (Barcelona) en Glastonbury wist Goat te strikken. En Roadburn dus, dat te danken is aan de enorm goede naam die het festival onder muzikanten heeft opgebouwd. Met 2.500 bezoekers was het festival overigens ook dit jaar snel uitverkocht.


Wie er precies achter Goat schuilgaan werd op de uitpuilende zolder van Het Patronaat niet duidelijk, aangezien de band maskers droeg. Maar hun bezwerende mix van Krautrock, postpunk en Afro-funk smaakte beslist naar meer.


Helaas gold dat niet voor een ander op papier verrassend programma-onderdeel: de ode van John Baizley, Nate Hall en Katie Jones aan Townes Van Zandt. Hall begon alleen met een veel te hard afgestelde gitaar. Hij zong vals en vooral onverstaanbaar, wat er niet veel beter op werd toen hij vergezeld werd door Baizley (van de metalband Baroness) en violiste Katie Jones. Het drietal kon elkaar nauwelijks horen, wat leidde tot afschuwelijk samenspel. Waarom de prachtige Townes Van Zandtliedjes, maar ook het publiek dit alles werd aangedaan, bleef in het ongewisse.


Maar zoals op elk goed festival, stonden voor iedere teleurstelling (slappe jaren tachtig metal van Penance, pseudo-religieuze flirts op kinderachtig aandoende popmelodietjes van Sabbath Assembly en de achterhaalde rockopzet waarin Psychic TV de zaal leeg speelde) genoeg meevallers. Bovendien was het prima toeven bij de breed uitgestalde platen- en merchandise stands. De platen van Kadavar (die dag verschenen op vinyl) vlogen weg, zeker na hun optreden waarvoor de rij vrijdagmiddag deed vermoeden dat dit Duitse trio toe lijkt aan een een doorbraak buiten het metalcircuit.


Daar moet ook ruimte zijn voor Uncle Acid and the Deadbeats, een wat kinderachtige naam die in de grote zaal garant stond voor fraaie psychedelica. De zang was meer Beatles dan Black Sabbath, en de semi-pornografische filmprojecties van onder anderen Sharon Tate waren even morbide als fascinerend. Van iemand als Uncle Acid die net de themaplaat Mind Control over een sekteleider heeft uitgebracht, vielen geen knusse landschapstafereeltjes te verwachten. Het was vaak zware kost waarmee de zintuigen getart werden, voor gezellig meezingen zijn andere festivals.


Roadburn Festival. Diverse locaties, Tilburg. 18 t/m 21/4.


Een eclectisch avondje

Sinds enkele jaren nodigt de organisatie van Roadburn zogeheten gastcurators uit die hun eigen favoriete muziekavond op het festival mogen samenstellen. Dit jaar mocht Jus Oborn van Electric Wizard zijn favoriete bands naar Nederland halen. Zijn avond heette 'The Electric Acid Orgy' en zijn keuze was eclectisch. Van 60's beat (Pretty Things) tot industrial icoon Genesis P-Orridge (ooit mede-oprichter Throbbing Gristle, vrijdag te zien in zowel Psychic TV als Sabbath Assembly) koos hij artiesten en films. Oborn bleek liefhebber van hekserij, verkettering en andere religieuze retoriek, die vaak op de lachspieren werkte.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden